Στον βωμό του τζόγου θυσιάζουν τον πρότερο έντιμο βίο τους

<

Το πάθος της ήταν ο τζόγος. Και μάλιστα το καζίνο. Τα οικονομικά της όμως
δεν… συναινούσαν. Μάλλον προέβαλλαν αντίσταση. Υπάλληλος Εφορίας ήταν
άλλωστε, πώς να της επιτρέψει ο μισθός της να επιδίδεται σε ένα τόσο
απαιτητικό χόμπι;

Η 40χρονη υπάλληλος κατείχε τη θέση της διαχειρίστριας στη ΔΟΥ Αιγάλεω. Η
επιθυμία της να βλέπει χρήματα στα χέρια της, προκειμένου να τα… επενδύει
στη ρουλέτα, την ώθησε στην παρανομία. Σιγά-σιγά, αλλά με σταθερούς ρυθμούς,
κατόρθωσε σε διάστημα 12 μηνών να συγκεντρώσει το ποσό των 125.890.000
δραχμών!

Πώς; Με τον απλούστατο τρόπο της ιδιοποίησης του αντιτίμου από την πώληση
παραβόλων Δημοσίου, χαρτοσήμων, διαβατηρίων, συναλλαγματικών και δηλώσεων.

Η αξία των παραβόλων κυμαινόταν από 300 έως 10.000 δραχμές. Συνολικά από την
πώληση των παραβόλων Δημοσίου η υπάλληλος αποκόμισε 24.300.000 δραχμές, ενώ
από την πώληση παραβόλων χαρτοσήμου συγκέντρωσε 39.600.000 δραχμές. Σημαντικά
ήταν τα έσοδά της και από τα χαρτόσημα (20.160.000 δρχ.), ενώ από τις
συναλλαγματικές, των οποίων η τιμή ξεκινούσε από 50 δραχμές και έφθανε στις
2.500 δρχ., έβαλε στο χέρι 33.330.000 δραχμές. Από τα διαβατήρια ­ αξίας 1.000
δρχ. έκαστο ­ έβγαλε 4 εκατομμύρια και από τα έντυπα των δηλώσεων 4,5
εκατομμύρια, αφού έδωσε 45.000 τεμάχια των 100 δραχμών χωρίς να αποδώσει
δεκάρα.

Επί ένα χρόνο, και συγκεκριμένα από τις 31 Ιανουαρίου 1996 έως τις 31
Ιανουαρίου 1997, υπεξαιρούσε χρήματα του Δημοσίου καθημερινά, όπως προκύπτει
από τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί εις βάρος της. Από τον Δεκέμβριο του
1995 ωστόσο, και επί 12 μήνες συνεχώς, επιδιδόταν στη νόθευση του βιβλίου
αποθήκης της ΔΟΥ Αιγάλεω, προκειμένου να εμφανίσει την αξία του υλικού
χαμηλότερη από την πραγματική ώστε να μη γίνει αντιληπτή η υπεξαίρεση των
εσόδων από την πώλησή του.

Το σχέδιό της αποδείχθηκε αποδοτικό έως τη διενέργεια του τακτικού ελέγχου
επιθεώρησης. Τα ποσά που είχε ιδιοποιηθεί ήταν τόσο μεγάλα που δεν στάθηκε
δύσκολο να εντοπιστεί η κομπίνα. Σε συνδυασμό με το γνωστό σε όλους πάθος της
υπαλλήλου για το καζίνο, οι υποψίες στράφηκαν σύντομα επάνω της.

Το ελληνικό Δημόσιο προσέφυγε, όπως ήταν φυσικό, στη Δικαιοσύνη. Από την
ανάκριση που διενεργήθηκε προέκυψε ως δράστις η υπάλληλος, η οποία κλήθηκε σε
απολογία. Η ίδια, τέσσερα χρόνια μετά τις πράξεις, προσήλθε στον ανακριτή και
αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.

Ισχυρίστηκε μάλιστα πως είναι μάλλον εξιλαστήριο θύμα, αποδίδοντας το έλλειμμα
σε άλλα πρόσωπα που δεν έχουν αποκαλυφθεί. Πάντως, προς το παρόν τουλάχιστον,
φαίνεται πως δεν έπεισε ούτε τον 10ο ειδικό ανακριτή, τον κ. Αθ. Τσουλό, ούτε
τον αρμόδιο εισαγγελέα, τον κ. Ι. Καραϊσκο, οι οποίοι ομόφωνα την έκριναν
προφυλακιστέα με το εξής σκεπτικό: «Από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των
πράξεων που της αποδίδονται, αλλά και από περιστατικά της προηγούμενης ζωής
της, και ειδικότερα τη συστηματική ανάλωση των ιδιοποιηθέντων υπ’ αυτής ποσών
σε τυχερά παίγνια καζίνου, κρίνεται ότι αν αφεθεί ελεύθερη είναι πολύ πιθανό
να διαπράξει και άλλα παρόμοια εγκλήματα προς εξεύρεση πόρων για την
ικανοποίηση του εν λόγω

πάθους της».

