30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΕΛΜΗ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Πλάκα.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Την Αθήνα του ’50.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τα ταξίδια.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Καβάφη.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στα νιάτα και σε ένα καλύτερο θέατρο.

Έχει ερμηνεύσει δεκάδες ρόλους στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Σήμερα,
ύστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας από τα θεατρικά δρώμενα, επιστρέφει με τον
ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα. Η Κατερίνα Χέλμη μιλάει στα «ΝΕΑ» για τη
σαραντάχρονη πορεία της στο θέατρο και τον κινηματογράφο, τους παλιούς και
τους νέους συναδέλφους της και τις προτεραιότητές της.

ΕΡ.: «Μπερνάρντα Άλμπα». Το μεσογειακό ταμπεραμέντο του Λόρκα σάς πάει;

ΑΠ.: Ο Λόρκα είναι στην ψυχή μου.

ΕΡ.: Γιατί επιλέξατε αυτόν τον ρόλο;

ΑΠ.: Μου τον πρότεινε ο Νότης Μαυρουδής και η Μαίρη Βιδάλη.

ΕΡ.: Φοβηθήκατε το βάρος ενός ρόλου που ερμήνευσε η μεγάλη Κατίνα Παξινού;

ΑΠ.: Κάθε φορά που ερμηνεύω, προσεύχομαι στη μνήμη της να μου δώσει κουράγιο.

ΕΡ.: Ο νόστος της σκηνής υπερνίκησε το διάστημα που απουσιάσατε από τα
θεατρικά δρώμενα;

ΑΠ.: Δεν υπάρχει παρά μόνο μελέτη για τον καλλιτέχνη που αποφασίζει μεγάλους
ρόλους.

ΕΡ.: Δεκάδες θεατρικοί ρόλοι από το 1958 μέχρι σήμερα. Ποιον ξεχωρίζετε;

ΑΠ.: Την Ιοκάστη με τον Μίνω Βολανάκη και τον Νίκο Κούρκουλο στην Επίδαυρο.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Με θέλγει ο Θάνατος και η Λύτρωση!!!

ΕΡ.: Γιατί επιλέξατε να γίνετε ηθοποιός;

ΑΠ.: Έψαχνα ανθρώπινους χαρακτήρες.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το πρότυπό σας;

ΑΠ.: Η νονά μου Μαρίκα Κοτοπούλη-Χέλμη.

ΕΡ.: Η οικογένειά σας σας στήριξε;

ΑΠ.: Η οικογένεια Χέλμη διάβαζε πολύ και έβλεπε θέατρο.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος μέχρι την επιτυχία;

ΑΠ.: Εργαζόμουν συνεχώς. Η επιτυχία ήρθε με τον Αλέκο Γαλανό στο Θέατρο Πορεία
με «Τα κόκκινα φανάρια».

ΕΡ.: Περισσότερες οι καλές ή οι κακές στιγμές;

ΑΠ.: Τίποτα δεν είναι εύκολο σ’ αυτόν τον κόσμο.

ΕΡ.: Ο ηθοποιός έχει ημερομηνία λήξης;

ΑΠ.: Όσο αντέχει η ψυχή και το σώμα του.

ΕΡ.: Θεωρείτε τον εαυτό σας περισσότερο κινηματογραφική ή θεατρική ηθοποιό;

ΑΠ.: Έχω εργαστεί στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για δέκα χρόνια σε ρόλους
ρεπερτορίου.

ΕΡ.: Σας λείπει ο κινηματογράφος;

ΑΠ.: Σταμάτησα τον κινηματογράφο την εποχή των ταινιών όπως «Τα κόκκινα
φανάρια».

ΕΡ.: Ποια ταινία θεωρείτε σταθμό στην καριέρα σας;

ΑΠ.: «Στον δρόμο του Λαμόρε» του Δημήτρη Μαυρίκιου.

ΕΡ.: Αγαπημένος σας σκηνοθέτης;

ΑΠ.: Ο Αλέξης Δαμιανός.

ΕΡ.: Ποιον παρτενέρ σας ξεχωρίζετε;

ΑΠ.: Τους Μάνο Κατράκη, Δημήτρη Παπαμιχάηλ και Πέτρο Φυσσούν.

ΕΡ.: Από τους σύγχρονους συναδέλφους σας ποιους θεωρείτε αξιόλογους;

ΑΠ.: Τον Δημήτρη Λιγνάδη και τον Αλμπέρτο Εσκενάζι.

ΕΡ.: Θα ενδίδατε σε μια τηλεοπτική πρόταση;

ΑΠ.: Στη λογοτεχνία του Τάσου Αθανασιάδη.

ΕΡ.: Κωμωδία ή δράμα;

ΑΠ.: Προτιμώ την αλήθεια της ζωής.

ΕΡ.: Θέατρο, κινηματογράφος, μεταφράσεις, ενεργός ανάμειξη στα κοινά (δημοτική
σύμβουλος). Αν έπρεπε να επιλέξετε ένα;

ΑΠ.: Την τέχνη του θεάτρου και του κινηματογράφου.

ΕΡ.: Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις εμπόδισαν την προσωπική σας ευτυχία;

ΑΠ.: Πρώτα το θέατρο.

ΕΡ.: Με τρεις λέξεις πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

ΑΠ.: Ξέρω να περιμένω και να ακούω.

ΕΡ.: Σήμερα οι περισσότεροι συνάδελφοί σας γράφουν τη βιογραφία τους. Εσείς;

ΑΠ.: Θα προτιμούσα να την έγραφε ένας τρίτος! Ο αδελφός μου.

ΕΡ.: Σε ποιους οφείλετε ένα «ευχαριστώ»;

ΑΠ.: Στους γονείς μου και τον Μίνω Βολανάκη.

ΕΡ.: Υπάρχει κάποια ηρωίδα που θα θέλατε να ερμηνεύσετε και δεν το έχετε κάνει
ακόμη;

ΑΠ.: Η Εκάβη του Ευριπίδη.