ΔΡΟΜΟΙ

Αν το ΝΑΤΟ…

… η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, ήθελε να σταματήσει τη δράση
των Ουτσεκάδων στη Νότια Σερβία και την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της
Μακεδονίας, δεν θα το έκανε; Αν οι Ουτσεκάδες πίστευαν ότι η δράση τους θα
υποχρέωνε το ΝΑΤΟ να εγκαταλείψει το Κοσσυφοπέδιο, δεν θα κατέβαζαν τα όπλα;
Το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο: η δράση των Ουτσεκάδων βασίζεται στη
βεβαιότητα ότι θα έχουν τη διακριτική, αν όχι την έκδηλη, υποστήριξη του ΝΑΤΟ
­ δηλαδή των ΗΠΑ. Ο στόχος των Ουτσεκάδων είναι να αποσπάσουν τμήματα της
Σερβίας και της ΠΓΔΜ και να τα προσαρτήσουν σε μια μελλοντική Μεγάλη Αλβανία.
Αυτό η ηγεσία του ΝΑΤΟ δεν θα πρέπει ήδη να το γνωρίζει; Άλλο ένα συμπέρασμα
είναι λοιπόν αναπόφευκτο: η Μεγάλη Αλβανία βρίσκεται σε αρμονία με τα
αμερικανικά σχέδια για τα Βαλκάνια.

Η ευθύνη…

… για τη διείσδυση των Ουτσεκάδων στην ΠΓΔΜ ή την κοιλάδα του Πρέσεβο ανήκει
στο ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με την απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η
οποία έδινε στο ΝΑΤΟ το «πράσινο φως» για την κατάληψη του Κοσσυφοπεδίου,
«στις ευθύνες της διεθνούς παρουσίας ασφαλείας που θα αναπτυχθεί και θα δρα
στο Κοσσυφοπέδιο περιλαμβάνονται: α) η αποτροπή επανάληψης των συγκρούσεων και
η διατήρηση και επιβολή της εκεχειρίας, β) η αποστράτευση των Ουτσεκάδων και
άλλων ενόπλων αλβανικών ομάδων… δ) η διατήρηση της δημόσιας τάξης και
ασφάλειας ώσπου να αναλάβει αυτό το καθήκον μια πολιτική αρχή… και ζ) η
επιτήρηση των συνόρων». Με άλλα λόγια, το ΝΑΤΟ απέτυχε παταγωδώς να τηρήσει
τις υποχρεώσεις του.

Η στρατηγική…

… του ΝΑΤΟ ήταν πάντα να ρίχνει την ευθύνη για τις αποτυχίες του στο
Βελιγράδι. Αυτό συνέβαινε όταν υπήρχε ακόμη ο Μιλόσεβιτς. Σύμφωνα με τον
Τζορτζ Ζαμουέλι, αναλυτή του Manhattan Institute και αρθρογράφο του «New York
Press» αυτό θα συμβεί και τώρα. Δύο είναι τα σενάρια, με κοινή κατάληξη.
Σενάριο πρώτο: Το ΝΑΤΟ επιβάλλει τόσους πολλούς περιορισμούς στις
γιουγκοσλαβικές ένοπλες δυνάμεις, που δεν μπορούν να αποκρούσουν τους
Ουτσεκάδες. Τότε, η Γιουγκοσλαβία κηρύσσεται «αποτυχημένη» και η KFOR
«υποχρεώνεται» να αναλάβει αυτή τον έλεγχο της Νότιας Σερβίας και της ΠΓΔΜ.
Σενάριο δεύτερο: Οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις καταφέρνουν να πάρουν τον έλεγχο
της κατάστασης. Τότε αντηχούν πάλι οι «ανθρωπιστικές» κραυγές. Οι Ουτσεκάδες
κανονίζουν μαζικές μετακινήσεις αλβανόφωνων «προσφύγων» στα σύνορα με το
Κοσσυφοπέδιο και «οργισμένοι» αλβανόφωνοι σκηνοθετούν ταραχές στη Μιτρόβιτσα.
Πάλι, το ΝΑΤΟ κηρύσσει τη Γιουγκοσλαβία «αποτυχημένη» και η KFOR ξαναβγαίνει
στο προσκήνιο για να πάρει τον πρώτο ρόλο.

Οι Ουτσεκάδες…

… φυσικά βολεύονται μια χαρά από αυτήν τη στρατηγική. Όσο για τις ανησυχίες
ότι τάχα οι αλβανόφωνοι βάλλουν εναντίον στρατιωτών του ΝΑΤΟ ­ κάτι Γερμανοί
έφαγαν μερικές «ψιλές» ­ αυτές είναι καταγέλαστες. Γιατί όποιος επισκεφθεί το
Πρέσεβο, θα δει τους στρατιώτες του ΝΑΤΟ να κάνουν τα στραβά μάτια για τους
Ουτσεκάδες. Οι Ουτσεκάδες θέλουν μια Μεγάλη Αλβανία. Το ΝΑΤΟ βρίσκεται εκεί
για να διευκολύνει τη δημιουργία της.