ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τσιπάκι στον εγκέφαλο

Θέλω να βάλω κι εγώ τσιπάκι στον εγκέφαλο, σαν τον Κέβιν του Ρέντιν, να
θυμάται αυτό αντί για μένα όλα όσα το άτακτο ανθρώπινο μυαλό μου ξεχνάει
πρόθυμα. Ένα τσιπάκι που θα με τσιμπάει λιγουλάκι (το τσίμπημα θα έχει γεύση
φράουλα, ελπίζω, αφού θα έχουν γεύση οι τσιμπιές με τη νέα τεχνολογία), θα με
τσιμπάει λοιπόν τρία τέταρτα πριν από την ώρα του ραντεβού με τον οδοντίατρο,
για παράδειγμα, να ξεκινώ στην ώρα μου. Θα μου ψιθυρίζει στο μυαλό, με φωνή
μελωδική, «ετοιμάσου να δεις τον γιατρό, να περάσεις τα δύσκολα, πάρε κουράγιο
και ξεκίνα, βάλε το κόκκινο φουστάνι, εν ανάγκη». Ας αναλάβει ένα εμφύτευμα
τον ρόλο της συνείδησης, να με βάλει σε σειρά, να με απαλλάξει από την
επέμβαση του υποσυνείδητου στην καθημερινή ζωή, αυτού του ανεξέλεγκτου και
προβληματικού, που πάντα απωθεί τα δυσάρεστα και αλλοιώνει την πραγματικότητα,
παρεμβαίνει απρόσκλητο στο κάθε τι, με καταστροφικά αποτελέσματα μονίμως. Το
τσιπάκι θα θυμάται ραντεβού και υποχρεώσεις, τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, τα
ρούχα απ’ το καθαριστήριο, τους ελέγχους των παιδιών. Και όχι μόνον αυτά. Θα
είναι φορτωμένο το τσιπάκι, με τις σωστές αντιδράσεις για κάθε περίσταση. Θα
είναι ψύχραιμο στις Εφορίες, ευρηματικό στο τιμόνι, θα βρίσκει αμέσως
χειρότερες βρισιές γι’ αυτούς που βρίζουν στον δρόμο, όχι όπως τώρα που μένω
βουβή. Θα σερβίρει τις σωστές κουβέντες κάθε στιγμή, θα εμφανίζει τις
κατάλληλες ατάκες, απτόητο από αμηχανία, τρακ, στρίμωγμα και μπλακ άουτ. Θα
αναλάβει κάθε βαρετή δουλειά, κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Για το τι μπορεί να
κάνει ένας εγκέφαλος απαλλαγμένος από καταναγκασμούς και τόσο πολύ
απελευθερωμένος, δεν υπάρχει εγγύηση καμία.