«Όχι» στην ευθανασία λένε οι Έλληνες γιατροί

«Όχι» στη νομιμοποίηση της ευθανασίας λέει η ελληνική ιατρική κοινότητα. Οι
λόγοι που προβάλλει έχουν τις ρίζες τους στην παράδοση και στη θρησκεία και
φθάνουν μέχρι και τις αρχές της Ιπποκρατικής Ιατρικής. Οι ίδιοι οι γιατροί
παραδέχονται την ύπαρξη του διλήμματος σε ορισμένες περιπτώσεις, υποστηρίζουν
όμως ότι δεν είναι οι ίδιοι αρμόδιοι για να το λύσουν.

Ο Τζακ Κεβορκιάν, γνωστός και ως «Δρ Θάνατος», με… εθελόντρια που δοκιμάζει ­ για τις ανάγκες της φωτογράφησης φυσικά ­ συσκευή ευθανασίας. Ο Κεβορκιάν δεν έχει καταφέρει να αποφύγει τις καταδίκες από δικαστήρια κάποιων αμερικανικών Πολιτειών

Αλλά οι απόψεις διίστανται για τις δύο διαφορετικές μορφές της ευθανασίας: της
ενεργητικής και της παθητικής. Η πρώτη αφορά σε περιπτώσεις όπου ο γιατρός
χορηγεί συνειδητά φάρμακα στον ασθενή προκειμένου να προκαλέσει τον θάνατό
του. Η παθητική ευθανασία σχετίζεται με περιστατικά ασθενών, οι οποίοι για
μεγάλο χρονικό διάστημα βρίσκονται σε καταστολή, έχουν υποστεί νέκρωση του
εγκεφάλου ή παραμένουν σε χρόνια κατάσταση «φυτού» και κρατούνται στη ζωή με
τεχνητά μέσα. Ο γιατρός ή οι συγγενείς του αρρώστου αποφασίζουν πότε θα
διακόψουν τη μηχανική υποστήριξη.

«Θεωρώ ότι ο ιατρικός κόσμος διεθνώς και κυρίως στη χώρα μας δεν έχει ούτε την
αξιοπιστία ούτε όμως και τη φιλοσοφική πλατφόρμα για κάτι τέτοιο», ανέφερε στα
«ΝΕΑ» ο κ. Ιωάννης Στ. Παπαδόπουλος, ο οποίος τίθεται κατά της νομιμοποίησης
της ευθανασίας, «της ευθανασίας όπως την εννοεί ο πολύς κόσμος, δηλαδή της
ενεργητικής παρέμβασης που επιφέρει τον θάνατο σε έναν άνθρωπο».

Ο ίδιος προσθέτει ότι «και η ιατρική πρόβλεψη υποφέρει πολύ, είναι ασταθής».
Αναφέρει μάλιστα ένα περιστατικό που θεωρεί ενδεικτικό αυτού του γεγονότος:
«Όταν ήμουν στον “Ευαγγελισμό”, μας είχαν καλέσει ­ εμένα και έναν ακόμη
συνάδελφο ­ να δούμε έναν ασθενή με βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και πολλαπλά
κατάγματα. Ήταν θύμα ενός τροχαίου ατυχήματος. Οι οδηγίες ήταν να φροντίσουμε
προσωρινά τα κατάγματα και στη συνέχεια ο ασθενής θα οδηγούνταν στο
χειρουργείο. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Ύστερα από κάποιες ημέρες ρώτησα για
τον συγκεκριμένο ασθενή. Τον βρήκα σε έναν θάλαμο. Μιλούσε και έτρωγε
κανονικά, όμως τα κατάγματά του ήταν σε άθλια κατάσταση. Και αυτό γιατί
κάποιοι είχαν προβλέψει με βεβαιότητα τον θάνατό του και δεν είχαν φροντίσει
για τη χειρουργική αντιμετώπιση των καταγμάτων!».

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, είναι αρκετοί οι Έλληνες γιατροί που έχουν
προχωρήσει σε ευθανασία ασθενών.

