ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τέχνη στην καθημερινότητα

Πάντα με «κατηγορούσαν» οι αγαπημένοι μου άνθρωποι ότι έβαζα την αισθητική
κάθε πράγματος μπροστά και πάνω από την πρακτική. Έτσι, δεν τους προκάλεσε
έκπληξη το πρώτο σχόλιο απογοήτευσης που έκανα για το νέο αεροδρόμιο («μα,
ένα, σκέτο κουτί είναι ­ ευτυχώς που έχει τουλάχιστον τα μπλε ελεκτρίκ πλαίσια
στα παράθυρα»), όταν όλοι μιλούσαν για τις πρακτικές δυσκολίες στην πρόσβαση
προς τον αερολιμένα ή στην εξυπηρέτησή τους μέσα σε αυτόν.

Η έκθεση του αρχιτέκτονα, γλύπτη και ζωγράφου Σαντιάγκο Καλατράβα στην
Πινακοθήκη μάς προσφέρει ένα καταπληκτικό δείγμα της απόλαυσης που δίνει η
Τέχνη μέσα στην καθημερινότητα. Όταν η μοντέρνα γέφυρα στη Σεβίλλη παίρνει το
σχήμα της άρπας και ο πολύβουος, πολυσύχναστος σιδηροδρομικός σταθμός της Λυών
τη μορφή πουλιού.

Και συναρπάζομαι με την εικόνα μιας Αθήνας όπου τα απρόσωπα δημόσια έργα
αποκτούν προσωπικότητα με μορφή, υλικά και χρώμα. Όπου κάθε νέος σταθμός του
Μετρό αποκτά ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα. Και τα κρατικά κτίρια πετάνε
τον γκρίζο βρώμικο μανδύα τους και ζωντανεύουν με φαντασία, για να υποδεχθούν
καλόγουστους ανθρώπους…

Είναι η χαρά ενός έργου τέχνης που ανήκει σε όλους μας. Είναι το πάθος της
ομορφιάς που σε απογειώνει πάνω από το μποτιλιάρισμα, το διοξείδιο του αζώτου
στην ανάσα, τις πορείες μπροστά στη Βουλή, το κυνήγι του πάρκινγκ, τον
συνωστισμό. Είναι μια αίσθηση αρμονίας σε μια πόλη γεμάτη συγκρούσεις…

Αναζητούνται μονάχα άνθρωποι μέσα στην κρατική μηχανή, που να βλέπουν λίγο
παραπέρα από εργολαβίες και μίζες. Υπάρχουν;…