Φοβάται εμφύλιο ο Σημίτης

Εξαιρετικά ανήσυχος για το ενδεχόμενο μετεξέλιξης της σημερινής κρίσης στην
ΠΓΔΜ σε εμφύλιο πόλεμο είναι ο Πρωθυπουργός, ο οποίος θεωρεί την αναζωπύρωση
των συγκρούσεων στα Βαλκάνια και το Ασφαλιστικό τα δύο “μεγάλα θέματα” αυτής
της εποχής.

Όπως έλεγαν συνεργάτες του Κώστα Σημίτη, η κατάσταση στη γειτονική χώρα
δείχνει να έχει ξεφύγει του ελέγχου σε τέτοιον βαθμό ώστε να είναι πλέον
αμφίβολη η επιβίωση του κράτους με τη μορφή που γνωρίζουμε ως τώρα ­ ενιαίο
και πολυπολιτισμικό. Για τις δυσοίωνες εξελίξεις ιδιαίτερη ευθύνη φέρει η
KFOR, η οποία δεν εμπόδισε την επέκταση της δράσης των Αλβανών εξτρεμιστών από
το Κόσοβο στα Σκόπια.

Οι ίδιοι συνεργάτες του Πρωθυπουργού υποστηρίζουν ακόμη ότι αυτή τη στιγμή
ουδείς στην Ευρώπη γνωρίζει “πού το πάει η νέα αμερικανική κυβέρνηση” ­ και
στο ερώτημα, ενδεχομένως, να μη δοθεί απάντηση παρά αφού περάσουν δύο μήνες,
οπότε για τα Σκόπια θα είναι πλέον αργά. Παράμετρος του ερωτήματος είναι και
το εάν, τελικώς, θα αποχωρήσουν οι αμερικανικές δυνάμεις. Επ’ αυτού δεν ήταν
ιδιαίτερα διαφωτιστικός ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κ. Μπάουτσερ, ο
οποίος κατά τη χθεσινή ενημέρωση δεν έκρυψε την αποδοκιμασία της Ουάσιγκτον
για “τη βία των Αλβανών εθνικιστών”. Ωστόσο, απέφυγε να ανοίξει τα χαρτιά του
για την πολιτική της Ουάσιγκτον, αναμένοντας προφανώς τη συνεδρίαση του
Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, με τη συμμετοχή των κ.κ. Τσένεϊ και Πάουελ, για
τη “Μακεδονία”.

Ο κ. Σημίτης θεωρεί ότι η ψύχραιμη κι η ισόρροπη πολιτική που ακολουθεί η
Αθήνα, σύμφωνα με την οποία η στήριξη της κυβέρνησης Γκεοργκιέφσκι δεν φτάνει
μέχρι του σημείου να διαρρηγνύει τις σχέσεις της με τα Τίρανα, είναι
επιβεβλημένη για μια σειρά από λόγους: κατ’ αρχήν, όπως λένε οι στενοί του
συνεργάτες, διότι το ενδεχόμενο δημιουργίας κάποια στιγμή μιας Μεγάλης
Αλβανίας δεν πρέπει πλέον να αποκλείεται ως ευφάνταστο σενάριο ­ αντιθέτως,
είναι μια ρεαλιστική πιθανότητα. Και στην περίπτωση αυτή δεν θα ήταν σώφρον εκ
μέρους της Ελλάδας να έχει κακές σχέσεις με γειτονική χώρα. Ο δεύτερος λόγος
είναι το πλήθος των πληροφοριών που περιέρχονται στον Πρωθυπουργό για το όχι
και τόσο υφέρπον ανθελληνικό κλίμα μεταξύ των Αλβανών τόσο του Κοσόβου όσο και
των ενόπλων στα Σκόπια. Δεδομένου, μάλιστα, ότι στην Ελλάδα κατοικούν κι
εργάζονται 400.000 και πλέον Αλβανοί, μια αντιπαράθεση της Αθήνας με τους
ομοεθνείς τους όχι μόνο θα καθιστούσε τη χώρα μέρος του προβλήματος, αλλά
ενδεχομένως να προκαλούσε και παρενέργειες στο εσωτερικό. Ως εκ τούτου ο
Πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να “προσαρμόσει” τη βαλκανική πολιτική της
Ελλάδας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Όπως έλεγαν οι
συνεργάτες του, “δεν έχει νόημα να προχωρούμε δέκα βήματα πιο μπροστά από τους
εταίρους μας, χωρίς να κοιτούμε πίσω από τον ώμο μας, εάν μας ακολουθούν”.

Πάντως, την άποψή του ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι κανόνες
και η ανοχή του διαφορετικού επιβάλλονται στις σύγχρονες συνθήκες της
παγκοσμιοποίησης επανέλαβε ο κ. Σημίτης μιλώντας στις εργασίες των
εμπειρογνωμόνων της “Διεθνούς της Κεντροαριστεράς”, που αποτελεί συνέχεια της
συνάντησης του Βερολίνου. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός, την 28η
Οκτωβρίου δημιουργήθηκε μέγα θέμα για το εάν ένας Αλβανός μαθητής που
αρίστευσε μπορεί να είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση του σχολείου του. Η κοινή
γνώμη στην πλειονότητά της απεφάνθη ότι μπορεί, αλλά υπήρξε και μια ισχυρή
μειοψηφία που διαφωνούσε. Το ερώτημα, κατά τον κ. Σημίτη, είναι εάν έχουμε να
κάνουμε με τον σημαιοφόρο ενός φρουρίου που αμύνεται ή σκαπανέων που ανοίγουν
νέους ορίζοντες ­ κι ετάχθη υπέρ της δεύτερης επιλογής. Την ίδια στιγμή, καλά
πληροφορημένες πηγές έλεγαν ότι πράγματι το μέγα ζητούμενο είναι ο ρόλος των
Αμερικανών ­ κυρίως, διότι είναι γνωστό πια σε όλους τους Ευρωπαίους ότι ο UCK
είναι “παιδί” των αμερικανικών, κι εν μέρει των βρετανικών, μυστικών
υπηρεσιών. Έτσι, είναι πιθανό οι δυνάμεις των ΗΠΑ που βρίσκονται στο Κόσοβο
όχι απλώς να έκαναν τα “στραβά μάτια” στη δράση των ανταρτών που
πηγαινοέρχονταν τα σύνορα με την ΠΓΔΜ, αλλά και να μη θέλουν να
διακινδυνεύσουν μια επίθεση των Αλβανών εναντίον Αμερικανών στρατιωτών.
Επιπλέον, ζητούμενο είναι εάν οι Αμερικανοί θα παραμείνουν στην περιοχή ­ και
δεν θα επισπεύσουν τη διακηρυχθείσα αποχώρησή τους, προκειμένου να μη
διακινδυνεύσουν την περίπτωση ενός νεκρού Αμερικανού στρατιώτη. Τότε όμως ­
εάν φύγουν ­ τα Βαλκάνια θα βυθιστούν και πάλι στο πλήρες χάος, καθώς οι
Ευρωπαίοι δεν είναι ακόμη σε θέση να εκπληρώσουν τις αποστολές μόνοι τους.