Η χαμένη μάχη της αρμονίας

Ο «χρυσός» Κώστας Κεντέρης και η «ασημένια» Κατερίνα Θάνου «έλαμψαν» στου Ολυμπιακούς αγώνες του Σίδνεϊ, και στη χρονιά που φεύγει

Χρονιά με τόσα ολυμπιακά μετάλλια και ημίπικρη ελληνική γεύση γίνεται; Χρονιά
με δύο μεγάλες και πετυχημένες διεθνείς διοργανώσεις γίνεται ν’ αφήνει
μαγκωμένους τους φιλάθλους αυτού του κόσμου; Κι όμως γίνεται. Γιατί ο
αθλητισμός είναι περισσότερο αίσθηση μιας άφατης αρμονίας παρά πρόσθεση
τρανταχτών γεγονότων ­ και στην πάλη αρμονίας και εμπορικότητας το 2000 μάλλον
δεν είναι σταθμός νίκης.

Η όποια σκοτεινιά, πάντως, δεν προέρχεται από την έλλειψη ή τον υποβιβασμό του
αθλητικού θεάματος. Στην Ολυμπιάδα του Σίδνεΐ, που πήρε ήδη θέση δίπλα στη
Βαρκελώνη ως μια από τις ελάχιστες πόλεις που πόνεσαν, αγκάλιασαν κι εμφύτεψαν
το πάθος τους στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη, οι μαγικές στιγμές
ήταν πολλές κι οι συγκινήσεις ακόμα συχνότερες. Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
στις Κάτω Χώρες, η διοργάνωση μπορεί να ήταν μετριότατη αλλά το επίπεδο του
ποδοσφαίρου υψηλότερο και ο ανταγωνισμός πιο ενδιαφέρων από κάθε άλλη φορά.
Όμως, τη μία γιορτή σημάδεψε η κάτι παραπάνω από υποψία των τεχνητών επιδόσεων
(που μεταφέρθηκε μάλιστα, σε μια αποθέωση του παραλογισμού, και στην
Παρα-ολυμπιάδα) ενώ την άλλη η κάτι λιγότερο από αδικία του αποκλεισμού στα
ημιτελικά των ομάδων με τη μεγαλύτερη φαντασία ή ρωμαλεότητα.

Για την Ελλάδα, ή μάλλον, ακριβέστερα, για τον ελληνικό στίβο και την ελληνική
άρση βαρών, η Ολυμπιάδα ήταν σχεδόν ένας θρίαμβος. Ιδίως η νίκη του Κεντέρη
και η σχεδόν νίκη της Θάνου αποτελούν όχι μόνο τα γεγονότα της χρονιάς αλλά
και από τις μεγαλύτερες στιγμές περηφάνιας της ελληνικής αθλητικής ιστορίας,
καθώς μάλιστα πειστήκαμε, λόγω των προηγούμενων της Γάνδης και του Μπρούνο
Ζάουλι, ότι δεν οφείλονταν μόνο στη θεία τύχη. Κρυμμένη όμως πίσω από τις
αυστραλιανές επιτυχίες υπάρχει ­ και δεν πρέπει να την ξεχνάμε εν όψει των
αγώνων που θα διοργανώσουμε στη χώρα μας ­ μια γύμνια σε πολλά αθλήματα, που
πλησιάζει την ανυπαρξία στα περισσότερα ομαδικά.

Το 2000 ήταν ίσως η χρονιά που περισσότερο βυθίστηκε στην αναξιοπιστία το
ελληνικό ποδόσφαιρο. Βρίσκεται σήμερα κάπου μεταξύ Τιράνων και τυράννων,
αγωνιστικών εξευτελισμών και παραγοντικών μισαλλοδοξιών. Η Εθνική έχει
ξεχαστεί και αφεθεί στη μοίρα της, με φιλάθλους που έπαψαν να την
παρακολουθούν και προπονητή που, και να ήθελε, είναι τόσα χρόνια μπροστά που
δεν θα μπορούσε. Ο πρωταθλητής συνεχίζει φιλότιμα το έργο αυτοκαταστροφής που
άρχισε από πέρσι. Το Πρωτάθλημα έχει τόση αξιοπιστία όση τα γκάλοπ περί
Αβραμόπουλου, τόσο ενδιαφέρον όσο η αντιπαράθεση των δύο «μεγάλων» πολιτικών
αρχηγών και τόση θεαματικότητα όση η συζήτηση περί προϋπολογισμού. Μεμονωμένες
αναλαμπές (κάποια παιχνίδια του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη και ιδίως η εμφάνιση
στο Μάντσεστερ) προορίζονται να εξαφανιστούν, όπως πάντα, καθώς θα μπαίνει η
άνοιξη.

