ΠΡΟΣΩΠΑ Από τους Μαοϊκούς, στους Πράσινους

ΑΛΑΙΝ

Ο Αλαίν Λιπιέτζ θα είναι ο υποψήφιος των Πρασίνων στις γαλλικές προεδρικές
εκλογές του 2002. Ο Ζοσπέν θα μπορούσε να ήταν και πιο τυχερός…

Αλαίν Λιπιέτζ. Υποψήφιος των Πρασίνων για το Μέγαρο των Ηλυσίων

Οι Πράσινοι είναι το πιο απρόβλεπτο κόμμα στη γαλλική πολιτική σκηνή και το
απέδειξαν και πάλι. Φαβορί για το προεδρικό χρίσμα του οικολογικού κόμματος
ήταν ο βουλευτής Νοέλ Μαμέρ, ωστόσο τις εσωκομματικές εκλογές κέρδισε την
περασμένη εβδομάδα, με μόλις 50,2%, ο ευρωβουλευτής Αλαίν Λιπιέτζ.

Ο Μαμέρ μίλησε μετά το αποτέλεσμα για “στροφή προς την άκρα αριστερά”, ο
πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν μόλις που έκρυψε την απογοήτευσή του, ενώ ο πρώτος
γραμματέας των Σοσιαλιστών, ο Φρανσουά Ολλάντ, έψαξε για να πει κάτι θετικό
και το μόνο που βρήκε ήταν, “Αν επέλεξαν τον Λιπιέτζ, πρέπει να είναι ο
καλύτερος”. Η βαρυθυμία των Σοσιαλιστών είναι κατανοητή: ο Μαμέρ θα βοηθούσε
πολύ πιο εύκολα στον δεύτερο γύρο τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Ζοσπέν εναντίον
του δεξιού προέδρου Ζακ Σιράκ, ενώ ο Λιπιέτζ αναμένεται να ζητήσει
ανταλλάγματα: “Η κυβέρνηση δεν έκανε ούτε το ένα τρίτο απ’ όσα υποτίθεται ότι
θα έκανε”, είχε δηλώσει πριν από την εσωκομματική εκλογή, υπενθυμίζοντας πως,
μολονότι οι Πράσινοι μετέχουν στην κυβέρνηση, το μεγαλύτερο μέρος του
προγράμματός τους δεν έχει γίνει κυβερνητική πολιτική. “Η άκρα αριστερά θα
αυξήσει τις απαιτήσεις της, πράγμα που ενδέχεται να φέρει σε δύσκολη θέση τους
Σοσιαλιστές”, επεσήμανε ο σχολιαστής Αλαίν Ντυαμέλ. “Η εκλογή του σίγουρα δεν
είναι κακή είδηση για τον Σιράκ”, τόνισε ο Πιέρ Λε Μαρκ του ραδιοσταθμού Φρανς
Εντέρ.

Παλιός μαοϊκός και σήμερα ένας 53χρονος παππούς, ο Λιπιέτζ δεν αρνείται το
παρελθόν του. Η υποψηφιότητα για το Μέγαρο των Ηλυσίων “είναι εν τέλει η
κατάληξη της στράτευσής μου στην Εργατική και Αγροτική Αριστερά”, τονίζει, “η
βούληση να διατυπώσω προτάσεις με συνοχή διεκδικώντας ταυτόχρονα ένα δικαίωμα
στην ουτοπία”. Πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής,
συγγραφέας μιας τριανταριάς βιβλίων για οικονομικά θέματα, κυρίως σχετικά με
την εκβιομηχάνιση του Τρίτου Κόσμου, εντάχθηκε στους Πράσινους το 1988 και το
1999 εξελέγη ευρωβουλευτής ­ αν και αρχικά είχε στρατευθεί εναντίον της
Συνθήκης του Μάαστριχτ και διατηρεί ακόμη πολλές επιφυλάξεις για το ενιαίο
νόμισμα. Θεωρείται προσκείμενος στην πράσινη υπουργό Περιβάλλοντος Ντομινίκ
Βουανέ και κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές με το σύνθημα “Ας πρασινίσουμε
την αριστερά για να κερδίσουμε όλοι μαζί”. Ωστόσο η πολύ μικρή πλειοψηφία του
­ καθώς και η δυσκολία με την οποία η Βουανέ κέρδισε το Σάββατο τις εκλογές
που έγιναν στο κόμμα για τη θέση του εθνικού γραμματέα ­ θεωρείται από τους
παρατηρητές ενδεικτική της βαθιάς διαίρεσης των Γάλλων Πρασίνων.