ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι γερανοί δεν ζευγαρώνουν

Όταν περνούν οι γερανοί… Ήταν ωραίο έργο, ασπρόμαυρο, ρωσικό. Σήκωνε ψηλά το
κεφάλι η Τατιάνα Σαμοΐλοβα και κοιτούσε τους γερανούς να πετάνε μακριά,
σύμβολο ελπίδας. Τώρα είναι κάτι σαν εποχικό φαινόμενο, σαν την ανοιξιάτικη
γύρη, ή την κόκκινη βροχή. Οι γερανοί δεν είναι καλλίγραμμα πουλιά, αλλά
οχήματα της Τροχαίας με δαγκάνες, που θα έπρεπε να λέγονται γαρίδες ή
σκορπιοί. Περνάνε κι αυτοί σε τακτά διαστήματα, για άγνωστους λόγους. Ενώ τα
πουλιά, τα οστρακόδερμα και τα έντομα, ακόμα και τα φαρμακερά έντομα, έχουν
λογική στις κινήσεις τους, μεταναστεύουν σε ζεστά κλίματα, ψάχνουν σύντροφο ή
αιχμαλωτίζουν την τροφή τους, αυτοί οι άλλοι γερανοί της Τροχαίας κινούνται
μυστηριωδώς. Αν ήταν να ζευγαρώσουν θα είχαν ήδη βγει στα σημεία όπου υπάρχει
η μπλε ταμπέλα με το σχεδιάκι ακριβώς αυτό, έναν γερανό (όχημα) να σηκώνει ένα
Ι.Χ. παράνομα παρκαρισμένο, ώστε να κάνουμε κι εμείς τη νοηματική σύζευξη. Να
ζευγάρωναν με την εικόνα τους. Απειλητικοί στην ταμπέλα, αποτρεπτικοί στην
αυθαιρεσία, αλλά απελευθερωτικοί στη διέλευση των λεωφορείων, όπου θα
συναντούσαν την κοινή αποδοχή. Μπορεί να μην πετούν αυτοί οι γερανοί, αλλά τα
λεωφορεία και τα τρόλεϊ με τα ψηλά αμαξώματα δίνουν φτερά στους επιβάτες. Πετά
η Τατιάνα Σαμοΐλοβα νοερά στους δρόμους της Αθήνας, και δεν αφήνει
διπλοπαρκάρισμα για διπλοπαρκάρισμα, η ελευθερώτρια των λεωφορείων. Την
ακολουθούν μητέρες με καροτσάκια μωρών, παιδικά ποδήλατα, πεζοί πάσης φύσεως
με το πλατύ χαμόγελο της λευτεριάς στα χείλη, περήφανα γερατειά. Αυτά
συμβαίνουν όταν περνούν οι γερανοί κανονικά κι επί μονίμου βάσεως, όχι μόνο
κάθε άνοιξη, πριν πάνε για καλοκαιρινές διακοπές κι εξαφανιστούν ώς το επόμενο
«ριζικό σχέδιο».