Επεισόδια έξω από το δικαστήριο για την αγωγή κατά της Ρικομέξ

Σε δύο αντίθετα στρατόπεδα είχαν χωριστεί χθες έξω από τη δικαστική αίθουσα οι
συγγενείς των θυμάτων που θάφτηκαν στα συντρίμμια της Ρικομέξ κατά τον φονικό
σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου 1999. Οι φωνές και τα αιτήματα που ακούστηκαν ήταν
διαφορετικά και το μόνο κοινό σημείο αυτών των ανθρώπων ήταν ο πόνος από τον
άδικο χαμό των δικών τους ανθρώπων και οι αγωνιώδεις προσπάθειές τους να
ξαναφτιάξουν τα… γκρεμισμένα όνειρά τους.

Στο Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας συζητήθηκε η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων
του κ. Μιχάλη Κενδριστάκη, ο οποίος έχασε τη σύζυγο και μητέρα των δύο
ανήλικων παιδιών του και τώρα ζητεί τη συντηρητική κατάσχεση της περιουσία των
υπευθύνων του εργοστασίου μέχρι του ποσού των 510.000.000 δραχμών.

Έξω από τη δικαστική αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί περίπου 100 άτομα, εργαζόμενοι
και συγγενείς θυμάτων της Ρικομέξ, οι οποίοι είχαν ασκήσει και πρόσθετη
παρέμβαση υπέρ των υπευθύνων του εργοστασίου αντιδρώντας στην αίτηση περί
συντηρητικής κατάσχεσης. «Θα κλείσεις το εργοστάσιο και μετά εμείς πώς θα
ζήσουμε», φώναζαν στον σύζυγο της άτυχης γυναίκας, τον οποίο θεωρούν…
αντίδικό τους, έστω κι αν έχασαν και αυτοί ανθρώπους κάτω από τα ίδια
συντρίμμια.

Εκ μέρους αυτών των ανθρώπων, που προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους,
εξετάστηκε η μητέρα μίας κοπέλας που δεν είχε την τύχη να ανασυρθεί ζωντανή
από τα ερείπια, όπως κάποιοι άλλοι συνάδελφοί της. «Οι άνθρωποι στη Ρικομέξ
μάς φέρθηκαν πολύ καλά», κατέθεσε η κ. Κυριακή Καραθανάση.

Ο αντίλογος ήρθε από την πλευρά του αιτούντος, αλλά και από τον κ. Γιώργο
Σωτηρόπουλο, ο οποίος εργαζόταν σε εταιρεία που συστεγαζόταν με τη Ρικομέξ
ένας από τους εγκλωβισμένους στα συντρίμμια, που τελικά μέσα στην ατυχία του
στάθηκε τυχερός.

Το δικαστήριο επιφυλάχθηκε να εκδώσει την απόφασή του.