ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαφιέδες της ζωής μας

Θαρρείς ότι ο μόνος σκοπός της ζωής τους είναι να παρακολουθούν τη δική σου
ζωή. Έχουν ένα «ειδικό» μάτι που κοιτάζει αυτά που κάνεις μέσα από ένα
παραμορφωτικό, διαστρεβλωτικό πρίσμα. Είναι ένα μάτι κακιασμένο και μίζερο που
δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τίποτα καλό, θετικό, δημιουργικό. Ο
«προγραμματισμός» του είναι μόνο για το κακό, το χυδαίο, το ασήμαντο.

Είναι οι χαφιέδες της ζωής μας ­ σίγουρα μπορεί ο καθένας να αναγνωρίσει
κάποιον τέτοιο γύρω του. Το μόνο που χρειάζεται για να επισύρεις την προσοχή
τους, είναι να προσανατολίζεσαι στο θετικό: να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να
έχεις μια καλή ζωή, να αγωνίζεσαι για κάποιον σκοπό, να είσαι δημιουργικός.
Ποτέ δεν αναγνωρίζουν τον αγώνα σου, ποτέ δεν μετράνε την προσπάθειά σου, ποτέ
δεν εκτιμούν το έργο σου κι ούτε, βέβαια, τους αγγίζει η αγωνία σου, οι
ανησυχίες σου, τα δικά σου, βρε αδελφέ, προβλήματα.

Μπα, πού περίσσευμα για τέτοιες ευαισθησίες.

Αυτούς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εντοπίσουν κάτι, να το στρίψουν
έτσι ώστε να σε βγάλουν σκάρτο για να αποκτήσουν κάποια οντότητα.

Το κοινό στοιχείο των χαφιέδων της ζωής μας είναι ένα: Η κουκούλα. Δεν έχουν
πρόσωπο. Δεν έχουν όνομα. Δεν έχουν την τόλμη να αντιπαρατεθούν κατάφατσα, να
πουν τη γνώμη τους και να τη στοιχειοθετήσουν. Κινούνται πάντα στο παρασκήνιο,
χρησιμοποιώντας, όταν χρειαστεί… αθυρματικά προκαλύμματα.

Και τι κάνεις με αυτούς τους ανθρώπους που ίσως κάθονται στο ίδιο τραπέζι,
ίσως μένουν στη διπλανή πόρτα; ρώτησα τη σοφή μου φίλη. Τίποτα, ήταν η
απάντηση. Εσύ κράτα την καρδιά και τον νου σου καθαρά. Αυτοί κουβαλάνε την
τιμωρία μέσα τους. Είναι η μιζέρια της ζωής τους.