ΠΡΟΣΩΠΑ Τα παιδιά που χάθηκαν

Ο Ματσιτσάν Ακάρ, 12 χρόνων σήμερα, τραυματίστηκε ενώ έπαιζε, το 1998· όταν
συνήλθε αργότερα στο νοσοκομείο, είχε ένα νεφρό λιγότερο.

Ματσιτσάν Ακάρ. Οι γονείς του κατέφυγαν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Το επεισόδιο συνέβη στη Σαμψούντα της Τουρκίας στις 25 Ιουλίου του 1998. Ο
μικρός είχε τραυματισθεί τυχαία από σφαίρα και είχε μεταφερθεί επειγόντως στο
νοσοκομείο. Τα νεφρά του δεν είχαν υποστεί καμιά ζημιά· ωστόσο, όταν οι γονείς
του τον επισκέφθηκαν μετά την επέμβαση για την αφαίρεση της σφαίρας,
διαπίστωσαν πως είχε γίνει στο παιδί τους άλλη μια επέμβαση αφαίρεσης νεφρού.
Διαμαρτυρήθηκαν, έκαναν μηνύσεις, κατέφυγαν στη δικαιοσύνη, αλλά άκρη δεν
βρήκαν. Έτσι η μητέρα του, καθηγήτρια της Ιστορίας, έχοντας απαυδήσει από την
αδιαφορία των αρχών, κατέφυγε για να βρει το δίκιο της στο Δικαστήριο
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο.

Η υπόθεση δεν έχει συζητηθεί ακόμη, ωστόσο έφερε και πάλι στο προσκήνιο την
τραγωδία των παιδιών που εξαφανίζονται στην Τουρκία και την εκστρατεία των
οικογενειών τους για να τα ξαναβρούν. Η τουρκική Ένωση Οικογενειών
Εξαφανισμένων ιδρύθηκε από τον Ισμέτ Οζμπιλικτσί, πατέρα του Αμπντουλχαμίτ,
ενός παιδιού με ψυχικά προβλήματα που εξαφανίσθηκε ενώ έπαιζε μπροστά στο
σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη. Ψάχνοντας για τον γιο του, ο Ισμέτ
πληροφορήθηκε ένα σωρό παρόμοιες ιστορίες εξαφανίσεων σ’ ολόκληρη την Τουρκία.
Το θέμα της «μαφίας των οργάνων» πήρε διαστάσεις: η πιο ισχυρή από τις
οργανώσεις της μαφίας αυτής αποτελείται από Ρώσους, Ισραηλινούς και Τούρκους,
έγραψε η «Χουριέτ». Στις ακτές του Βοσπόρου διακινούνται κυρίως νεφρά και τα
πλοία που κάνουν το εμπόριο αλλάζουν όνομα και σημαία σε πολλά λιμάνια της
Μαύρης Θάλασσας, έγραψε η «Σαμπάχ». Η μαφία έχει πλοκάμια παντού στην Τουρκία
και υποστηρικτές στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Όταν ο διευθυντής του
νοσοκομείου του ιδιωτικού πανεπιστημίου της Άγκυρας Τσιχάμ Σαχίν ανακάλυψε πως
ο φιλόδοξος υποδιευθυντής του, ο Μεχμέτ Χαμπεράλ, κάνει μεταμοσχεύσεις με
όργανα άγνωστης προέλευσης, κατήγγειλε το γεγονός. Αλλά προστάτης του Χαμπεράλ
ήταν ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και σήμερα ο Σαχίν ζει με άλλο όνομα στην
Κωνσταντινούπολη και εργάζεται ως τυπογράφος· ο Χαμπεράλ έγινε διευθυντής του
νοσοκομείου.

Από νοσοκομεία χάθηκαν άλλωστε τα ίχνη 21 παιδιών του Γκολκούκ: είχαν
ανασυρθεί ελαφρά τραυματισμένα από τα ερείπια του σεισμού, πριν από δύο
χρόνια, φορτώθηκαν σε ελικόπτερα και οι γονείς τους δεν τα είδαν ποτέ ξανά. Το
κράτος προσέφερε στις οικογένειές τους από 40 εκατομμύρια δραχμές για να
αποδεχθούν τις δηλώσεις θανάτου των παιδιών τους. Και στο κοιμητήριο του
Γκολκούκ υπάρχουν τώρα 21 μνήματα με τα ονόματα των νέων αυτών που επέζησαν
μιας τρομερής καταστροφής για να χαθούν στα χέρια εμπόρων και ληστών.