Εναντίον κάθε μορφής ευθανασίας τίθεται ο διευθυντής της ΜΕΘ του Γενικού
Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, κ. Ανδρέας Καραμπίνης. «Υπάρχουν σήμερα στην
ιατρική χιλιάδες τρόποι για να βοηθήσει κανείς έναν ασθενή, που δεν
δημιουργούν την ανάγκη να φθάσει κανείς σε ένα τέτοιο ακραίο σημείο», λέει.
Και προσθέτει: «Η ιατρική δεν είναι μόνο να επεμβαίνεις για τη θεραπεία ενός
ασθενή, αλλά και να τον βοηθάς ψυχολογικά, να είσαι δίπλα του». Ακόμα και για
μη αναστρέψιμες περιπτώσεις ασθενών ο κ. Ανδρέας Καραμπίνης θεωρεί απαράδεκτο
το να αποσυνδέσει κανείς τη μηχανική υποστήριξη. «Για τέτοια περιστατικά θα
πρέπει να υπάρχουν ειδικοί θάλαμοι που θα φιλοξενούν τους ασθενείς για όσο
διάστημα χρειάζεται».

Για τον κ. Θύμιο Σοφιανό, διευθυντή της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας
Αναισθησιολογίας (ΜΕΘΑ) στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, το δίλημμα δεν
υπάρχει. «Εγώ δεν θα βοηθούσα κανέναν να πεθάνει. Σίγουρα όμως δεν θα άφηνα
και έναν ασθενή να υποφέρει από τους πόνους. Τα φάρμακα που θα χορηγηθούν σε
αυτήν την περίπτωση πιθανόν να συντομεύσουν την πορεία ενός ασθενούς προς τον
θάνατο. Όμως, κανένας γιατρός δεν νομίζω ότι θα άφηνε τον ασθενή του να
υποφέρει», αναφέρει ο κ. Σοφιανός.

Συναντάει καθημερινά περιπτώσεις όπου τίθεται το ζήτημα της παθητικής
ευθανασίας. «Υπάρχουν ασθενείς σε καταστολή για μεγάλο διάστημα, με πολύ
χαμηλή αρτηριακή πίεση, τα περισσότερα από τα όργανά τους δεν λειτουργούν»,
περιγράφει εμπειρίες προσωπικές αλλά και συναδέλφων του. «Σε τέτοιου είδους
περιστατικά, δεν έχει νόημα να κάνεις κάτι για να κρατήσεις τον ασθενή ζωντανό
για μισή ώρα παραπάνω. Καταλαβαίνει κανείς ότι για τον άνθρωπο που υποφέρει
εκείνη τη στιγμή χωρίς να το συνειδητοποιεί, γιατί δεν έχει τις αισθήσεις του,
δεν έχει σημασία το να κρατήσει κανείς μια γραμμή στον καρδιογράφο».

«Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου»

«Η νομιμοποίηση της ευθανασίας με τον τρόπο που έγινε αποτελεί ένα από τα
επικίνδυνα σημεία των καιρών. Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου», αναφέρει ο
αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής και πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής
Εταιρείας, κ. Μπεχράκης. «Πρόκειται για τη βάναυση παραβίαση αρχών της
Ιατρικής», λέει ο καθηγητής. «Ο όρκος του Ιπποκράτη αναφέρει ρητά ότι ποτέ ο
γιατρός δεν πρόκειται να χορηγήσει φάρμακα στον ασθενή προκειμένου αυτός να
πεθάνει», τονίζει ο κ. Μπεχράκης.

«Η εφαρμογή νομοθετικών ρυθμίσεων είναι κάτι το οποίο εμένα προσωπικά δεν μου
λέει απολύτως τίποτα. Όταν εφαρμόστηκε νομοθετική ρύθμιση για την ευθανασία
στην Αυστραλία, αυτή αποσύρθηκε έπειτα απο μερικούς μήνες. Υπάρχει ένας
έντονος προβληματισμός σχετικά με την αξία της ζωής και με το το αν έχει το
δικαίωμα να την αφαιρέσει κάποιος και πότε», αναφέρει ο διευθυντής ΜΕΘ του
Νοσοκομείου Αγίου Σάββα, καθηγητής κ. Νίκος Φίλιας.

«Η νομιμοποίηση της ευθανασίας αφορά μια “περιοχή”, για την οποία δεν έχουμε
καμιά εξουσιοδότηση από πουθενά να παρέμβουμε», λέει με τη σειρά του και ο
Ιωάννης Βλαχογιάννης, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών και πρόεδρος του Εθνικού
Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων. «Υπάρχει μια κουλτούρα 3.000 ετών. Η ελληνική
κοινωνία βλέπει τη ζωή μεταφυσικά. Δεν μπορούμε να δούμε τη ζωή τεχνοκρατικά.
Ο λαός μας αντιμετωπίζει τη ζωή βάσει μιας κοσμοθεωρίας τελείως διαφορετικής
από την αντίστοιχη των λαών της Δυτικής Ευρώπης».