ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φτάνουν τα δισ.;

Το μεγάλο πάρκινγκ στην Αραχόβης, ένα γωνιακό οικόπεδο πάνω στην πλατεία
Εξαρχείων, σκάβεται βαθιά και μπαίνουν θεμέλια για σχολείο, όπως υπόσχεται η
ταμπέλα που έχει στηθεί. Λίγο πιο πάνω, στην Καλλι-δρομίου, υπήρχε κάποτε ένα
σχολείο, ίσως το νοίκιαζε ο Οργανισμός, ένα ωραίο κτίριο με αυλή. Έχει γίνει
ταβέρνα εδώ και χρόνια, προνομιακή από άποψη χώρου, με αυλές, σκάλες, μεγάλες
αίθουσες, σπάνια απλοχωριά, που δεν συνδυάζεται με ανάλογη φήμη, περιέργως
συνηθίσαμε στα στενά, φαίνεται. Μακάρι να πουλιόταν τώρα, ίσως μπορούσαν να το
κάνουν σχολείο ξανά, αφού αποφασίστηκε να δοθούν επιτέλους τόσα δισ. για τα
σχολεία. Αλλά είναι σαν να περάσαμε από κάποιο τούνελ, μια χρονική περίοδο που
τα σχολεία στις γειτονιές θεωρήθηκαν κάτι σαν περιττή πολυτέλεια, αφέθηκαν
χωρίς επιστάτες, ξενοικιάστηκαν, ξεχάστηκαν, λειτουργούσαν από αδράνεια. Σαν
να σοκάριζαν οι αυλές σε μια πόλη που είχε αποφασίσει να τις καταργήσει ως
είδος, σαν να ενοχλούσε η ιδέα ότι θα μπορούσαν τα παιδιά να πηγαίνουν με τα
πόδια στο σχολείο τους. Ωραία κτίρια ρήμαξαν, προεκτάσεις έπνιξαν τους
ελεύθερους χώρους, πάλιωσαν τα σχολεία μαζεύοντας στην πόρτα τους το σκουπίδι
της γειτονιάς λες κι είχαν μαγνήτη, το σκουπίδι και την περιφρόνηση, ενώ γύρω
χτίζονταν αστραφτερά μπλοκ διαμερισμάτων, σαν να βρίσκονταν σ’ άλλη χώρα τα
δημόσια αυτά κτίρια, τα πιο πολύτιμα δημόσια κτίρια, συμβολικά και ουσιαστικά.

Με σκυμμένο κεφάλι στέλνουν οι Αθηναίοι τα παιδιά τους σε δημόσιο σχολείο,
αποτυχία το θεωρούν, ντρέπονται να το ομολογήσουν. Πόσο κοστίζει η μπουλντόζα
που γκρεμίζει τη μιζέρια και ξεκουνάει νοοτροπίες, πόση μπογιά και χρώμα
χρειάζεται, πόσο πείσμα, πόση επιμονή και ξεροκεφαλιά; Φτάνουν τα δισ.;