ΠΡΟΣΩΠΑ Ο δυναμισμός της περμανάντ

Φιλοδοξεί, λέει, να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή στην ιαπωνική πολιτική. Το
κατάφερε με την περμανάντ του, μένει να τα καταφέρει και με τις ιδέες του.

Τζουνίτσιρο Κοΐζουμι. Παραδόξως ενσαρκώνει το αίτημα των Ιαπώνων για αλλαγή

Ο νέος ισχυρός άνδρας της Ιαπωνίας, ο Τζουνίτσιρο Κοΐζουμι, τον οποίο ψηφίζει
σήμερα πρωθυπουργό το Κοινοβούλιο της χώρας, ξεχωρίζει πρώτα – πρώτα από την
πλούσια και φροντισμένη κόμη του. Γκρίζα και κυματιστή, έχει γίνει «σήμα
κατατεθέν» του την ώρα που οι συνάδελφοί του συναγωνίζονται σε συντηρητικά
κουρέματα και μπριγιαντίνες. Ο κουρέας του αφηγείται ότι μια μέρα ο Κοΐζουμι
μπήκε στο κουρείο του και του ζήτησε να βρουν μαζί ένα στυλ μαλλιών που να του
πηγαίνει. «Όταν είναι φυσικά, τα μαλλιά του είναι ίσια σαν πράσα», εξήγησε ο
κουρέας Τερούο Νακαγκάμι. «Έτσι σκέφτηκε πως μια περμανάντ θα ήταν λειτουργική
και παράλληλα θα προσέδιδε δυναμισμό στην εικόνα του».

Η εμφάνιση είναι κάτι που ο 59χρονος Κοΐζουμι προσέχει πολύ και καταφέρνει να
ξεχωρίζει ανάμεσα στους γκρίζους Ιάπωνες πολιτικούς ­ όχι μόνο με το κούρεμά
του, αλλά και με τα ανοιχτόχρωμα κοστούμια και τις χρωματιστές γραβάτες του.
Διαζευγμένος, με δύο εικοσάρηδες γιους, έχει φήμη «εκκεντρικού», την οποία
καλλιεργεί διαφημίζοντας την προτίμησή του για τα μπαρ και τη χέβυ – μέταλ ­
ιδιαίτερα το συγκρότημα Χ-Japan. Προκάλεσε συζητήσεις όταν μίλησε για το
Βιάγκρα στην τηλεόραση και όταν αρνήθηκε να ζωγραφίσουν το πορτρέτο του με την
ευκαιρία των 25 χρόνων του στο Κοινοβούλιο. Πολλοί τον λένε λαϊκιστή, ωστόσο
είναι ένας από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στην Ιαπωνία και μπορεί τώρα να
ενσαρκώνει το αίτημα των Ιαπώνων για αλλαγή.

Ακούγεται ωστόσο παράδοξο να προσωποποιεί την αλλαγή ένα αμιγές προϊόν του
πολιτικού συστήματος, όπως ο Κοΐζουμι. Μπήκε στην πολιτική ακολουθώντας τα
βήματα του παππού του (υπουργός Ταχυδρομείων) και του πατέρα του, που είχε
διατελέσει υπουργός Άμυνας. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής το 1972 σε ηλικία 30
χρόνων και επανεξελέγη εννέα φορές. Αναρριχήθηκε σταδιακά στην ιεραρχία του
κυβερνώντος Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDP) μέχρι που ανέλαβε την
ηγεσία της δεύτερης από τις δύο παρατάξεις του, όταν ο Γιοσίρο Μόρι έγινε
πρωθυπουργός, τον Απρίλιο του 2000. Εντούτοις η κυβερνητική εμπειρία του είναι
σχετικά μικρή. Διετέλεσε υπουργός Ταχυδρομείων το 1992 και επανειλημμένα
υπουργός Υγείας από το 1988 ως το 1998, μια θέση στην οποία διακρίθηκε
συγκρουόμενος με τους γραφειοκράτες. Θα μπορέσει άραγε να ανταποκριθεί στις
προσδοκίες και στις υποσχέσεις του και να ενσαρκώσει την αλλαγή; Πολλοί
αμφιβάλλουν, καθώς η πραγμάτωση της εν λόγω αλλαγής προβλέπεται να τον φέρει
σε αντιπαράθεση με την ισχυρότατη παλιά φρουρά του κόμματός του.