Θαύματα στις όχθες του Βοσπόρου

Οι συνεννοήσεις για το πού θα κάνουμε Ανάσταση, ποιος θα μαγειρέψει τι,
είχαν αρχίσει μέρες πριν. Στην Παναγία του Μπεσίκτας (στην είσοδο της
παραλιακής οδού για το Βόσπορο), που είναι κοντά στο σπίτι της Αμαλίας, όπου
θα τρώγαμε μετά την εκκλησία.

«Χριστός Ανέστη». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσφέρει το άγιον φως στους πιστούς κατά την αναστάσιμη λειτουργία στον ναό του Αγίου Γεωργίου στην Κωνσταντινούπολη

Η Αγγέλα θα φτιάξει τη μαγειρίτσα, η Μαριάννα θα βάψει τ’ αυγά και μαγειρέψει
φάβα, εγώ θα κάνω τις σαλάτες, το τσουρέκι θα το παραγγείλουμε στο «Μπαϊλάν»
στο Καντίκιοϊ, «το καλύτερο τσουρέκι τώρα πια… α πα πα το «Ιντζί» στο Πέρα
το χάλασε πολύ».

Πήγαινα πρώτη φορά στην Παναγία του Μπεσίκτας. Είναι μέσα στη μεγάλη
λαχαναγορά της περιοχής. Μπαίνεις από τη μεγάλη γκρίζα σιδερένια πόρτα, μια
γλισίνα κρέμεται από τον ψηλό τοίχο, περνάς άλλη μια πόρτα, ξύλινη, προχωράς
σε ένα «μυστικό» διάδρομο και βρίσκεσαι σε έναν εξαίσιο βοτσαλωτό αυλόγυρο. Οι
αγιογραφίες της εκκλησίας, των αρχών του αιώνα, εξαιρετικές. Το εκκλησίασμα
γύρω στα εκατό άτομα.

Η Στέλλα Οβαντία ήταν κιόλας εκεί με μια λαμπάδα στο χέρι και ένα κουτί με
γλυκό του Πεσάχ ­το «τεζπισέν». Η Στέλλα είναι Εβραία. Οι Τούρκοι φίλοι μας, ο
Αλή, ο Ορχάν και ο Ιλχαμί, είχαν έρθει μαζί μας. Ο Αλή και ο Ορχάν είναι
παντρεμένοι με Ρωμιές. Μαζί μας ήταν και η Κρητικιά σύζυγος του διευθυντή του
Γκαίτε στην Κωνσταντινούπολη με τις δυο κόρες της. Η Αϊσέ, που έχει μάθει
άπταιστα ελληνικά και μόλις τέλειωσε το μάστερς της με θέμα την ιστορία του
Ζωγραφείου Αρρεναγωγείου της Κωνσταντινούπολης. Καμιά δεκαπενταριά άτομα
συνολικά.

Μείναμε λίγο μετά το «Χριστός Ανέστη» και πήραμε το δρόμο για το σπίτι με τις
λαμπάδες αναμμένες στα χέρια. Τρεις φορές, στα πεντακόσια μέτρα που είχαμε να
διανύσουμε, οι περαστικοί μάς ρώτησαν «για ποιο πράγμα διαδηλώναμε»! Έχουν
συνηθίσει εδώ στις διαδηλώσεις τον τελευταίον καιρό, έχουν «ξεσυνηθίσει» τους
Ρωμιούς και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι «διαδήλωση» κάναμε εμείς. Τους
είπαμε, γελώντας, ότι διαμαρτυρόμασταν για την αύξηση στο ηλεκτρικό ρεύμα…

Πάσχα και Πεσάχ

Εδώ στην Πόλη οι Ρωμιοί δεν έχουν την παράδοση της μαγειρίτσας, η μαγειρίτσα
όμως της Αγγέλας ήταν υπέροχη. Τσουγκρίσαμε αυγά, δοκιμάσαμε το τσουρέκι και
απολαύσαμε το «τεζπισέν» ­φτιαγμένο μόνο με σιμιγδάλι, αμύγδαλα και σιρόπι,
άζυμο δηλαδή, γιατί οι Εβραίοι δεν είχαν χρόνο ­σύμφωνα με την παράδοση­ να
ζυμώσουν κατά την έξοδο από την Αίγυπτο ­το Πεσάχ.

