Ο κινητήρας και το φρένο

Ενωμένη Ευρώπη, φεντεραλιστική και με κεντρική κυβέρνηση όπως την
ονειρεύεται ο Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ. Σε αυτήν την Ευρώπη,
ποια χώρα είναι άραγε ο κινητήρας και ποια το φρένο;

Ο αναποφάσιστος. Ενδεχόμενο πολιτικό κόστος εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2002 κάνει τον Γάλλο πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν επιφυλακτικό απέναντι στις γερμανικές προτάσεις

Εδώ και πολλά χρόνια, το γαλλογερμανικό δίδυμο χαρακτηριζόταν ως η κινητήρια
δύναμη της Ευρώπης. Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι πια ξεπερασμένος. Ο ευρωπαϊκός
κινητήρας είναι σήμερα γερμανικός και τα φρένα γαλλικά. Όμως, η Γερμανία δεν
μπορεί να είναι μόνη της η κινητήρια δύναμη. Στην πρωτοβουλία του Σρέντερ για
το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να απαντήσουν και οι άλλες χώρες. Και
πρώτα από όλα η Γαλλία.

Στη Γαλλία κανείς δεν θεώρησε ακόμη χρέος του να απαντήσει στο σχέδιο Σρέντερ.
Αυτή η σιωπή απλώς υπογραμμίζει πόσο η Γαλλία έχει γίνει η μεγαλύτερη
τροχοπέδη στην ευρωπαϊκή εξέλιξη, μολονότι διατηρούσε την πρωτοβουλία επί
σαράντα χρόνια. Η Γαλλία δεν απαντά στα πραγματικά ερωτήματα. Επιθυμεί την
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Σε ποιους τομείς; Και γιατί;

Ο Γερμανός καγκελάριος κατέρριψε ένα ταμπού ανοίγοντας τη συζήτηση για τον
φεντεραλισμό. Οι Γάλλοι φεντεραλιστές όλων των κομμάτων πρέπει επιτέλους να
σπάσουν τη σιωπή τους, έστω και αν το ζήτημα αυτό κρύβει πολιτικό κόστος.
Έχουν λόγους να επιθυμούν μια φεντεραλιστική Ευρώπη για να τη βάλουν ως
αντίβαρο απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και για να προστατεύσουν το
κοινωνικό μοντέλο τους. Αυτή η Ευρώπη θα είναι μια «ευρωδύναμη» ­ αυτό ακριβώς
που επιθυμεί το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού λαού.

Πολλές ήταν εκείνες οι μικρομεσαίες χώρες που πανηγύρισαν με τα αποτελέσματα
της Συνόδου Κορυφής της Νίκαιας, ενώ στη Γαλλία κατήγγελλαν το φιάσκο.
Πρόκειται για μια διαφοροποίηση σοβαρή, αφού υπονοεί ότι αυτές οι χώρες ­
κυρίως οι σκανδιναβικές ­ θα ήταν ικανοποιημένες με το στάτους κβο. Αρνούνται
να προχωρήσουν παραπέρα στη συγκρότηση μιας «ευρωδύναμης». Αρκούνται σε μια
μεγάλη αγορά που είναι απαραίτητη στις επιχειρήσεις. Και το ενιαίο νόμισμα δεν
είναι γι’ αυτές τις χώρες ένα στάδιο προς την πολιτική ολοκλήρωση, αλλά η
κατάληξη. Δεν ονειρεύονται παρά μια μεγάλη Ελβετία.

Η Γερμανία άνοιξε τον διάλογο για τα θεσμικά ζητήματα. Η Γαλλία οφείλει να απαντήσει.

Μπροστά η Γαλλία, πίσω η Γερμανία

Η Γερμανία μπορεί να θεωρείται η ατμομηχανή της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά η
γαλλική οικονομία δείχνει πολύ πιο υγιής από τη γερμανική.

Στο χαμηλότερο ποσοστό των 18 τελευταίων χρόνων έχει πέσει η ανεργία στη
Γαλλία, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης πρόσφατα αναθεωρήθηκε προς τα πάνω, την ώρα που
η γερμανική κυβέρνηση υποχρεωνόταν να αναθεωρήσει τις δικές της προβλέψεις
προς τα κάτω.

Η ανεργία στη Γαλλία έπεσε στο 8,7% τον Μάρτιο, το χαμηλότερο ποσοστό από τον
Σεπτέμβριο του 1993.

Η υγιής οικονομική ανάπτυξη βοήθησε τη Γαλλία να περιορίσει θεαματικά και
συνεχώς την ανεργία από τον Ιούνιο του 1997, όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση του
Λιονέλ Ζοσπέν παρέλαβε από την προηγούμενη κυβέρνηση ανεργία που ανερχόταν στο
12,6%. Από την άλλη μεριά, τελείως διαφορετική είναι η εικόνα στη Γερμανία,
όπου η παγκόσμια επιβράδυνση «ακρωτηριάζει» την ανάπτυξη στη μεγαλύτερη
οικονομία της Ευρώπης. Τα έξι μεγαλύτερα οικονομικά ινστιτούτα της χώρας
προβλέπουν ανάπτυξη 1,9% φέτος έναντι προηγούμενων προβλέψεων 2,75%. Η
γερμανική επιβράδυνση αναμένεται να προκαλέσει προβλήματα και στις άλλες 11
χώρες- μέλη της ζώνης του ευρώ, αφού η γερμανική οικονομία ανέρχεται στο 35%
του συνόλου των οικονομιών τους.