ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο κολοσσός της Αγίας Πετρούπολης

Γδυνόταν, όπως άλλες θα καθάριζαν στην κουζίνα τους πατάτες. Μηχανικά.
Ακολουθώντας ένα τελετουργικό, κινήσεις δεμένες η μία με την άλλη σαν τα
κορδόνια που έλυναν τα ρούχα που φορούσε. Αυτά, τα λίγα ομολογουμένως, έπεφταν
ένα ένα, για να επιτρέψουν ανεμπόδιστη θέα στα κάλλη του «κολοσσού» της Αγίας
Πετρούπολης, όπως είχε βαφτίσει τη γνωριμία του καλός μας φίλος, εκτιμητής του
ωραίου, άνευ όρων.

Είχα αντιρρήσεις, στην αρχή ­ πώς δεν είχα! Αντιπρότεινα να πάμε για ένα ποτό,
ένα μιλκσέικ, κάτι, αλλά τις παρέκαμψα θεαματικά για να ακολουθήσω τα αγόρια
από περιέργεια, όχι δημοσιογραφική, άλλη. Στο κάτω κάτω, μήπως ήμουν η μόνη
γυναίκα εκεί μέσα; Και δεν μετράω τα κορίτσια στη σκηνή, το σπορ (σαν το
ποδόσφαιρο) έχει θαυμαστές και στα δύο φύλα. Προτίμησα να καθήσουμε κάπου
πίσω, διακριτικά.

Το σόου συνεχιζόταν όλο και πιο ανάλαφρα, αποκαλυπτικά, αποστασιοποιημένα και
για μεγάλο μέρος του κοινού βασανιστικά. Θα είναι όπως το ποδήλατο, σκέφτηκα.
Από τη στιγμή που μαθαίνεις, δεν το ξεχνάς, δεν σκέφτεσαι πώς μπορείς και
κρατάς ισορροπία. Και το στριπτίζ, θέμα ισορροπιών. Βγάζεις το πάνω; βγάζεις
και το κάτω. Απλά πράγματα.

Ο «κολοσσός» ήρθε κοντά μας, όχι επειδή είχαμε εξασφαλίσει «μάρκες», όπως
προέτρεπε ο παρουσιαστής του σόου για έναν πιο ιδιωτικό χορό, αλλά για
κουβέντα ­ μια χαρά τα μιλούσε τα ελληνικά. Είχε την ιστορία της (μία, ίσως
από τις πολλές, υποθέτω) ­ πώς έφυγε από Αγία Πετρούπολη, με μάνα και παιδί ­
ενώ τα κορίτσια γύρω λικνίζονταν με αδιάφορη, βαριεστημένη σεξουαλικότητα και
φιλοπονία κοντά στους πελάτες που ακολουθούσαν το δικό τους τελετουργικό.
Κατέληξα, πάντως (αν με ρωτάτε) πως δεν έχει σχέση με το ποδήλατο. Αυτό το
σφίξιμο που ένιωσα στο στομάχι δεν με έχει πιάσει ποτέ πάνω στις δύο ρόδες,
ακόμη και όταν έπεφτα κάτω.