Ο φίλος μου ο Κάρλος

<

Ο Ανίς Νακάς φοράει μία έντονη και πολύχρωμη γραβάτα, μιλάει πολύ καλά γαλλικά, περσικά και αραβικά ­ είναι, εξάλλου, Λιβανέζος.

Παίζει με την κούπα του καφέ του καθώς μιλάμε. Είναι τώρα πλέον ένας καθώς
πρέπει επιχειρηματίας, και τα γυαλιά που φοράει του δίνουν ένα σοβαρό ύφος ­
σχεδόν ακαδημαϊκό. Ο Ανίς Νακάς για πρώτη φορά αφηγείται την ιστορία του, σε
βιβλίο που μόλις ολοκληρώθηκε.

Αναρωτιέμαι: πώς γίνεται αυτός να είναι ο άνθρωπος που, προβάλλοντας μεγάλη
αντίσταση, σύρθηκε από Γάλλους αστυφύλακες, το 1980, από το σπίτι του
τελευταίου πρωθυπουργού του Σάχη; Πώς γίνεται αυτός να είναι ο αρχηγός ομάδας
εκτελεστών από την Τεχεράνη που σκότωσε έναν αθώο αστυνομικό και μία εξίσου
αθώα Γαλλίδα;

Θα μπορούσε αυτός ο φαινομενικά ήπιος άνθρωπος να είναι ο μασκοφόρος που
εισέβαλε, μαζί με τον Κάρλος το «Τσακάλι», στη σύνοδο κορυφής των υπουργών
Πετρελαίου του ΟΠΕΚ, που πραγματοποιούνταν στη Βιέννη το 1975, απαγάγοντας και
τους 11 υπουργούς, πηγαίνοντάς τους στην Αλγερία, και ζητώντας για λύτρα 50
εκατομμύρια δολάρια για την στήριξη της παλαιστινιακής επανάστασης;

Μόνον όταν ο Ανίς Νακάς αρχίζει να μιλάει, τότε γίνεται φανερό ότι πρόκειται
για έναν άνθρωπο, στο μυαλό του οποίου δεν υπάρχουν αμφιβολίες.

Όταν αρχίζει να λέει ότι πρέπει να στηριχθεί η ιρανική επανάσταση, τα μάτια
του σε παρατηρούνε πολύ προσεκτικά πίσω από αυτά τα γυαλιά με τον πολύ λεπτό
σκελετό. Και μόνον όταν αναφέρεται στην εντύπωση που είχαν οι εχθροί του γι’
αυτόν ­ «οι Ισραηλινοί με αποκαλούσαν «ο μεγάλος τρομοκράτης»», λέει ­ αλλάζει
η έκφρασή του.

Ο Νακάς είχε την πρώτη εμπειρία του από πόλεμο το 1967. Αλλά μόλις το 1973
έγινε μέλος της παλαιστινιακής Φατάχ και συμμετείχε σε μία ομάδα της οποίας
ηγούνταν ο Γουαντίχ Χαντάντ. «Ο δικός μου ρόλος ήταν να ελέγχω αυτούς τους
ανθρώπους και να δίνω αναφορά στον Αμπού Τζιχάντ (τον άνθρωπο του Γιασερ
Αραφάτ). Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης που πραγματοποίησα στο
Παρίσι, γνώρισα τον Κάρλος ­ τον αποκαλούσαμε Τζόνυ ­ και έναν τύπο Λιβανέζο
που λεγόταν Μισέλ Μουρκαμπέλ».

Ο Νακάς συνεχίζει: «Το 1974 υπήρχε ένα σχέδιο να σκοτώσουμε τον Αμερικανό
πρέσβη στη Βηρυτό, τον Τζορτζ Γκόντλι, που θεωρούσαμε ότι ήταν από τους
κορυφαίους πράκτορες της CIA. Πιστεύαμε ότι ήθελε να ξεκινήσει εδώ έναν
εμφύλιο πόλεμο.

Η ομάδα αποφάσισε να τον εξολοθρεύσει. Αλλά εγώ είπα στον Αμπού Τζιχάντ, ότι
κάτι τέτοιο θα μας δημιουργούσε προβλήματα στη Βηρυτό και όπως αργότερα έμαθα
εκείνος πληροφόρησε τον Αμπού Χασάν Σαλαμέχ (που αργότερα δολοφονήθηκε από
τους Ισραηλινούς), ο οποίος το είπε στους Αμερικανούς, και έτσι ο Γκόντλι
έφυγε από τη Βηρυτό.

Στις 20 Δεκεμβρίου του 1975 ο Νακάς απέτυχε να εμποδίσει την πραγματοποίηση
μιας από τις πιο θεαματικές τρομοκρατικές πράξεις στην ιστορία ­ την απαγωγή
των υπουργών Πετρελαίου των χωρών του ΟΠΕΚ, που συνεδρίαζαν στη Βιέννη.
Επικεφαλής αυτής της επιχείρησης ήταν ο Κάρλος.

Ο Νακάς πάντως λέει πως προέβλεψε τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου ­ μια
προσπάθεια, όπως ισχυρίζεται, που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
μέσω του Χένρι Κίσινγκερ για να αποσπαστεί η προσοχή των Παλαιστινίων την ώρα
που ο πρόεδρος Σαντάτ της Αιγύπτου ολοκλήρωνε τη συμφωνία του με τους
Ισραηλινούς.

Σήμερα πάντως ο επιχειρηματίας Νακάς ισχυρίζεται ότι δεν έχει πλέον κανέναν
δεσμό με τους αντάρτες του παρελθόντος του, και λέει ότι ολόκληρη τη ζωή του
προσπαθούσε «να βοηθήσω καταπιεσμένους και ανελεύθερους ανθρώπους και λαούς
στους αγώνες τους». Αυτή η άποψη πάντως δεν θα είναι αυτή που θα επικρατήσει
στη Γαλλία, ή σε οποιαδήποτε άλλη Δυτική χώρα.