[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Γιατί εξέπληξε ορισμένους το τελευταίο «επεισόδιο» με την Τουρκία εις βάρος
του αρχηγού του Ναυτικού; Είναι καινούργιο αυτό που προέβαλε το καθεστώς της
Άγκυρας; Δεν έχει ξανακουστεί πως οι κυβερνήσεις της γειτονικής χώρας
προτάσσουν ότι τα νησιά μας πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα;

Φυσικά, όλα αυτά δεν προέκυψαν… τυχαία. Όμως, τους τελευταίους ­ κυρίως ­
μήνες, οι κινήσεις μέσω της περιβόητης ελληνοτουρκικής φιλίας, η οποία
στηρίζεται και οικονομικά από το κράτος, αλλά και οι ανταλλαγές επισκέψεων
ορισμένων δημάρχων και καλλιτεχνών έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα πως όλα «πάνε
καλά».

Επομένως, κάθε παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά πολεμικά
αεροσκάφη, κάθε νέα απειλή ή… επιβεβαίωση παλιότερων διεκδικήσεων της
Άγκυρας θεωρείται… έκπληξη. Και «δείχνει» να ενοχλεί μερικούς, γιατί χαλάει
την… ατμόσφαιρα και το… καλό κλίμα.

Δεν είναι, όμως, αυτή η μόνη… ενόχληση. Υπάρχουν και οι γοργές και
επικίνδυνες εξελίξεις στα Βαλκάνια, οι οποίες όλο και πιο πολύ… πλησιάζουν
τη χώρα μας. Και διαψεύδουν όσους είχαν στηρίξει τα σενάριά τους στην «ιδέα»
πως αφού κλείστηκε στη φυλακή ο «κακός» Μιλόσεβιτς, οι θύελλες στην περιοχή
μας θα ξανάμπαιναν στο… λυχνάρι του Αλαντίν.

Τι απομένει; Φαίνεται πως δεν υπάρχουν ­ πλέον ­ άλλα περιθώρια για παιχνίδια
στο όνομα μίας αόριστης φιλίας με ένα καθεστώς που βασανίζει, φυλακίζει,
δολοφονεί τους πολίτες του ή καταπατά με τον πλέον βάναυσο τρόπο τα στοιχειώδη
δικαιώματα των Κούρδων, των Ελληνοκυπρίων.

Τι μπορεί τουλάχιστον να γίνει; Ίσως δεν είναι ακόμα τόσο αργά για μία
διορθωτική κίνηση, τόσον στις σχέσεις μας με την Άγκυρα όσο και με τις ΗΠΑ,
που θα στηριζόταν στη λογική: «Κάναμε πολλά βήματα φιλίας προς την Τουρκία,
αλλά δεν βρήκαμε ανταπόκριση. Γι’ αυτό και παγώνουμε κάθε μας πρωτοβουλία».

Ποιο θα ήταν το όφελος από μία τέτοια κίνηση; Έστω και καθυστερημένα ­ για
ορισμένους ­ θα σώζονταν τα… προσχήματα. Και θα υπήρχε μία μικρή ελπίδα ­
για την Ελλάδα ­ το λυχνάρι του Αλαντίν να παραμείνει κλειστό…