ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Πόσους ωραίους μέτρησαν στην απογραφή;

«Ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;». Πάει και αυτό το διαφημιστικό μήνυμα
που μας βομβάρδισε με την κυριακάτικη απογραφή της Εθνικής Στατιστικής
Υπηρεσίας. Επιτέλους, τώρα, ηρεμήσαμε. Άντε λοιπόν και βρήκαμε πόσοι είμαστε.
Δέκα εκατομμύρια, λίγο πάνω, λίγο κάτω, δεν χάλασε ο κόσμος. Άντε και βρήκαμε
ότι είμαστε τόσοι, με τόσα παιδιά, τόσοι άνδρες, τόσες γυναίκες, με τόσες
ιδιοκτησίες. Τα βρήκαμε όλα, τα καταγράψαμε, τα διαβάσαμε, τα εμπεδώσαμε. Με
γεια μας και χαρά μας. Πάει κι αυτή η απογραφή. Τελικά είμαστε ωραίοι; Αυτό
πρέπει τώρα να είναι το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει και όχι μόνο
πόσοι είμαστε. Είμαστε ωραίοι; Εγώ πάντως δεν το νομίζω. Οι περισσότεροι
ενδόμυχα δεν το πιστεύουμε. Δείχνουμε ότι είμαστε ωραίοι. Μέσα μας όμως είναι
μαύρη η ψυχή μας. Πώς είναι δυνατόν να είμαστε ωραίοι με τόσα προβλήματα. Με
την ανεργία στα ύψη, με τόσες αρρώστιες, με τις ουρές αναμονής στις υπηρεσίες,
με το χάλι της υγείας, με τα φακελάκια των γιατρών, με την κατάντια των
συντάξεων, με τη διαφθορά.

Λέτε να είμαστε ωραίοι με αυτό το κράτος δυνάστη, με τον κομματισμό και την
αναξιοκρατία να σέρνεται παντού, με τα ράντζα στα νοσοκομεία, με τόσα πολλά
και καθημερινά που μας πληγώνουν, μας εξοργίζουν, μας τρελαίνουν.

Όταν βάζεις μέσον για πάρεις τη σύνταξή του, δηλαδή τα λεφτά σου, με την
καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε όλες σχεδόν τις επαφές σου με τη
δημόσια διοίκηση, όταν ζητάς παρέμβαση άνωθεν ακόμη και για να χειρουργηθείς.
Πού είναι η ωραιότητα;

Είμαστε ωραίοι όταν η μελαγχολία, η ανασφάλεια, η μοναξιά είναι δίπλα μας, μας
πολιορκούν, μας εξουσιάζουν; Όταν αγαπάμε με άγχος, ζηλεύουμε, εκδικούμαστε,
αγνοούμε τον πόνο του διπλανού μας;

Πού είναι επιτέλους αυτοί οι ωραίοι; Πόσους, άραγε, ωραίους μέτρησαν στην
απογραφή;

Αυτά πρέπει να μας πει η Στατιστική Υπηρεσία…