ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το τείχος του Χρόνου

«Ο Θεός είναι αόρατος επειδή πηγαίνει υπερβολικά γρήγορα. Για να
καταφέρουμε να τον δούμε, αρκεί να πάμε το ίδιο γρήγορα μ’ εκείνον: είναι η
Αιωνιότητα». Πωλ Μοράν.

Διαρκής επιτάχυνση: κι όταν φθάσουμε στα όριά μας; (σκίτσο από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»)

Ο προηγούμενος αιώνας ήταν ο αιώνας της ταχύτητας. Και ο άνθρωπος κατάφερε να
δαμάσει την ταχύτητα, εκεί τουλάχιστον που τον ενδιέφερε: στις μεταφορές και
στη μετάδοση των μηνυμάτων. Τα αυτοκίνητα δεν μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα.
Το ίδιο και τα μηνύματα. Μπορεί στο σπίτι μας να αποκτήσουμε ένα πιο γρήγορο
Internet, αλλά η ταχύτητα των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων δεν μπορεί να
ξεπεραστεί. Όσο για τις ειδήσεις, η τηλεόραση τις φέρνει στο σαλόνι μας την
ώρα που συμβαίνουν. Το στοίχημα της ταχύτητας κερδήθηκε. Ακόμη και τα ρεκόρ
στους αγώνες δρόμου δεν μπορούν να βελτιωθούν πέρα από μερικά χιλιοστά του
δευτερολέπτου. Ο άνθρωπος έφτασε στα όριά του.

Ο 21ος αιώνας, παρατηρεί στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ ο Γάλλος καθηγητής στη
Σορβόνη Μαρσέλ Κονς, θα είναι ο αιώνας της επιτάχυνσης. Στον τομέα της
γενετικής, ιδιαίτερα, οι πρόοδοι θα είναι θεαματικές. Όσοι προσβάλλονται από
την ασθένεια του Αλτσχάιμερ θα θεραπεύονται, το ίδιο και τα θύματα της
Πάρκινσον. Οι άνθρωποι θα ζουν περισσότερο, ο γιορτασμός των εκατοστών
γενεθλίων δεν θα είναι κάτι σπάνιο. Στα διακόσια, όμως, δεν θα φτάνει κανείς.
Ούτε στα εκατόν πενήντα. Το όριο, σ’ αυτό συμφωνούν όλοι οι επιστήμονες, είναι
γύρω στα εκατό. Ακόμη κι αν οι κλωνοποιήσεις γίνουν της μόδας, ο θάνατος δεν
θα νικηθεί, γιατί δεν είναι αρρώστια. Επιπλέον, ο άνθρωπος θα θέτει σε όλο και
μεγαλύτερο κίνδυνο την ύπαρξή του στη Γη: στην υπερθέρμανση της Γης οι
πολιτικοί δεν μπορούν να δώσουν λύση, γιατί το εφήμερο επάγγελμά τους έρχεται
σε αντίθεση με τα δραστικά μέτρα που απαιτούνται. Εν τάξει, οι Ρώσοι θα
στείλουν άνθρωπο στον Άρη μέχρι το 2020. Μπορεί να κατακτηθεί και ο Πλούτωνας.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βγει όμως από το ηλιακό σύστημα. Μια μέρα θα φτάσει
στο όριό του, το όριο που θέτει η ανθρώπινη φύση, η φύση της βιόσφαιρας, της
Γης, του σύμπαντος. Και θα αισθανθεί γύρω του την «αιώνια σιωπή» για την οποία
μιλούσε ο Πασκάλ.

Κάποτε ο άνθρωπος πίστευε ότι περιβάλλεται από ένα χώρο χωρίς όρια. Έπειτα
τόλμησε να σκεφτεί τον γύρο της Γης. Έπειτα τον έκανε (πολλά ταξιδιωτικά
γραφεία προτείνουν σήμερα έναν τέτοιο γύρο σε 18 ημέρες). Σύντομα θα μπορεί να
κάνει τον γύρο και του ηλιακού συστήματος. Κι ύστερα; Ύστερα θα προσκρούσει
στο τείχος του Χρόνου. Στο τείχος του Θανάτου. Και θα αρχίσει επιτέλους να
απολαμβάνει, όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ στη φυλακή, τον πλούτο που κλείνουν μέσα
τους τα στιγμιαία πράγματα. Μια χειρονομία, μια λέξη, ένα βλέμμα. Ένα χαμόγελο.