Απογράψτε κι εμάς

Κυριακή πρωί, αγουροξυπνημένος, ανοίγω έτοιμος να απαντήσω. Αντί όμως για
τον Σπύρο Παπαδόπουλο ήταν ο Λέναρντ Γιόχανσον, που είχε μάθει ποιος είμαι και
ήρθε να με απογράψει για την πρώτη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ

-Αυτή είναι η κύρια κατοικία σας;

ΑΠ.: Μάλιστα, αυτή ακριβώς που βλέπετε, η επικράτεια του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο
τόπος των μεγάλων ομάδων που δεν γκρινιάζουν, των γεμάτων γηπέδων που δεν σε
διώχνουν, των Ευρωπαίων παικτών που είναι κυρίως Βραζιλιάνοι και Αργεντίνοι,
των προπονητών που δεν καταλαβαίνουν από βεντέτες, των διαιτητών που μένουν
μονίμως ατιμώρητοι. Τόπος μεγάλου πλούτου και μπόλικου θεάματος, μεγάλου
παρασκηνίου και αρκετών αδικιών. Τόπος για καρχαρίες μάλλον παρά για μικρά
ψαράκια, αλλά γενικά μ’ αρέσει. Υπάρχουν πάντως και τα προβλήματα, κάτι
γείτονες σαν τη Χέρενβεν και τη Μόλντε, κάτι παιχνίδια χωρίς λόγο ύπαρξης,
κάτι μεταδόσεις με πολύ μπλα μπλα, κάτι διαιτητές σαν τον Κρουγκ που ‘ρχονται
και ξανάρχονται.

­ Πότε εγκατασταθήκατε;

ΑΠ.: Άρχισα να το σκέπτομαι σοβαρά πριν από τέσσερα πέντε χρόνια, τότε που
συντελέστηκε η αλλαγή καθεστώτος στο εθνικό ποδοσφαιρικό μέτωπο και που φάνηκε
αμέσως ότι τα πράγματα θα ‘μεναν τα ίδια για πολλά χρόνια. Το ενδιαφέρον
έπεσε, η απόσταση ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες όλο μεγάλωνε,
μπήκαν και κάτι καινούργια μπουμπούκια στον χώρο, τα γήπεδα παρέμειναν το ίδιο
αφιλόξενα, μου ‘σπασαν μια φορά και τ’ αυτοκίνητο έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο,
ε! δεν ήθελα κι άλλο. Μετακόμισα οριστικά πρόπερσι, όταν ο πρωταθλητής Ελλάδας
επιτέλους στάθηκε στο ύψος του με τις γκολάρες του Γκόγκα κι ο Θεός αποφάσισε
να δείξει ότι συμμετέχει κι αυτός δίνοντας το Κύπελλο στη Μάντσεστερ κι ας μην
το άξιζε.

­ Πείτε μου ακριβή κωδικό και περιοχή.

ΑΠ.: Ο κωδικός όλων μας εδώ είναι ΟΥΕΦΑ, που θα πει Ολοκληρωτικά Υπέρ
Ελεύθερων Φανταχτερών Αγώνων, σε ελεύθερη απόδοση του πνεύματος της
διοργάνωσης που είναι: «όποιος δεν έχει φράγκα δεν περνάει αλλά κι όποιος δεν
παίζει μπάλα δεν ελπίζει». Την περιοχή την είδατε, έχει πολύ ισπανικό και
περιέργως, από φέτος, αγγλικό στοιχείο, δεν είναι βέβαια τόσο καλή σαν το
Παγκόσμιο Κύπελλο ή την Ολυμπιάδα, αλλά ξεπέρασε το Κύπελλο Αγγλίας και
κυνηγάει, για μας τους παλιούς, το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης.

­ Πόσα δωμάτια και τι χρήσεις έχετε;

ΑΠ.: Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε και πολύ. Υπάρχει ο
βασικός χώρος που χρησιμοποιείται αποκλειστικά Τρίτες και Τετάρτες, η αίθουσα
συσκέψεων για το στοίχημα με τον Ανδρελέοντα, το μικρό δωματιάκι της
στατιστικής υπηρεσίας, έχει γίνει πρόβλεψη και για ένα χώρο για
μεταμεσονύχτιες προβολές. Τα υπόλοιπα έχουν γενναιόδωρα παραχωρηθεί, ξέρετε,
το δωμάτιο του ύπνου, το δωμάτιο της σιωπής, ο χώρος προετοιμασίας για να μας
σερβίρουν, τα γνωστά.

­ Μιλήστε μας λίγο για τους οικονομικούς μετανάστες.

ΑΠ.: Κάτι πατριωτάκια μας κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να σταθούν αλλά πάσχουν
ακόμα από διάφορα σύνδρομα. Το σύνδρομο της Μαντζουρίας (αφού έχω παίκτες, τι
να τον κάνω τον προπονητή), το σύνδρομο της καβουρίας (αφού έχω λεφτά, τι να
τους κάνω τους παίκτες), καμιά φορά κι ο συνδυασμός τους (αφού δεν έχω τίποτα,
ας αφεθώ στο θέλημα του Θεού). Η αλήθεια πάντως είναι ότι δεν έχουν λείψει οι
καλές εμφανίσεις, φέτος οι μαντζούρηδες μπορεί να πνίγηκαν σε ρηχά ολλανδικά
κανάλια αλλά οι καβούρηδες έπαιξαν δυο φορές στα ίσια κάτι κακομαθημένους
μπέμπηδες.

­ Και ένα τελευταίο, που δεν θα καταγραφεί γιατί αποτελεί ευαίσθητο
προσωπικό δεδομένο: τι βλέπετε για φέτος;

ΑΠ.: Αφού σας προειδοποιήσω ότι απ’ ό,τι προβλέψω βγαίνει πάντα το αντίθετο,
να πω ότι επειδή σπρώχνουνε πολύ τη Ρεάλ χωρίς να το χρειάζεται, δεν βλέπω
επανάληψη του περσινού τελικού. Προσέξτε, πάντως, το θεωρητικά αδύνατο «μισό
του ταμπλό» που μπορεί να στείλει καμιά Λιντς στον τελικό. Συγχωρέστε με όμως
τώρα, γιατί περιμένω τον Σπύρο κι εκεί οι ερωτήσεις είναι πιο δύσκολες.