ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Συντροφιά μ’ αυτούς που δεν μας μοιάζουν

Είχα καιρό να νιώσω τόσο έντονα την ατμόσφαιρα της γιορτής. Αγκαλιές, φιλιά,
παρέες που ξαναβρίσκονταν, παιδιά που έτρεχαν γύρω από τους καλοντυμένους
μεγάλους, έντονα χρώματα, φωτεινά χαμόγελα, ατμόσφαιρα ζεστή. Κυριακή
μεσημέρι, στη Μενάνδρου, πίσω από το Δημαρχείο. Ο δρόμος γεμάτος χαρούμενους
ανθρώπους που – προφανώς – βρίσκουν την ευκαιρία να συναντήσουν τη μέρα της
σχόλης τους συμπατριώτες τους, να μιλήσουν τη γλώσσα τους, να ακούσουν τα
τραγούδια τους, να φάνε τα φαγητά τους.

Μια μικρογραφία του πλανήτη γίνεται η Πλατεία Θεάτρου τις Κυριακές. Αφρική,
Ασία, Βόρεια Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική στριμώχνονται στα
πεζοδρόμια, έξω από τα μαγαζιά με τις βαριές μυρωδιές και τα προϊόντα που
έρχονται από πολύ μακριά, για να χαρίσουν στον ουρανίσκο μια ανάμνηση
πατρίδας. Το γέλιο στο στόμα όλων, η χαρά της ζωής – ακόμα και αυτής της
δύσκολης, σκληρής, ξεριζωμένης ζωής – πλημμυρίζει τους γύρω δρόμους. «Όλα μια
σταγόνα ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα», ευχαριστούμε ποιητή, γιατί δεν
γίνεται μέσα στα λόγια τ’ όνειρο.

Μέσα στα μάτια των μεταναστών, σκουρόχρωμων και κατάξανθων, μέσα στην
ατμόσφαιρα του πανηγυριού, ανάμεσα στις πάμπολλες ακατανόητες λέξεις, κάπου
εκεί η Αθήνα αποκτά τη θέση της στον κόσμο. Εκεί και όχι μέσα σε άψογα
ελληνικά, θρησκευτικά πιστοποιητικά και τεστ εθνικής καθαρότητας, γίνεται
σιγά-σιγά μια μητρόπολη ανεκτική, αγαπησιάρα, χαρούμενη, που αφήνει όλους
όσους την κατοικούν – παλιούς και νέους – να απλώσουν ρίζες, κάνοντάς μας να
νιώθουμε άνετα που ζούμε σ’ αυτήν.

Κάθε Κυριακή είναι γιορτή στη Μενάνδρου. Φοράμε τα καλά μας και πάμε για να
ζεσταθούμε από ματιές και χαμόγελα. Κι αν είμαστε τυχεροί θα αισθανθούμε ότι
δεν ανήκουμε μόνο σ’ αυτή την πόλη και σ’ αυτή τη χώρα. Αλλά – κυρίως –
ανήκουμε σ’ όλους αυτούς που δεν μας μοιάζουν…