ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ούτε γάτα ούτε σκύλος…

Ήταν τις προάλλες που έκανε κρύο καθώς γύριζα σπίτι. Έστριψα μετά το φανάρι ­
όταν δεν είναι πράσινο συνεχίζω πάντα ­ στον δρόμο αριστερά που δεν έχει
κίνηση. Και την είδα… Στη μέση του δρόμου. Γύρισε να με κοιτάξει. Καλά,
σκύλος δεν είναι. Και τέτοια τροφαντή γάτα, γύρω, δεν έχω συναντήσει. Αυτές,
άλλωστε, όταν δουν αυτοκίνητο παίρνουν φόρα και το σημαδεύουν… Η δικιά μου
εδώ, ατάραχη. Στη μέση. Καλώς τηνε κι ας άργησε. Που δεν άργησε, αν ήθελε
δηλαδή να με συναντήσει. Πάτησα φρένο, έβαλα όπισθεν για να παρκάρω με τον
τρόπο που έχω να ειδοποιώ ότι ήρθα και εξακολούθησα να την κοιτάζω στα μάτια.

Για αλεπού, ψύχραιμη σε βρίσκω, της λέω. Τι θες; να χορεύω πάνω στα
αυτοκίνητα; (θα απαντούσε). Α, δεν είναι το στυλ της, το ξέρω, δεν είναι η
πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Είναι τακτική, εξού και αποφύγαμε τις συστάσεις.
Η πρώτη φορά ήταν εκείνη τη νύχτα που έπεφταν τ’ άστρα και είχε όλος ο κόσμος
βγει να δει το θέαμα. Μαζί και αυτή. Την άλλη φορά είχε πάρει τον δρόμο και
πήγαινε με το αλεπουδίσιο περπάτημα της σιγουριάς. Μια άλλη είχε βγει στη
λεωφόρο σαν τροχονόμος έτοιμη να κόψει κλήση για υπερβολική ταχύτητα. Αλεπού
με ευαισθησίες. Σα να πεινάς, μου φαίνεται. Το σαβουάρ βιβρ δεν της επέτρεψε
να το παραδεχτεί, κι έστρεψε απλώς το βλέμμα της στο χώμα. Περίμενε, της είπα.
Ανέβηκα, ξεφορτώθηκα εφημερίδες, περιοδικά, θολούρα γραφείου και λοιπά βάρη
εργασίας και της ετοίμασα ένα σάντουιτς τυρί – γαλοπούλα. Εκεί ήταν και
περίμενε. Υποθέτω πως έφαγε το σάντουιτς, γιατί τι στο καλό, αλεπού είναι, θα
άφηνε τις γάτες να το καταφέρουν; Από τότε δεν την έχω ξαναδεί. Αλλά το
ξέρουμε πως η ζωή είναι εκεί έξω, έτσι δεν είναι; Την αλεπού περιμέναμε να μας
το πει;