Ιστορική «συγκατοίκηση» (Κληρίδη – Χριστόφια) διαφαίνεται στην Κύπρο

Νέα συμμαχία εξουσίας φαίνεται να διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό της
Κύπρου μετά τις εκλογές της 27ης Μαΐου.

Είναι πολύ πιθανό μάλιστα, οι εξελίξεις να οδηγήσουν στην ιστορική
«συγκατοίκηση» του Γλ. Κληρίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας και του ηγέτη του
ΑΚΕΛ Δημ. Χριστόφια στην προεδρία της Βουλής.

Βασικοί πόλοι της διαφαινόμενης συμμαχίας το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ και καταλύτης, η
εκλογή προέδρου της Βουλής. Η συναντίληψη μεταξύ των ηγετών των δύο κομμάτων,
που μαζί συγκεντρώνουν πλειοψηφία στη νέα Βουλή, εξάγεται αβίαστα από τις
δηλώσεις τους.

Στελέχη των δύο κομμάτων υπαινίσσονται ταυτόχρονα μια προοπτική συμμαχίας και
συνεργασίας όχι μόνο στην εκλογή του κ. Χριστόφια ως προέδρου της Βουλής, αλλά
και στη «μητέρα των μαχών» ­ δηλαδή, τις προεδρικές του 2003, με ενδεχόμενο
υποψήφιο τον κ. Παπαδόπουλο.

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ μάλλον δεν θα έχει δυσκολίες σήμερα να πείσει την Κεντρική
Επιτροπή του κόμματος να αποφασίσει υποστήριξη της υποψηφιότητας Χριστόφια για
την προεδρία της Βουλής παρά κάποιες αντίθετες φωνές. Εναλλακτική πρόταση
διατύπωσε ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, Ν. Αναστασιάδης, σε μια
προσπάθεια ανακοπής της διαφαινόμενης συμμαχίας.

Εμφανίστηκε έτσι έτοιμος να αποσύρει τη δική του υποψηφιότητα και να
υποστηρίξει τον Τ. Παπαδόπουλο ως πρόεδρο της Βουλής ­ ή άλλο στέλεχος του
ΔΗΚΟ. Ή ακόμα ­ εάν το ΔΗΚΟ δεν επιθυμεί την προεδρία της Βουλής ­ από κοινού
υποστήριξη του Β. Λυσσαρίδη.

Το επιχείρημα Αναστασιάδη εναντίον της υποψηφιότητας Χριστόφια ανοίγει μιαν
αντιπαράθεση που θα έχει συνέχεια, καθώς το ΑΚΕΛ για πρώτη φορά στην
ογδοντάχρονη ιστορία του διεκδικεί με τον γενικό του γραμματέα πολιτειακό
αξίωμα και μάλιστα το δεύτερο στην πολιτειακή ιεραρχία.

«Πώς θα πάει ο κ. Χριστόφιας στην Ευρώπη, όπου η επιρροή των κομμουνιστικών
κομμάτων είναι από μικρή έως αναιμική», διερωτάται ο κ. Αναστασιάδης στην
επιστολή του προς τον Τ. Παπαδόπουλο και τον Β. Λυσσαρίδη. Αφήνοντας έτσι σαφή
υπονοούμενα για το τι μπορεί να καταφέρει ένας αξιωματούχος που δηλώνει
κομμουνιστής στη σημερινή Ευρώπη.

Η πρόταση του Ν. Αναστασιάδη, στην οποία διατυπώνεται ως έσχατη συναινετική
λύση η υποψηφιότητα Β. Λυσσαρίδη, μπέρδεψε το κόμμα του τελευταίου, το Κίνημα
Σοσιαλδημοκρατών, που την προηγουμένη είχε αποφασίσει μεταξύ Χριστόφια –
Αναστασιάδη να υποστηρίξει τον ηγέτη του ΑΚΕΛ. Ο Β. Λυσσαρίδης ­ που δέχεται
πιέσεις να παραιτηθεί ­ είδε στην πρόταση αυτή την ευκαιρία να μετατρέψει μια
βαριά εκλογική ήττα σε πολιτική νίκη. Έτσι, για τους Σοσιαλδημοκράτες, το θέμα
μάλλον ανοίγει ξανά και θα είναι ένα ακόμα μέτωπο αντιπαράθεσης από τα πολλά
που έχουν συσσωρευτεί στο κόμμα αυτό.

Η απόφαση του Δ. Χριστόφια να διεκδικήσει ο ίδιος την προεδρία της Βουλής
συνιστά «ιστορικό βήμα» για το ΑΚΕΛ, που ακολουθώντας επί δεκαετίες τη γραμμή
της «εθνικο-δημοκρατικής συνεργασίας» έμεινε προσεκτικά στα μετόπισθεν της
εξουσίας, υποστηρίζοντας πρώτα τον Μακάριο, εν συνεχεία τον Σπ. Κυπριανού και
ακολούθως τον Γ. Βασιλείου.

Ακολουθώντας όλα αυτά τα χρόνια μια μετριοπαθή πολιτική ­ πολλοί τη
χαρακτήρισαν στην ουσία σοσιαλδημοκρατική ­ από την οποία απουσίασαν οι
προτάσεις κοινωνικής ανατροπής, κατάφερε να συγκρατήσει τις δυνάμεις του,
ιδιαίτερα στη «δύσκολη» περίοδο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Αν και το ΑΚΕΛ συνεχίζει να αυτοαποκαλείται κομμουνιστικό, ο Δ. Χριστόφιας
διαχωρίζει το κοινωνικό του όραμα από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Μιλά για
δημοκρατικό σοσιαλισμό και κοινωνικό κράτος, για δικαιότερη κατανομή του
εισοδήματος, για μεικτή οικονομία και για κοινωνία αλληλεγγύης.

Είπε «ναι» στην ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου και η υποψηφιότητά του έρχεται σε
μια ώρα σταδιακών προσαρμογών του κόμματός του προς την ευρωπαϊκή
πραγματικότητα. Έτσι, είδε τα ποσοστά να αυξάνονται και το κόμμα του στην
πρώτη θέση.