ΔΡΟΜΟΙ

Οι πύλες του…

… θα ανοίξουν το 2010. Δυο τρία εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο θα μπορούν
να θαυμάζουν στο Μουσείο του Μέλλοντος όλα εκείνα τα μεγάλα αλλά και τα
τερατώδη που πέτυχε ο εικοστός αιώνας στην τεχνολογία, την υγεία, τα μέσα
ενημέρωσης, τον ελεύθερο χρόνο, την πολιτική και την επιστήμη. Ο Πιερ Κριστέν
και ο Ανκί Μπιλάλ έχουν αυτοανακηρυχθεί «έφοροι» αυτού του μουσείου, που
λογαριάζουν να το κάνουν μια υψικάμινο της ζωής και του θανάτου.

Ένα μουσείο…

…«όλων των συναισθημάτων», που θα θυμίζει το Ολοκαύτωμα και τον σταλινισμό,
τις σφαγές του Πολ Ποτ, τους φετφάδες των Ταλεμπάν, τα ανθρώπινη είδη που
απειλούνται με εξαφάνιση και που διατηρούνται ακόμη χάρη σε μερικές
ανθρωπιστικές οργανώσεις, μα και τις έρευνες για την αθανασία μέσα από την
κλωνοποίηση και τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Ας πούμε όμως την αλήθεια. Το
Μουσείο του Μέλλοντος δεν πρόκειται να γίνει, γιατί δεν υπάρχει παρά μονάχα
στα «χαρτιά», στο άλμπουμ των Πιερ Κριστέν και Ανκί Μπιλάλ «Η σαρκοφάγος»
(εκδ. Dargaud). Το Μουσείο του Μέλλοντος δεν είναι λοιπόν παρά ένα μουσείο
χάρτινο, μια κριτική από σκίτσα του Μπιλάλ και κείμενα του Κριστέν για τις
υπερβάσεις του ανθρώπου, τον ολοκληρωτισμό, το χρήμα, τον στυγνό
φιλελευθερισμό, τον άνθρωπο που τρώει τις ίδιες του τις σάρκες σαν μέσα σε
σαρκοφάγο.

Η μοναξιά…

… είναι ο τόπος όπου κατοικεί ο φόβος, ο τόπος όπου ζει και αναπνέει, ένα
σκοτάδι, μια βαριά μάζα που φωλιάζει στην ψυχή, κάτι που γίνεται απειλητικό,
σαν το υπόκωφο βουητό της παλίρροιας, να βρίσκεσαι εκεί τη νύχτα, να φοβάσαι
το θάνατο, όχι τον ίδιο το θάνατο μα το άγνωστο, να σε καταπίνει η μοναξιά και
ο υπόλοιπος κόσμος να συνεχίζει το δρόμο του. Μια γριά γυναίκα κάθεται και
κλαίει και οι εραστές περνούν από μπροστά της πιασμένοι από το χέρι. Αυτός
είναι ο φόβος, κάθε φορά που αισθάνεται κανείς παγιδευμένος μέσα σε ένα από
εκείνα τα τοπία της ύπαρξης, μέσα σε έναν από εκείνους τους εφιάλτες και
ξεσπάει σε κραυγές δίχως κανείς να μπορεί να τις ακούσει.

Η επίσκεψη…

… της ζωγράφου Τρέισι Έμιν στη Νορβηγία τής θύμισε μια άλλη επίσκεψη, στην
Αίγυπτο, στην κοιλάδα των βασιλέων, τη σαρκοφάγο με τη μούμια από ένα έμβρυο
των Ραμσήδων, κουλουριασμένο ολόγυρα στο μεγάλο κεφάλι του, πεθαμένο τόσες
χιλιάδες χρόνια, ασχημάτιστο, αχ, ας μπορούσε να συντρίψει το τζάμι με τα
χέρια της, να σφίξει την ψυχή του στην αγκαλιά της. Κάθε φορά που πηγαίνει στη
Νορβηγία, η Τρέισι Έμιν βρίσκει πάντα τον καιρό να σταθεί για λίγο μπροστά
στον αγαπημένο της ζωγραφικό πίνακα, την «Κραυγή» του Έντβαρντ Μυνχ. Έτσι, σαν
ένα προσκύνημα που όμως ποτέ δεν της φτάνει. Γιατί πάντα νιώθει την ανάγκη να
μπει μέσα στη ζωγραφιά, να πάρει στα δυο της χέρια την κραυγή και να τη σφίξει
στην αγκαλιά της. Άλλη μια χαμένη ψυχή.