[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος της, (ξανα)δίνει την
αίσθηση τον τελευταίον καιρό ότι είναι ξεκομμένη από τη διεθνή και ευρωπαϊκή
πραγματικότητα. Μία εβδομάδα πριν από τη διάσκεψη κορυφής της Νίκαιας, όλη η
Ευρώπη ασχολείται με το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου και τα καθοριστικά γεγονότα
που διαμορφώνουν την ταυτότητά της. Γιατί στην Ευρώπη σημειώνονται σημαντικές
εξελίξεις, γεγονότα καθοριστικής σημασίας, ανακατατάξεις ιστορικών προεκτάσεων
και επιπτώσεων για κάθε χώρα.

Ειδικότερα, έχουμε αυτή την περίοδο εξελίξεις σχετικά με το ενιαίο νόμισμα
(ευρώ), την ευρωπαϊκή οικονομία και τις επιπτώσεις από την άνοδο των τιμών του
πετρελαίου, την ανάπτυξη των τεχνολογιών και του Διαδικτύου. Έχουμε ιστορικές
ανακατατάξεις που συνδέονται με την επικείμενη διεύρυνση της Ένωσης σε 27
κράτη-μέλη από την Ανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, τη θεσμική μεταρρύθμιση
της Ένωσης και τη Διακυβερνητική Διάσκεψη, τη μελλοντική πολιτική μορφολογία
της Ένωσης (ομοσπονδία ή χαλαρή πολιτική ένωση), τις πολιτικές και θεσμικές
ισορροπίες εντός της Ένωσης (σχέσεις μικρών / μεγάλων κρατών-μελών, ισορροπίες
ανάμεσα σε υπερεθνικούς και διακυβερνητικούς θεσμούς).

Έχουμε, ακόμη, μια έντονη συζήτηση για το μέλλον του εθνικού κράτους αλλά και
του κοινωνικού κράτους στο παγκοσμιοποιημένο διεθνές σύστημα. Όλες αυτές οι
εξελίξεις, ανακατατάξεις, συζητήσεις και προβληματικές μάς αφορούν άμεσα και
καθοριστικά, ως χώρα που συμμετέχουμε στο διεθνές και ευρωπαϊκό σύστημα. Κι
όμως η ελληνική κοινωνία αλλά και το επικοινωνιακό σύστημα φαίνεται να
ενδιαφέρονται ελάχιστα για όλα αυτά.

Η δημόσια agenda είτε εστιάζεται σε «μη προβλήματα» (οι αξιώσεις του τέως,
π.χ., δεν συνιστούν πρόβλημα για τη χώρα) ή φαίνεται να έχει κολλήσει στα
διαβόητα «διαπλεκόμενα» ή, τέλος, σε ό,τι πιο ασήμαντο, μικρό και άσχετο για
την ελληνική κοινωνία και το μέλλον της. Βεβαίως όλη αυτή η εσωστρεφής και
απαξιωτική agenda δημιουργεί την αρνητική εικόνα μιας χώρας που εύκολα
«χάνεται μέσα στο τίποτα», που αυτοευτελίζεται ενώ η πραγματικότητα είναι ­
και μπορεί να είναι ­ εντελώς διαφορετική. Η χώρα έχει τις προϋποθέσεις αλλά
και την υποχρέωση να συμμετάσχει στον παν-ευρωπαϊκό προβληματισμό.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.