[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν κάτι προκαλεί εντύπωση στη συζήτηση για το Ασφαλιστικό, είναι η εμμονή
σχεδόν όλων των εμπλεκομένων στην προάσπιση του δημόσιου, αναδιανεμητικού
χαρακτήρα του συστήματος. Λύσεις κεφαλαιοποιητικές, με συνδρομή της ιδιωτικής
ασφάλισης, θεωρούνται ταμπού, ακόμα και από εκείνους που δεν ευαγγελίζονται
κάποιο άλλο οικονομικό σύστημα. Αυτό είναι η εύκολη λύση: Στη δικαιολογημένη
καχυποψία των πολιτών απέναντι στην ιδιωτική ασφάλιση, οι πολιτικοί απαντούν
με το σύνθημα «κάτω τα χέρια από τον δημόσιο χαρακτήρα του συστήματος». Είναι
αντίφαση, όμως, να ομολογούν όλοι ότι το σύστημα πάσχει και το επίπεδο παροχών
είναι ανεπαρκές, αλλά να υπερασπίζονται μέχρι κεραίας τα δομικά του στοιχεία.
Είναι, επιπλέον, στρουθοκαμηλισμός. Αναδιανεμητικό σύστημα σημαίνει ότι οι
εισφορές και η κρατική συνδρομή πληρώνουν τις συντάξεις. Στο ανταγωνιστικό
περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως, η επιβάρυνση σε μισθούς και
προϋπολογισμό έχει όρια.

Και όταν, όπως δείχνουν οι δημογραφικές εξελίξεις, σε έναν συνταξιούχο θα
αντιστοιχούν δύο (ή λιγότεροι) εργαζόμενοι, υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι
μια θέση εργασίας θα αντέξει εισφορές τουλάχιστον μισής αξιοπρεπούς σύνταξης;
Το αντίθετο θα συμβεί. Η σύνταξη θα αντιστοιχεί σε δύο (ή λιγότερες)
“ανταγωνιστικές” εισφορές. Στην καλύτερη περίπτωση, 40% του μισθού.

Όσοι παρακολουθούν με ορθολογισμό τη συζήτηση, αναζητούν ήδη ιδιωτικές λύσεις
για να μην πεινάσουν στα γεράματα. Χωρίς εγγυήσεις, όμως, τέτοιες λύσεις είναι
άγρια καπιταλιστικές και κοινωνικά άδικες.

Στη Γερμανία ­ την πατρίδα του αναδιανεμητικού συστήματος ­ λιγότερο
“κοινωνικά ευαίσθητοι” πολιτικοί προχώρησαν σε ένα μεικτό σύστημα, με κρατική
εγγύηση στον κεφαλαιοποιητικό πυλώνα. Η φιλοσοφία της μεταρρύθμισης
συνοψίζεται στις φράσεις “σταθερό ύψος εισφορών για λόγους ανταγωνιστικότητας”
και “επαρκείς συντάξεις για τους νέους εργαζομένους”. Πόσο ρόλο παίζουν στη
συζήτησή μας;

Αν ο κοινωνικός διάλογος επιδιώκει λύσεις, που εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς
συντάξεις και στους νέους εργαζομένους, πρέπει να γίνει χωρίς ταμπού. Αλλιώς
είναι πρόσχημα για αδράνεια.