Η καλύτερη Άμυνα δεν είναι η… επίθεση

Σημίτης – Άκης. Στο ΠΑΣΟΚ ανησυχούν για το πού θα οδηγήσει η κρίση στις σχέσεις τους…

Η συνάντηση του Κώστα Σημίτη με δημοσιογράφους σε μια αίθουσα του ξενοδοχείου
«Μανταρίν» του Λονδίνου, ήταν μάλλον ανεπίσημη. Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος είχε
συναντηθεί την προηγουμένη με τον Τόνι Μπλερ, ήθελε να τους ενημερώσει πιο
αναλυτικά. Άλλωστε, οι δηλώσεις μετά το δείπνο με τον κ. Μπλερ ήταν εξ ανάγκης
περιορισμένες. Έγιναν στο μισοσκόταδο έξω απο την Ντάουνινγκ Στριτ, υπό βροχή,
και με τσουχτερό κρύο.

Είπε πολλά και διάφορα ο Πρωθυπουργός σ’ αυτήν την επαφή με τους
δημοσιογράφους. Και για τη θέση της Ελλάδας έναντι της κρίσης στα Σκόπια (που
εκείνες τις ημέρες ήταν σε κορύφωση) και για τη στάση της χώρας για τα
γεγονότα στο Κόσοβο και για την εσωτερική κατάσταση. Έπειτα δέχθηκε ερωτήσεις.
Ένας ανταποκριτής στο Λονδίνο, τον ρώτησε αν ο κ. Μπλερ έθεσε θέμα προμήθειας
από την Ελλάδα βρετανικών αρμάτων μάχης. Ο κ. Σημίτης παραδέχθηκε ότι αυτό
συνέβη και μετέφερε στους δημοσιογράφους την απάντηση που έδωσε στον κ. Μπλερ:
«Για τα άρματα βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαγωνιστική διαδικασία. Αλλά πέραν
αυτού στην Ελλάδα είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη συζήτηση για τις αμυντικές
δαπάνες».

Η αρχή

Οι δημοσιογράφοι κοιτάχθηκαν μεταξύ τους. «Μεγάλη συζήτηση για τις αμυντικές
δαπάνες;». Πότε ξεκίνησε; Και ποιος την άνοιξε; Ουδείς γνώριζε κάτι
περισσότερο. Αλλά για να το λέει ο Πρωθυπουργός…

Εκείνος που σίγουρα δεν έδωσε καμιά σημασία, ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Ο
υπουργός Εθνικής Άμυνας, που προφανώς ενημερώθηκε για τις δηλώσεις του
Πρωθυπουργού, ασφαλώς και δεν αξιολόγησε όπως έπρεπε τη δήλωση του κ. Σημίτη.
Αν το είχε κάνει θα είχε αντιδράσει νωρίτερα και όχι κατά τη διάρκεια της
Κυβερνητικής Επιτροπής, όπου ουσιαστικά του ανακοινώθηκε ότι περικόπτεται το
πρόγραμμα αμυντικών δαπανών κατά 1 τρισ., ενώ μετατίθεται (πιο απλά
ματαιώνεται) η προμήθεια του πολεμικού αεροσκάφους Γιουροφάιτερ ύψους 1,7
τρισ.

Ο τρόπος που αντέδρασε, φανέρωνε έναν οργισμένο άνθρωπο, όχι έναν πολιτικό ο
οποίος είναι συνηθισμένος να δέχεται ή να μη δέχεται μια κυβερνητική απόφαση.
Οργή, γιατί; Πολύ απλά γιατί αισθάνθηκε θύμα μιας «συνωμοσίας» πίσω από την
πλάτη του. Βρέθηκε στην Κυβερνητική Επιτροπή μπροστά σε μια απόφαση που είχε
ήδη ληφθεί, και κατάλαβε γρήγορα πως δεν μπορούσε να την ανατρέψει.

Επιπλέον είχε κάθε λόγο να είναι ενοχλημένος με τον Κ. Σημίτη, διότι είχαν
συναντηθεί αμέσως μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, συζήτησαν για διάφορα
θέματα, αλλά όχι για το συγκεκριμένο και μείζον ­ γεγονός που παραδέχθηκε εκ
των υστέρων και το περιβάλλον του κ. Σημίτη.

