ΔΡΟΜΟΙ

Οι σύγχρονες…

… μεγάλες δυνάμεις μονάχα δυο φορές έχουν ηττηθεί από απρόκλητους
επιδρομείς. Έξι φορές έχουν ηττηθεί από φανταστικούς εχθρούς. Μεγάλες δυνάμεις
σαν τη Γερμανία του Γουλιέλμου και του Χίτλερ, την αυτοκρατορική Ιαπωνία, τη
ναπολεονική Γαλλία και την Αυστροουγγαρία καταστράφηκαν όλες από εχθρούς τους
οποίους προκάλεσαν οι ίδιες, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν υπερβολικές ή
φανταστικές απειλές για την ασφάλειά τους. Μια τέτοια φανταστική απειλή, ένας
τέτοιος φανταστικός εχθρός, είναι ο Σαντάμ Χουσέιν του Ιράκ. Μολονότι, η
Αμερική δεν κινδυνεύει να καταστραφεί από αυτόν, οι αμερικανικές κυβερνήσεις
της τελευταίας δεκαετίας έχουν μετατρέψει τη σχετική κινδυνολογία σε πολιτικό
εργαλείο.

Το διαφορετικό…

… στον πρόσφατο βομβαρδισμό του Ιράκ, αν υπάρχει σε αυτόν κάτι διαφορετικό,
είναι ότι συνέπεσε με την αρχή της θητείας του νέου Αμερικανού προέδρου και
ότι έγινε κοντά στη Βαγδάτη. Κατά τα άλλα, από τον Δεκέμβριο του 1998, σε
πολλές άλλες τέτοιες επιθέσεις που συνήθως περνούν στα ψιλά των εφημερίδων,
περισσότεροι από 20.000 αμερικανικοί πύραυλοι και βόμβες έχουν πλήξει το Ιράκ.
Οι νεκροί είναι εκατοντάδες. Μα εκτός από αυτούς, έτσι και αλλιώς 5.000 παιδιά
πεθαίνουν κάθε μήνα στο Ιράκ εξαιτίας των κυρώσεων. Η νέα επίθεση συνέπεσε
επίσης με την περιοδεία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ σε
χώρες της Μέσης Ανατολής και με τις δηλώσεις του ότι επιθυμεί αυστηρότερη
εφαρμογή των κυρώσεων, που έχουν ήδη αρχίσει να καταρρέουν ­ μόλις προχθές, η
εφημερίδα «The New York Times» καλούσε για τη χαλάρωσή τους. Κοντά στα άλλα, ο
βομβαρδισμός του Ιράκ ήταν ένα μήνυμα προς τον αραβικό κόσμο ότι οι ΗΠΑ
στηρίζουν τον δεξιό εγκληματία πολέμου Αριέλ Σαρόν που εξελέγη νέος
πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Η αγγλοαμερικανική…

… επίθεση κατά του Ιράκ ­ η οποία πραγματοποιήθηκε με εντυπωσιακή τηλεοπτική
κάλυψη ­ μπορεί επίσης να θεωρηθεί μια πράξη «αδελφοποίησης» ανάμεσα σε δύο
ηγέτες με παράλληλα συμφέροντα: ο νεοεκλεγείς Τζορτζ Μπους θέλει να
επιβεβαιώσει την αρχή του και ο απερχόμενος Τόνι Μπλερ σύντομα θα ζητήσει μια
δεύτερη θητεία από τους ψηφοφόρους. Μια που το Ιράκ δεν μπορεί να ρίξει
πυραύλους ούτε στο Μπρούκλιν ούτε στο Χάιντ Παρκ, δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε
γι’ αυτούς τους ηγέτες ούτε για τους ψηφοφόρους τους. Όμως υπάρχει κόστος. Τις
προσεχείς ημέρες, όσο ο Σαντάμ Χουσέιν θα εκμεταλλεύεται προπαγανδιστικά τις
επιθέσεις, τόσο περισσότερο θα αποκαλύπτεται ο κυνισμός που οδήγησε σε αυτές:
ο Αμερικανός πρόεδρος τις αποφάσισε για εσωτερική και εξωτερική πολιτική
κατανάλωση, με τη βοήθεια του πιο αξιόπιστου και υποτακτικού συμμάχου του στο
ΝΑΤΟ.

Το τίμημα…

… για όλα αυτά μπορεί να είναι μεγάλο: οι ελπίδες για ειρήνευση στη Μέση
Ανατολή τώρα γίνονται ακόμη πιο μακρινές, ενώ είναι πιθανότατη νέα άνοδος στις
τιμές του πετρελαίου, σε μία περίοδο που αυτό μπορεί να βλάψει την αμερικανική
οικονομία και αργά ή γρήγορα την ευρωπαϊκή. Σε μια κρίσιμη περίοδο, δηλαδή,
για την Ευρώπη ξαναμπαίνει το ερώτημα: Πόσο Ευρωπαίοι αισθάνονται οι Βρετανοί;
Οι επιθέσεις κατά του Ιράκ υπενθυμίζουν για άλλη μια φορά στους Ευρωπαίους
εταίρους της Βρετανίας πως «αν αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην Ευρώπη και
την ανοιχτή θάλασσα» (όπως είχε πει ο Τσώρτσιλ), η Βρετανία θα επιλέξει την
ανοιχτή θάλασσα ­ και την Αμερική στην άλλη άκρη της.