ΔΡΟΜΟΙ

Η επίθεση…

… οπλοφόρου τις προάλλες στον Λευκό Οίκο θύμισε για άλλη μια φορά στον
υπόλοιπο κόσμο κάτι από Άγρια Δύση. Όμως, έφερε μια παράξενη δυσθυμία στον
απελθόντα πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Όχι βέβαια γιατί ο συγκεκριμένος πιστολάς
απέτυχε στον στόχο του ­ ο πρόεδρος Μπους δεν κινδύνεψε καθόλου ­ αλλά γιατί
κανείς από τους πιστολάδες που ανέδειξε κατά καιρούς η αμερικανική οπλοπαιδεία
δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να βάλει για στόχο του τον πρώην πρόεδρο Κλίντον. Η
απουσία αποπειρών κατά της ζωής του είναι δραματική. «Οι μεγάλοι είχαν όλοι
τους την τύχη να τους επιτεθεί κάποιος με ένα πιστόλι», «εκμυστηρεύεται» ο
απελθών στο περιοδικό «The Onion». «Λίνκολν, οι δύο Ρούζβελτ, Κέννεντυ, ακόμη
και ο Ρίγκαν. Μια απόπειρα δολοφονίας μου θα ανέβαζε πολύ ψηλά τις μετοχές μου
στο πάνθεον των προέδρων. Έτσι θα με θυμούνται, λοιπόν; Σαν ένα πρόεδρο που
δεν άξιζε ούτε μια δυο σφαίρες;».

Ο Κλίντον…

… πιστεύει πως μια απόπειρα κατά της ζωής του θα είχε δώσει σε ολόκληρο το
έθνος την ευκαιρία να συσπειρωθεί γύρω από τον λαβωμένο του ηγέτη. «Θα ενέπνεα
και τον τελευταίο Αμερικανό με το σθένος μου», λέει. «Παρά τα τραύματά μου, θα
έκανα το σχήμα της νίκης, καθώς θα με φόρτωναν στο ασθενοφόρο, θα δοκίμαζα να
περπατήσω πριν μου το επιτρέψουν οι γιατροί, θα υπέγραφα νόμους και αποφάσεις
από το κρεβάτι του πόνου. Θα ήμουν εκπληκτικός. Θυμάστε τι έγινε με τον
Ρίγκαν. Εκείνη η απόπειρα τον έκανε πρόεδρο. Τον έβλεπα στην τηλεόρασή μου στο
Λιτλ Ροκ και σκεφτόμουν: «Για δες πόσο τέλεια το παίζει, ο άτιμος! Μια μέρα
πρέπει να αποδείξω κι εγώ στον συγκλονισμένο αμερικανικό λαό πως θα χρειαστεί
κάτι παραπάνω από μια σφαίρα για να με εμποδίσει να γίνω ηγέτης αυτού του
μεγάλου έθνους».

Το περιβάλλον…

… του Κλίντον είχε ανησυχήσει σοβαρά με αυτή την εμμονή του. «Όσο περνούσαν
οι ημέρες και κόντευε το τέλος της θητείας του, τόσο αυτός γινόταν
απαρηγόρητος», θυμάται ο πρώην προσωπάρχης του Τζον Ποντέστα. «Έμενε
καρφωμένος με τις ώρες στο παράθυρο του Οβάλ Γραφείου, σαν να περίμενε να
φανεί από στιγμή σε στιγμή ο μοναχικός οπλοφόρος. Ήταν ένα θλιβερό θέαμα». Οι
ελπίδες του Κλίντον για μια απόπειρα κατά της ζωής του αναπτερώθηκαν πολύ στις
14 Νοεμβρίου 2000, σε μια επίσκεψή του στο Σαν Ντιέγκο, ρεπουμπλικανική πόλη,
γεμάτη πρώην πεζοναύτες. Έβγαλε εκεί τρεις λόγους, ανακατεύτηκε με το πλήθος,
μπήκε και βγήκε χίλιες φορές σε λιμουζίνες και κτίρια. Αλίμονο! Δεν κινδύνεψε
ούτε μία φορά.

Ο Κρίστοφερ…

… πρώην υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον, προσπάθησε πολλές φορές να τον
παρηγορήσει και να του εξηγήσει πως δεν ήταν ανάγκη να τον πυροβολήσουν για να
τον αγαπήσει ο λαός. «Προσπάθησα να του πω», λέει ο Κρίστοφερ, «πως δεν ήταν
σπουδαίο πράγμα και πως υπήρχαν πολλοί μεγάλοι πρόεδροι που δεν είχε γίνει
απόπειρα κατά της ζωής τους. Μα εκείνος τίποτα, με κοίταζε με εκείνο το
θλιμμένο βλέμμα». Παρέλειψαν, βέβαια, να του πουν οι άνθρωποί του πως κάποιος
παλαβός θα μπορούσε να τον είχε πετύχει στο δόξα πατρί ­ πώς θα μπορούσε να
επενδύσει πολιτικά στον ίδιο του τον φόνο; Άραγε δεν το σκέφτηκαν ή μήπως δεν
τον αγάπησαν αρκετά;