Πολλοί πάντως, και ανεξάρτητα από την εξέλιξη που θα έχει αυτή η κρίση στις
σχέσεις του Κ. Σημίτη με τον Ά. Τσοχατζόπουλο, καταλογίζουν στον Πρωθυπουργό
ότι με τους χειρισμούς του «κατάφερε» να απολέσει τη στήριξη του πιο πιστού
βουλευτή του! (Τη συγκεκριμένη «κατηγορία», ο κ. Τσοχατζόπουλος την έχει
ακούσει κυρίως από στελέχη της επιρροής του, που διαφωνούσαν με την άκριτη
στήριξη που παρείχε στον κ. Σημίτη). Κυρίως όμως, ότι επανέφερε το κλίμα της
εσωστρέφειας στην κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο αυτό κλίμα που είδε κι έπαθε
να ξεπεράσει το κυβερνητικό κόμμα τον προηγούμενο μήνα…

Τα δείπνα

Τότε δηλαδή που η συμμετοχή τού κ. Σημίτη σε μια κοινωνική εκδήλωση στο σπίτι
του υφυπουργού Χρ. Πρωτόπαπα, ερμηνεύθηκε ως η έμπρακτη ευλογία του στις
«πρωτοβουλίες» για την ανανέωση της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Απαιτήθηκαν
πολύωρες συνεδριάσεις των κομματικών και κυβερνητικών οργάνων, κατ’ ιδίαν
συναντήσεις και δημόσιες και ιδιωτικές διαβεβαιώσεις του ίδιου, ότι δεν είναι
στις προθέσεις του να υποκαταστήσει κανέναν, να υπονομεύσει κανέναν, γενικώς
να προχωρήσει σε ενέργειες που θα ανέτρεπαν το σημερινό status quo στο ΠΑΣΟΚ.

Έχει ενδιαφέρον να αναφερθεί πως στην κορύφωση της κρίσης, τότε δηλαδή που ο
κ. Σημίτης αναζητούσε ­ και εν πολλοίς δεν εύρισκε ­ στρατηγικούς συμμάχους,
ορισμένοι ανακαλούσαν παρεμβάσεις είτε του Πρωθυπουργού είτε συνεργατών του,
και πάλι που ­ όπως δηλαδή και τώρα στην περίπτωση του Άκη ­ έκοβαν τις
γέφυρες με όσους πραγματικά ήθελαν να τον στηρίξουν. Δεν είχαν περάσει άλλωστε
παρά μερικές εβδομάδες από την περιοδεία του κ. Σημίτη στο τέλος Ιανουαρίου
στην Κρήτη. Τότε, δηλαδή, που ο Πρωθυπουργός, άνευ λόγου και αιτίας, αποφάσισε
να αποδώσει τις ευθύνες για τα προβλήματα λειτουργικότητας της κυβέρνησης
στους «κουρασμένους» υπουργούς.

Η επιχείρηση ανεύρεσης των «κουρασμένων» της κυβέρνησης από τον Τύπο και τους
ίδιους του ενδιαφερόμενους, μετεξελίχθηκε σε ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών
και έστειλε περίπατο την κυβερνητική συνοχή και ενότητα. Απαιτήθηκαν
αλλεπάλληλες διορθωτικές δηλώσεις του κ. Σημίτη και του κυβερνητικού
εκπροσώπου Δημ. Ρέππα, προκειμένου να πεισθούν τα κορυφαία στελέχη της
κυβέρνησης πως δεν είναι αυτοί οι «κουρασμένοι». Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, η
υπόθεση πήρε κωμικοτραγικές διαστάσεις, ακόμη και με την κυκλοφορία
ανεκδότων…

Το παρελθόν

Τότε ήταν που κάποιοι πάλι, θυμήθηκαν ότι ο κ. Σημίτης σε μια φαινομενικά
άχρωμη ερώτηση κατά την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου στη Διεθνή Έκθεση
Θεσσαλονίκης είχε δηλώσει πως είναι στις προθέσεις του να αλλάξει το πολιτικό
σκηνικό. Πώς μπορεί να γίνει αυτό, δεν τον ρώτησε κανείς. Αλλά όσοι είχαν
λόγους να θυμούνται, ταύτισαν εκείνη τη φράση με την αλλαγή του ΠΑΣΟΚ, με ένα
διάδοχο ΠΑΣΟΚ. Σεπτέμβριο είχε γίνει η δηλωση, Σεπτέμβριο ήταν που ξέσπασε και
η κοτερολογία στο ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα; Ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας, με το
ΠΑΣΟΚ ­ τα στελέχη του δηλαδή ­ στα παράθυρα των τηλεοπτικών σταθμών να
αγωνίζεται να αποδείξει ποιος έχει σχέση και ποιος όχι με το μεγάλο κεφάλαιο ­
άρα εκ προοιμίου ύποπτος διαπλοκής…

«Κάθε τόσο και κάτι συμβαίνει. Δεν προλαβαίνουμε να πούμε “σ’ ευχαριστούμε Θεέ
μου”, και αρχίζουμε τα “βοήθα Παναγία μου”», σχολίαζε πρόσφατα ένας από τους
κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης, από αυτούς που δυσαρεστήθηκαν αφάνταστα
με τα περί «κουρασμένων» στελεχών. Αλλά είναι μια εκτίμηση, την οποία δύσκολα
μπορεί να αποκρούσει κανείς. Κυρίως γιατί εξηγεί πλήρως την κατάσταση στην
οποία βρίσκεται η κυβέρνηση, η οποία ένα χρόνο μετά τη νίκη στις εκλογές του
περασμένου Απριλίου είναι ακόμη αδύναμη να πιάσει ικανοποιητικούς ρυθμούς
απόδοσης.