ΔΡΟΜΟΙ

Το Βερολίνο…

… ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους ­ εκείνος ο ηδονιστικός «κήπος του
κακού» ­ είναι κυρίως γνωστό από το «Μ» του Λανγκ, τον «Γαλάζιο Άγγελο» του
Στέρνμπεργκ, την «Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ και το «Καμπαρέ» του Φος. Για
εκείνη την ερωτική μεσοπολεμική «αυλή των θαυμάτων», για πρώτη φορά σήμερα
ένας συγγραφέας έρχεται να μιλήσει με χειροπιαστά ντοκουμέντα ­ αναμνηστικά,
οδικοί χάρτες, εικονογραφημένα περιοδικά, αφίσες ­ ο καθηγητής θεάτρου στο
Πανεπιστήμιο toy Μπέρκλεϊ Μελ Γκόρντον, στο βιβλίο του «Αισθησιακός πανικός: Ο
ερωτικός κόσμος του Βερολίνου της Βαϊμάρης» (εκδ. Feral House).

Ο πυρετός…

… του σεξ στο παρακμιακό Βερολίνο δεν είχε καμιά σχέση με το σεξ όπως θα το
απολάμβαναν, ας πούμε, οι Γάλλοι, σαν ένα καλό φαΐ ή μια ευχάριστη μουσική.
Ήταν πάντα ανακατεμένο με κάτι άλλο: κίνδυνο, ισχύ ή ακόμη και θάνατο. Η
ποικιλία των παράξενων σεξουαλικών γούστων που καταγράφει ο Γκόρντον είναι
εκπληκτική. Δεκαέξι διαφορετικά είδη πορνείας, δωδεκάχρονες έως δεκαεπτάχρονες
«Μαρλέν Ντίτριχ» ή «Λίλιαν Χάρβεϊ» ­ ανάλογα με τα σωματικά τους χαρίσματα ­
που παραγγέλνονται τηλεφωνικά και παραδίδονται με ταξί στον πελάτη, κοπέλες
καλών οικογενειών που βάζουν «κάτι στην άκρη» με μερική απασχόληση στην
πορνεία, σε ένα Βερολίνο που μαστίζεται από τον πληθωρισμό και την κοκαΐνη.

Η βιομηχανία…

… σεξουαλικού τουρισμού στο Βερολίνο της Βαϊμάρης, με την κατάρρευση του
γερμανικού μάρκου, προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες σε τουρίστες με «ειδικές
απαιτήσεις». Το Βερολίνο δεν είχε γειτονιές με «κόκκινα φανάρια», όπως άλλες
ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ολόκληρη η πόλη ήταν μια πελώρια γειτονιά με «κόκκινα
φανάρια». Ακόμη και ο ίδιος ο αστυνομικός διευθυντής της πόλης περηφανεύεται
πως το σεξ είναι η πρώτη βιομηχανία του Βερολίνου, μολονότι ο Γκόρντον
διαφωνεί μαζί του, βάζοντάς την τρίτη μετά τις τραπεζικές υπηρεσίες και τις
εκδόσεις. «Είδα νταβατζήδες να πουλάνε στους πάντες τα πάντα, αγοράκια,
κοριτσάκια, ρωμαλέους νεαρούς, αισθησιακές γυναίκες, ζώα. Και άκουσα την
ιστορία για την αρσενική χήνα που κάποιος της κόβει το λαρύγγι στην κορύφωση
της έκστασης, απολαμβάνοντας έτσι την πιο γλυκιά και την πιο οικονομική από
όλες τις ανατριχίλες, όλα μαζί σε ένα, σοδομία, κτηνοβασία, ομοφυλοφιλία,
νεκροφιλία και σαδισμός, ακόμη και γαστρονομία, αφού μετά μπορούσε να
μαγειρέψει και να φάει τη χήνα».

Ο συγγραφέας…

… που έγραψε τα παραπάνω, ο Λουίτζι Μπαρζίνι, στις αναμνήσεις του με τίτλο
«Οι Ευρωπαίοι» (εκδ. Simon & Schuster), τα αποδίδει όλα αυτά, όπως και οι
Βερολινέζοι εκείνης της εποχής, στην ξέφρενη «ατμόσφαιρα» της πόλης. Σαν
φορτισμένος με αμφεταμίνες, ο «αέρας του Βερολίνου» («Berliner Luft») κάνει
την καρδιά να χτυπάει άγρια τη νύχτα και της δίνει νέα δύναμη το πρωί. Μα και
ο Γκόρντον στο βιβλίο του δικαιώνει τη φήμη του μεσοπολεμικού Βερολίνου: ήταν
τα αδιαμφισβήτητα Σόδομα και Γόμορρα του εικοστού αιώνα. Όσο για τον εικοστό
πρώτο αιώνα, μπορεί βέβαια να έφερε την πτώση του πληθωρισμού, αλλά, με την
πτώση των συνόρων, δεν μπορούμε να μιλάμε πια ούτε για γειτονιές ούτε για
πόλεις, μα για ολόκληρες χώρες με «κόκκινα φανάρια». Όμως, αυτό είναι θέμα για
ένα άλλο βιβλίο.