ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κάποιος να μας προσέχει

Εγώ, πάλι, δεν διαμαρτύρομαι για τον «Μεγάλο Αδελφό». Αντίθετα, μου αρέσει.
Χαίρομαι πάρα πολύ που θα είναι κοντά μας, δεν βλέπω την ώρα. Γιατί,
επιτέλους, κάποιος θα μας προσέχει. Κάποιος από πάνω (όχι ο ίδιος, ο «Μεγάλος
Αδελφός») θα είναι κοντά μας, θα νιώθουμε την παρουσία του, σχεδόν την ανάσα
του. Την ώρα που όλοι οι άλλοι μάς «γράφουν» στα παλιά τους τα παπούτσια, να
και κάποιος που θα μας ακούει. Ευκαιρία, λοιπόν, να μην την αφήσουμε να πάει
χαμένη. Τώρα με τον «Αδελφό» στο πλευρό μας, να μπορούμε να του πούμε δυο
κουβέντες ­ και περισσότερες, έχει υπομονή αυτός ­ αφού οι άλλοι ­ πολύ
απασχολημένοι πάντοτε ­ μας παραπέμπουν γενικώς και αορίστως. Μπιγκ Μπράδερ, ο
άνθρωπός μας!

Πριν τον γνωρίσουμε, βιαστήκαμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Κακώς. Δεν πρέπει.
Αρχίσαμε να τον κακολογούμε, χωρίς να βλέπουμε τι μπορούμε να κερδίσουμε από
τον «μεγάλο». Από την καρτερικότητά του, από το ενδιαφέρον του, ακόμη και από
αυτήν την αδιακρισία. Μπροστά στην πλήρη αδιαφορία αρμοδίων, σχετικών και
διόλου αδελφικών τύπων, ο «μεγάλος» μπορεί να είναι η απάντηση. Να μας φανεί
χρήσιμος κιόλας, αφού, από τη θέση του σταθερά (διάλειμμα δεν θα έχει ούτε για
πορτοκαλάδα) θα ακούει ό,τι μας αρέσει. Ό,τι δεν μας αρέσει ακόμη περισσότερο.
Χωρίς να περιμένουμε στην ουρά, χωρίς να μας στέλνουν από το ένα γραφείο στο
άλλο, στο «αναμείνατε στο ακουστικό σας» και στο «βρίσκεστε σε γραμμή
προτεραιότητας». Ο «Μεγάλος Αδελφός», πραγματικός αδελφός στο πλάι μας. Ποιος
άλλος; Ώσπου και οι άλλοι, που δεν έχουν τον χρόνο, τη διάθεση και τέτοιες
έννοιες στο μυαλό, να αρχίσουν να το σκέπτονται. Μήπως θα έπρεπε τουλάχιστον
να απαντούν στο τηλέφωνο. Γιατί, υποψιάζομαι, με τόση δουλειά που έχει
μαζευτεί και ο «μεγάλος» δεν θα προλαβαίνει.