Φέτος συνέπεσαν το Πάσχα των Ορθοδόξων, των Καθολικών και το Πεσάχ των
Εβραίων. Η Στέλλα ήταν το πρωί εκείνης της μέρας σε ένα συνέδριο ψυχαναλυτών
­είναι ψυχολόγος. Μας έλεγε λοιπόν ότι είχε προσκαλέσει τον Έλληνα συνάδελφό
της στην εκκλησία για την Ανάσταση, εκείνος όμως, ξαφνιασμένος κάπως, τη
ρώτησε απλώς «Εκκλησία; Γιατί, είναι ανάγκη;». «Ναι», του εξήγησε εκείνη, «εγώ
πηγαίνω με τους φίλους μου, γιατί έχουν μείνει τόσο λίγοι Ρωμιοί στην Πόλη που
πρέπει κάποιος να πηγαίνει στις εκκλησίες για να μην είναι έρημες»…

Να γινόταν, λέει, να επεδείκνυαν την ίδια σύμπνοια και αλληλεγγύη και οι
προκαθήμενοι των Εκκλησιών των μειονοτήτων στην Πόλη και οι ιθύνοντες των
κοινοτήτων τους. Θα γινόταν πιο πλούσια και πιο ωραία η ζωή εδώ. Γίνονται όμως
θαύματα; Εγώ νομίζω πως ναι. Η δική μας παρέα ήταν ένα μικρό θαύμα. Οι
καταστάσεις στο στενό αλλά και στον ευρύτερο κύκλο μας δείχνουν καθημερινά ότι
μόνο με ανατροπές και δημιουργώντας τα δικά μας θαύματα είναι δυνατόν να
προχωρήσουμε. Αλλιώς τίποτα.

Τα «φέρετρα» των φυλακών

«Πρέπει να σταματήσουν οι θάνατοι των απεργών πείνας στις φυλακές, αλλιώς θα
ζημιωθεί ο τουρισμός μας, η χώρα μας θα χάσει την υπόληψή της». Υπό αυτήν την
έννοια ετέθη το θέμα των θανάτων στις φυλακές, κατά την προχθεσινή συνεδρίαση
του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου, από τον υπουργό τουρισμού Ερκάν Μουμτζού.

Δεκατρείς άνθρωποι, υπόδικοι και κατάδικοι βάσει του αντιτρομοκρατικού νόμου,
και δύο συγγενείς κρατουμένων, οι οποίοι απεργούν από αλληλεγγύη στους δικούς
τους, έχασαν μέχρι σήμερα τη ζωή τους στην απεργία πείνας, που άρχισαν οι
πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές της Τουρκίας εναντίον των «λευκών κελιών» ­
ή των φυλακών τύπου Εφ, όπως ονομάζονται επίσημα.

Μετά την αιματηρή επέμβαση, που πραγματοποίησαν οι τουρκικές αστυνομικές
δυνάμεις στις τουρκικές φυλακές στις 19.12.2000, χίλιοι και πλέον πολιτικοί
κρατούμενοι μεταφέρθηκαν και βρίσκονται σήμερα στις φυλακές αυτές κλεισμένοι
στα «φέρετρα» όπως αποκαλούνται τα κελιά απομόνωσης. Αυτός είναι ο λόγος για
τον οποίο συνεχίζεται η απεργία.

Ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Χικμέτ Σαμί Τουρκ εξήγησε χθες στους
δημοσιογράφους ότι «ο αντιτρομοκρατικός νόμος δεν επιτρέπει την επικοινωνία
μεταξύ των κρατουμένων». «Αν αυτό δεν είναι έγκλημα, τι είναι;», έγραφε στο
χθεσινό άρθρο του στην εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» ο Αϊντίν Ενγκίν.