[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Από την εποχή που οι άνθρωποι άρχισαν να δραματοποιούν καθημερινές ιστορίες,
σε κάθε παραμύθι, υπάρχουν ένας ή περισσότεροι καλοί και υπάρχουν αντίστοιχα
και άλλοι τόσοι ή λιγότεροι κακοί. Αυτή η αέναη μάχη του καλού με το κακό
είναι γνωστό ότι διατρέχει όλες τις εκφράσεις της καλλιτεχνικής και
πνευματικής δημιουργίας του ανθρώπου. Ενίοτε, για λόγους που είναι απολύτως
ευεξήγητοι, η αντιπαράθεση αυτή «χρωματίζει» και την πολιτική διαπάλη ­ επειδή
αυτό διευκολύνει τους πρωταγωνιστές της. Ποιος δεν θα ήθελε να είναι ο καλός,
κόντρα στους κακούς που τον υπονομεύουν και δεν τον αφήνουν, λέμε τώρα, να
ολοκληρώσει το έργο του;

Είναι αλήθεια ότι όλοι, μα όλοι, ανατραφήκαμε με παραμύθια. Τα περισσότερα από
τα οποία είχαν πρωταγωνιστή ένα καλό βασιλόπουλο που μάχεται με τον κακό
γίγαντα ή τον κακό δράκο, για να σώσει πότε το βασίλειο του πατέρα του και
πότε το βασίλειο της αγαπημένης του. Ο κύριος Σημίτης δεν ξέρω πώς ανατράφηκε.
Τι παραμύθια του έλεγε η γιαγιά του ή η παραμάνα του. Λίγο ενδιαφέρει άλλωστε
τώρα.

Αυτό που κυρίως μας ενδιαφέρει, αυτό που κυρίως μας αφορά, είναι το τι
παραμύθια προσπαθούν να μας σερβίρουν σήμερα οι δικοί του. Οι άνθρωποι δηλαδή
που τον περιστοιχίζουν και, είτε κατ’ εντολήν του είτε εξ ιδίας πρωτοβουλίας,
γεμίζουν τον κόσμο παραμύθια ότι δήθεν αυτός, ο καλός πρίγκιπας πασχίζει για
το καλό όλων μας, αλλά υπάρχουν οι κακοί (ο Άκης, η Βάσω, ο Κώστας, ο Κώστας,
ο Βαγγέλης, ο Αλέκος, ο Γιωργάκης, ο Θόδωρος κ.λπ.) που τον παρεμποδίζουν. Θα
μπορούσε να απαριθμήσει κανείς χίλιες αποφάσεις που έλαβε ο κ. Σημίτης, μόνος
ή με τη συνεργασία ολίγων συμβούλων του, για να καταρριφθεί ο ανόητος, και εκ
του πονηρού, ισχυρισμός. Αλλά είναι χαμένος κόπος. Διότι μπορεί τα παραμύθια
να είναι για μικρά παιδιά. Πλην όμως, ακόμη και μικρά παιδιά μπορούν να
ψυλλιαστούν τα τερατουργήματα. Κι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από αυτά. Του
κλείνουν τα μάτια με το «οι κακοί φταίνε, πρόεδρε», όταν γνωρίζουν ότι το
πρόβλημα είναι στις πολιτικές που δεν είναι πολιτικές ΠΑΣΟΚ, είναι στην
πανθομολογούμενη αδυναμία του σημερινού μοντέλου διακυβέρνησης, είναι στην
έλλειψη οράματος και ιδεών, είναι στην αδυναμία του ίδιου να συντονίσει το
κυβερνητικό έργο. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της Χαλιμάς…