ΔΡΟΜΟΙ

Ο θάνατος…

… των «ειρηνευτικών συμφωνιών» του Όσλο είναι πια γεγονός. Ο επιθανάτιος
ρόγχος τους κράτησε παραπάνω από επτά μήνες, με βίαιες συγκρούσεις,
δυσανάλογες και μαζικές ισραηλινές επιθέσεις και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες,
κυρίως Παλαιστινίων. Η πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο και η κατεδάφιση
των παλαιστινιακών οικισμών της Γάζας δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται ο Αριέλ
Σαρόν την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Και η «διαφωνία» τού Σιμόν Πέρες; Είναι
άραγε ειλικρινής η στάση του νομπελίστα ή μήπως πρόκειται απλώς για ένα
μοίρασμα ρόλων ­ ο καλός και ο κακός ­ δυνατότητα που παρέχει η ισραηλινή
κυβέρνηση συνεργασίας; Όπου και αν βρίσκεται η αλήθεια ανάμεσα σε όλα αυτά,
αισθανόμαστε τώρα υποχρεωμένοι να φωνάξουμε «nostra culpa», επειδή κάποτε
πιστέψαμε πως οι συμφωνίες του Όσλο έδιναν ελπίδες για ειρήνευση στη Μέση
Ανατολή.

Από το 1993…

… ο Παλαιστίνιος καθηγητής Έντουαρντ Σαΐντ είχε επισημάνει στο περιοδικό
«Nation» πως αυτές οι συμφωνίες έκρυβαν μέσα τους το σπέρμα της σημερινής
αναταραχής. Ήταν κοινό μυστικό για τους Ισραηλινούς ηγέτες, τόσο τους
Εργατικούς όσο και τους Δεξιούς, πως στόχος των συμφωνιών τού Όσλο ήταν η
απομόνωση των Παλαιστινίων σε ασυνεχείς και οικονομικά θνησιγενείς θυλάκους,
περικυκλωμένους από υπό ισραηλινό έλεγχο σύνορα, με οδικές αρτηρίες και
εβραϊκούς οικισμούς που θα διασπούσαν την εδαφική ακεραιότητα των
παλαιστινιακών περιοχών. Η πολιτική των απαλλοτριώσεων και των κατεδαφίσεων
τηρήθηκε απαρέγκλιτα από όλες τις ισραηλινές κυβερνήσεις ­ Ράμπιν, Πέρες,
Νετανιάχου, Μπαράκ ­ μαζί με την επέκταση των εβραϊκών οικισμών. Τέσσερα
εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ­ ο μεγαλύτερος προσφυγικός πληθυσμός στον
κόσμο ­ έπρεπε να ξεχάσουν το δικαίωμα αποζημίωσης ή επιστροφής. Τώρα, γίνεται
πια φανερό πως για τους Ισραηλινούς οι Παλαιστίνιοι δεν αξίζουν ούτε τα
«μπαντουστάν» που έδινε η ρατσιστική Νότια Αφρική στους μαύρους της.

Η «ειρηνευτική»…

… διαδικασία βασίστηκε σε δύο προϋποθέσεις που έθεσαν οι Ισραηλινοί και οι
Αμερικανοί. Και οι δύο προδίδουν άγνοια της πραγματικότητας. Η πρώτη ήταν πως,
ύστερα από τόσα αντίποινα και τιμωρία, οι Παλαιστίνιοι τελικά θα υποχωρούσαν,
θα αποδέχονταν τους συμβιβασμούς, τους οποίους αποδέχτηκε ο Αραφάτ και θα
έκλειναν τον «διακόπτη» της παλαιστινιακής εξέγερσης. Όμως κανείς δεν μπορεί
να υποχρεώσει έναν λαό να ξεχάσει ­ για να θυμηθούμε εδώ τα λόγια του Σαΐντ ­
ιδιαίτερα όταν όλοι οι Άραβες διαπιστώνουν πως η καθημερινή πραγματικότητα
αναπαράγει την αρχική αδικία ­ εκείνη που έγινε το 1948, με την τραγική ίδρυση
του κράτους του Ισραήλ.

Η δεύτερη…

… προϋπόθεση ήταν πως με τον αποκλεισμό του ΟΗΕ, με την αποφυγή
διεθνοποίησης του ζητήματος, με τη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης και με τη
διαστροφή της πραγματικότητας, Ισραηλινοί και Αμερικανοί θα κατάφερναν κάποτε
να παρουσιάσουν τις εφήμερες νίκες τους ως «ειρήνη». Όμως, ύστερα από επτά
χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης των Παλαιστινίων και επτά μήνες
παλαιστινιακής εξέγερσης, το «status quo» που σχεδίασαν Ισραηλινοί και
Αμερικανοί καταρρέει και αυτό. Σε λίγο, κανείς δεν θα θυμάται πια το 1993. Θα
θυμάται όμως το 1948.