Ο Πύρρος Δήμας (αριστερά) και ο Κάχι Καχιασβίλι ήταν από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν μέσα στο 2000 με το τρίτο τους χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο που κατέκτησαν στην Αυστραλία

Το μπάσκετ συνέχισε το ταξίδι του ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη. Διαρκής
υποβάθμιση του πρωταθλήματος, στα δίχτυα του κορεσμού των προηγούμενων χρόνων,
της τηλεοπτικής εκμετάλλευσης εις βάρος των φιλάθλων και της υποτίμησης των
Ελλήνων ­ και γενικά των μη μισθοφόρων ­ παικτών, αλλά δύο ακόμα διεθνείς
τίτλοι συλλόγων, με την αναγεννημένη ΑΕΚ να παραδίδει, κατά τα δύο τρίτα της
περιόδου, μαθήματα εξυπνάδας και οπτικής ευχαρίστησης. Η Εθνική κι εδώ
παραμένει γρίφος, κυρίως γιατί, παρά την ύπαρξη μιας πραγματικά αξιόλογης νέας
φουρνιάς, το πάνω χέρι συνεχίζει να το έχει η παλιά και αρκετά φθαρμένη.

Τι μας ζεσταίνει λοιπόν περισσότερο τη φίλαθλη καρδιά; Μια σειρά από μεγάλα
παιχνίδια στο καλύτερο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας, κυρίως από την ομάδα
μοντέλο που ήταν πέρσι η Βαλένθια, πριν υποκλιθεί, κυριολεκτικά και
αναπότρεπτα, στην ομάδα θρύλο που συνεχίζει να είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Τις
ηρωικές νίκες του Καμερούν στους τελικούς της Ολυμπιάδας και του
Παναφρικανικού, στα πέναλτι και τις δύο φορές, αλλά αφού άνοιξε το κουτί με
τις μαγείες για να φθάσει ως εκεί. Την ντρίπλα-γκολ του Εντμούντο στο
Σιλβέστρ, που έσωσε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων από την απόλυτη
λήθη, και την ντρίπλα-ασίστ του Ρεδόνδο στο Μπεργκ, που κατέστησε επιτέλους
θνητή τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Σε λιγότερο δημοφιλή από το ποδόσφαιρο αθλήματα γράφηκαν ίσως οι
συναρπαστικότερες αθλητικές ιστορίες. Ένας Βραζιλιάνος τενίστας βρέθηκε και
κρατήθηκε στην κορφή του κόσμου, χωρίς να μειώσει τις μπούκλες του και το
χαμόγελό του. Μια γερμανική μηχανή έβαλε τα κλάματα όταν χάρισε στην
αυτοκινητιστική Ιταλία τον τίτλο που κυνηγούσε σαν χίμαιρα για δεκαετίες. Ένας
νεαρός δίμετρος Ρώσος σκακιστής νίκησε πρώτα τη φυσική δειλία του κι αμέσως
μετά τον αφύσικα αήττητο Κασπάροφ.

Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια της χρονιάς; Ο Φίγκο που πετάει ή ο Φίγκο που
χρυσώνεται; Οι αγώνες που διεξάγονται στα γήπεδα ή εκείνοι που χάνονται στους
διαδρόμους, όπως η επικράτηση ντροπή της Γερμανίας επί της Νοτίου Αφρικής για
τη διοργάνωση του μεθεπόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου;

Και ποιο είναι άραγε το αθλητικό πρόσωπο της χώρας μας; Η φυσική τέχνη του
Λυμπερόπουλου και η πείσμων ανάρρηση της αποκάλυψης του δεύτερου μισού της
χρονιάς, του Βόκολου, ή η πτώση του Γεωργάτου και του περσινού γίγαντα
Τζιοβάνι; Η παλικαριά του Πύρρου και του Κάχι ή η ανανδρία όσων διαφεντεύουν,
εις βάρος μας, τις τύχες του ελληνικού αθλητισμού; Κι αυτά κι εκείνα, όπως
λέει το γνωστό άσμα. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο δρόμος για το αθλητικό
ξέφωτο κρύβει ακόμα πολλές παγίδες.