Ασφάλειες

Οι οφειλές δεν έφθαναν στο ταμείο της εταιρείας

Η συνεργασία του ασφαλιστή με την Αγροτική Ασφαλιστική λειτούργησε άψογα επί
ένα χρόνο. Και δραστήριος είχε αποδειχθεί και απολύτως έντιμος. Η εταιρεία του
είχε συνάψει σύμβαση με την προαναφερθείσα ασφαλιστική εταιρεία και εκείνος,
ως πράκτορας, έκλεινε συμβόλαια με το κοινό για διάφορους ασφαλιστικούς
κλάδους.

Τα ασφάλιστρα εισπράττονταν από τον ίδιο, ο οποίος με τη σειρά του τα απέδιδε
στην Αγροτική Ασφαλιστική. Αυτό συνέβαινε από τις αρχές Αυγούστου 1997, οπότε
και ανέλαβε την πρακτόρευση των ασφαλειών, έως τις αρχές Αυγούστου του
επομένου έτους. Τότε ήταν που η απόδοση του ασφαλιστή στη δουλειά του
παρουσίασε κάμψη…

Ήταν καλοκαίρι και μάλιστα η περίοδος που η Αθήνα αδειάζει. Γι’ αυτό και οι
υπεύθυνοι της Αγροτικής Ασφαλιστικής δεν ανησύχησαν ιδιαίτερα για τη μείωση
των εσόδων. Το απέδωσαν στον καύσωνα και περίμεναν το φθινόπωρο με την
επιστροφή των αδειούχων. Προς μεγάλη τους έκπληξη όμως η πορεία των εργασιών
ήταν καθοδική. Κάθε μήνα και χειρότερα.

Το γεγονός ότι η κάμψη δεν ήταν γενική, αλλά παρουσιαζόταν μόνο στην εταιρεία
του συγκεκριμένου πράκτορα, ενέβαλε σε υποψίες τους υπευθύνους. Στις πιεστικές
ερωτήσεις τους εκείνος προέβαλλε ως δικαιολογία τη μη καταβολή ασφαλίστρων εκ
μέρους των ασφαλισμένων, προκαλώντας ωστόσο εύλογες απορίες, καθώς αυτό δεν
συνέβαινε στο παρελθόν.

Από την έρευνα που διενεργήθηκε, προέκυψε πως από τις αρχές Αυγούστου 1998 έως
τις 20 Οκτωβρίου 1999, ο πράκτορας είχε ιδιοποιηθεί το ποσό των 409.750.869
δραχμών. Συγκεκριμένα: 7.770.809 δρχ. από ασφάλειες σκαφών,5.901.426 δρχ. από
ασφάλειες του κλάδου μεταφορών,18.963.827 δρχ. από τον κλάδο πυρός, 706.560
δρχ. από τον κλάδο ατυχημάτων και τέλος, 443.226 δρχ. από τον κλάδο
αυτοκινήτων.

Εναντίον του ασκήθηκε ποινική δίωξη για υπεξαίρεση κατ’ εξακολούθηση εις βάρος
νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου και κλήθηκε σε απολογία από τον 1ο ειδικό
ανακριτή. Ο κατηγορούμενος δέχθηκε την οφειλή μέρους του ποσού ­ 190
εκατομμυρίων δραχμών ­ που αντιστοιχεί σε μη καταβληθέντα ασφάλιστρα. Η
ικανότητα όμως που είχε επιδείξει στο παρελθόν τόσο στη σύναψη συμβολαίων όσο
και στην είσπραξη των χρημάτων και την απόδοσή τους στην εταιρεία, λειτούργησε
στην προκειμένη περίπτωση αρνητικά. Δεν τον βοήθησε δηλαδή να πείσει για την
ξαφνική αδυναμία του να διεκπεραιώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει.

Ειδικότερα, το γεγονός ότι δεν ζήτησε την ακύρωση των συμβολαίων από την
εταιρεία ­ εφ’ όσον οι ασφαλισμένοι δεν τήρησαν τους όρους ­ ή δεν ζήτησε
εγγράφως από τους ασφαλειομεσίτες ­ πριν εγείρει αγωγές εναντίον τους ­ να του
παραδώσουν τα πρωτότυπα των συμβολαίων για να ακυρωθούν, κατέστησε ανίσχυρους
τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του, πάντα σύμφωνα με την άποψη των
ανακριτικών αρχών.

Πάντως, το ζήτημα που απασχολεί περισσότερο τις διωκτικές αρχές είναι το εξής:
το χρονικό διάστημα κατά το οποίο φέρεται ότι διεπράχθη το αδίκημα συμπίπτει
με την περίοδο άνθησης του Χρηματιστηρίου. Επειδή, λοιπόν, έχουν ήδη έρθει στο
«φως» πολλές υποθέσεις υπεξαίρεσης με κίνητρο το εύκολο ­ όπως τουλάχιστον
φάνταζε τότε ­ κέρδος μέσω Χχρηματιστηρίου, ανακριτής και εισαγγελέας
αποδίδουν και στον ασφαλιστικό πράκτορα το ίδιο ακριβώς κίνητρο. Έτσι, τον
έκριναν προφυλακιστέο προκειμένου να μη διαπράξει και άλλα παρόμοια εγκλήματα.