ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια ελευθεριακή αστική τάξη

Οι εκλογικοί χάρτες είναι αποκαλυπτικοί: την τελευταία δεκαετία, το Παρίσι
κοκκινίζει συνεχώς. Cherchez Clinton.

Ζακ Σιράκ: «Μου κλέβουν το καραβάκι μου!» (του Πανσό, από τη «Μοντ»)

Το «ροζ κύμα» που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις για τις γαλλικές δημοτικές
εκλογές δεν επιβεβαιώθηκε. Οι σοσιαλιστές του Λιονέλ Ζοσπέν τα πήγαν καλά στο
Παρίσι, τη Λυών και την Τουλούζη, αλλά στην υπόλοιπη Γαλλία οι επιδόσεις τους
ήταν κατώτερες του αναμενομένου. Πολλοί πρωτοκλασάτοι υπουργοί, μεταξύ των
οποίων η Ελιζαμπέτ Γκιγκού, ο Πιερ Μοσκοβισί και η «πράσινη» Ντομινίκ Βουανέ,
απέτυχαν στην προσπάθειά τους να αλώσουν πόλεις που ελέγχονται από τη Δεξιά.
Όσο για τους κομμουνιστές, περιορίζονται πλέον στον άχαρο ρόλο της στήριξης
της «πληθυντικής Αριστεράς». Το σημαντικότερο στέλεχός τους μάλιστα, ο
υπουργός Μεταφορών Ζαν-Κλωντ Γκεσό, ηττήθηκε από τον πρώτο κιόλας γύρο.

Οι σοσιαλιστές μπορούν έτσι να πανηγυρίζουν μόνο για τη σημαντική πρωτοπορία
τους στην πρωτεύουσα. Όχι επειδή ­ κατά το γνωστό κλισέ ­ είναι πιθανό να
κερδίσουν την πόλη για πρώτη φορά μετά την Κομμούνα του Παρισιού, το 1871. Η
σύγκριση αυτή είναι άστοχη, λέει στην Κοριέρε ο πολιτειολόγος Μαξ
Γκαλλό: το φαινόμενο εκείνο ήταν μειοψηφικό, βραχύβιο και κατεστάλη βιαίως. Η
ενδεχόμενη νίκη του Μπερτράν Ντελανοέ δεν έχει καν μεγάλη σχέση με το μέλλον
του Παρισιού. Συνδέεται περισσότερο με τις προεδρικές φιλοδοξίες του Ζοσπέν,
αφού θα δώσει πόντους στον πρωθυπουργό έναντι του Ζακ Σιράκ εν όψει των
εκλογών του 2002.

Εάν τελικώς ο 50χρονος γερουσιαστής νικήσει στον δεύτερο γύρο, σημειώνει ο
Γκαλλό, θα αναλάβει την εξουσία μια φιλελεύθερη και ελευθεριακή αστική τάξη
που αποκαλείται σήμερα Αριστερά και στηρίζεται από τα μέσα ενημέρωσης και τους
καλλιτεχνικούς κύκλους. Η παραδοσιακή αστική τάξη θα παραδώσει τα ηνία σε μια
αστική τάξη σεξουαλικά και πνευματικά απελευθερωμένη, μια «Αριστερά»
παριζιάνικη, Ευρωπαία, αλλά κυρίως κλιντονική. Ποιος δεν θυμάται τη σύνοδο
όλων των σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης στη Φλωρεντία, με τον Κλίντον στο κέντρο
ως Βασιλιά Ήλιο; Η μόνη διαφορά των Ευρωπαίων αριστερών από τον Κλίντον
έγκειται στο ότι είναι λιγότερο υποκριτές από αυτόν στον σεξουαλικό τομέα.

Ο λαός δεν ψηφίζει πια: απόδειξη το μεγάλο ποσοστό της αποχής στις προχθεσινές
εκλογές, που έφθασε το 39%. Το μόνο πρόσωπο που μιλούσε στον κόσμο ήταν ο
Λεπέν. Αλλά η Δεξιά αρνήθηκε να έλθει σε συνεννόηση μαζί του. Και το
αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει πια κανείς, ούτε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά,
που να μπορεί να μιλήσει στις μάζες. Την Αριστερά όμως δεν τη νοιάζει, γιατί
έχει τη στήριξη της διανόησης. Να γιατί ο Ζοσπέν θα μεταπηδήσει του χρόνου στο
προεδρικό μέγαρο. Να γιατί ο Σιράκ μοιάζει όλο και περισσότερο με καθεδρικό
ναό στην έρημο: επειδή έχει εναντίον του την εξουσία του πνεύματος.