ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παιδιά-τουρίστες

Η μεσαία τάξη πάει καθημερινά στον παράδεισο μέσω των παιδιών της, με πούλμαν
τουριστικά. Στον κυριολεκτικό Παράδεισο Αμαρουσίου, όπου βρίσκονται κάμποσα
ιδιωτικά σχολειά, και στον μεταφορικό παράδεισο όλων γενικώς των προαστίων,
όπου βρίσκονται τα υπόλοιπα. Από κάθε γωνιά της ευρύτερης Αθήνας φορτώνονται
σε πούλμαν πιτσιρίκια και έφηβοι, φυγαδεύονται πριν ακόμα φέξει και διανύουν
χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, που αν τα προσθέσεις και τα πολλαπλασιάσεις με τις
σχολικές χρονιές κάνουν τον γύρο του πλανήτη ξανά και ξανά, τον τυλίγουν σαν
κουβάρι τον πλανήτη. Τα παιδιά μεταφέρονται σαν τουρίστες από τα διαμερίσματα
των πολυκατοικιών σε σχολικά μέγαρα που δεν τα βρίσκουν στη γειτονιά τους.

Ξαφνικά, με την απεργία των τουριστικών λεωφορείων, μένει μετέωρο το σύστημα.
Τρέχουν οι γονείς με τα γιωταχί, μένουν πίσω οι δουλειές, μπλοκάρουν οι
αρτηρίες, αδειάζουν οι σχολικές αίθουσες. Κάποια παιδιά εγκλωβίζονται στο
σπίτι, στο δωμάτιο που μόλις χτες καταγράφηκε ως θαυμάσιο, παιδικό,
εξοπλισμένο και αποκλειστικό. Μόνο που δεν διαθέτει ελικόπτερο…

Ίσως τώρα ξυπνάει κάποια ανάμνηση στους γονείς, κάποια εικόνα σχολικού κτιρίου
στη γειτονιά τους, όπου μπορούσαν να πηγαίνουν με τα πόδια. Κι έπαιζαν στον
δρόμο με τους συμμαθητές που συναντούσαν κι έβλεπαν πεζή, από κοντά, ένα μικρό
κομματάκι της πόλης. Ήταν κι αυτό μέρος της εκπαίδευσης, να κυκλοφορούν έξω,
να μαθαίνουν να λένε καλημέρα εκεί που λες καλημέρα, να φυλάγονται από κει που
πρέπει να φυλάγεσαι, να αποκτούν αίσθηση του χώρου. Χαμένα μεγαλεία.

Τα παιδιά φυσικά χαίρονται την αναμπουμπούλα. Τουρίστες είναι στον κόσμο μας,
όλα τα βλέπουν καινούργια. Κρατούν αποστάσεις ξέροντας ότι ανήκουν αλλού: στο
μέλλον.