Βλέπεις, σε βλέπουν… αλλά τι τρως;

Στα όπα-όπα έχουμε εμείς οι γαστρονόμοι τον σεφ Γιάννη Γκελντή, ο οποίος
διευθύνει την κουζίνα του «Central», στην πλατεία Κολωνακίου. Ο νεαρός κ.
Γκελντής έχει μπανιαριστεί συχνά μέσα στο αφρόλουτρο των εγκωμίων μας τον
τελευταίο χρόνο, για το ταλέντο του, την εφευρετικότητά του, κ.λπ. Μάλιστα,
τις δύο-τρεις φορές που είχα πάει στο «Central» τον τελευταίο χρόνο ­ μεσημέρι
ήταν πάντα ­ είχα φάει συμπαθητικά. Είχα μείνει με την εντύπωση ότι το φαγητό
σ’ αυτό το δημοφιλές εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας είναι άρτιο και καλό.
Όταν, όμως, πρόσφατα δοκίμασα την κουζίνα του ξανά, βράδυ, μια Παρασκευή
μάλιστα, έπεσα από τα σύννεφα (και παραλίγο από το ψηλό και άβολο σκαμνάκι
όπου μας έβαλαν να καθήσουμε)!

Το «Central» είναι μεγάλο και happening. Η σάλα είναι σε διαφορετικά επίπεδα,
ο χώρος είναι έξυπνα σχεδιασμένος, ένα ντιζάιν που ακολουθεί τα στάνταρντ του
ελληνικού μοντερνισμού, λιτό, με χαμηλό φωτισμό και πάρα πολύ θόρυβο. Το
«Central» μπορεί να είναι ένα απ’ αυτά τα μέρη που πας για να δεις και να σε
δουν, αλλά σίγουρα όχι να ακούσεις και να σε ακούσουν!

Είχα αργήσει λίγο (έμεινα με το αμάξι) και δεν ξέρω εάν έφταιγε η ασυνέπεια ή
απλώς το ότι το μαγαζί ήταν φίσκα και εμείς μη-τακτικοί θαμώνες, αλλά το
γεγονός είναι ότι μας καθίσανε στην αντίστοιχη Σιβηρία της σάλας, ούτε καν σε
τραπέζι, αλλά σε έναν πάγκο ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Μπροστά μας απλωνόταν
όλο το μαγαζί, είχαμε τέλεια θέα τής κάθε παρέας, πράγμα που με έκανε να
αισθάνομαι σαν επιθεωρητής!

Ο κατάλογος είναι μεγάλος, οι επιλογές μοδάτες, με πολλά φαγητά παρουσιασμένα,
ή μάλλον κτισμένα, σαν «πύργος» (δυστυχώς ούτε του Άιφελ ούτε της Πίζας, αλλά
της Βαβέλ).

Το πρώτο παράδειγμα της «υψηλής» αυτής μόδας ήταν το μιλφέιγ με ξιφία και
αγκινάρα που παραγγείλαμε. Ήταν ένα φαγητό φτιαγμένο από φύλλα σφολιάτας,
ανάμεσα στα οποία περίμεναν αργόσχολα τη μοίρα τους ένα-δυο κομμάτια από
κονσερβοποιημενες αγκινάρες και καπνιστό ξιφία. Με λίγα λόγια, ήταν σαν να
τρως καπνό (ταμπάκο) τουρσί, εάν μπορείτε να φαντασθείτε κάτι τέτοιο. Δεύτερη
παραγγελία ήταν ένα απλό πιάτο, κάτι που έχει κατακτήσει τα δυτικά εστιατόρια
ανά τον κόσμο, ένα καρπάτσιο από τόνο σερβιρισμένο με τζίντζερ. Φανταζόμουν
λεπτές φέτες από νόστιμο τόνο, με βαθύ ροζ χρώμα, ένα ευρωπαϊκό σουσοειδές
κατασκεύασμα. Το γεύθηκα στη φαντασία μου και μου άρεσε, μέχρι να εμφανιστεί
μπροστά μας με την εξής μορφή: τρεις καχεκτικές φέτες γκρίζες στο χρώμα και
μαύρες στη γεύση. Το τζίντζερ κάλυπτε τα πάντα.

Τα κυρίως πιάτα βρίσκονταν στα ίδια επίπεδα. Το ριζότο με αγκινάρες και
παρμεζάνα μάς κέντρισε την όρεξη, αλλά ήταν μια σχετικά μικρή μερίδα (όπως
όλες οι μερίδες εξάλλου) από άβραστο ρύζι (έκανε «κρακ» καθώς το μασούσες, ενώ
τα καλά ριζότι πρέπει να έχουν υφή σαν βελούδο στο στόμα). Οι αγκινάρες ήταν
δύο κομματάκια στο κέντρο του παρασκευάσματος, και αυτές τουρσί, ενώ το τυρί
δεν είχε φθάσει από την Πάρμα ακόμα. Πήραμε και ένα κρεατικό, το entrecote με
σάλτσα από κρασί βινσάντο και μανιτάρια πορτσίνι. Ήλθε με συνοδεία από
τηγανητά κρεμμύδια και τουλάχιστον σε σχέση με τα άλλα τρία δεν ήταν
προσβλητικό.

Τα γλυκά που πήραμε (για να χορτάσουμε, διότι πεινούσαμε ακόμα, εγώ και η
45κιλη φίλη μου) ήταν μέτρια. Το ζεστό κέικ σοκολάτας με παγωτό βανίλια είναι
κάτι που το συναντάει κανείς σε πολλά εστιατόρια στην Αθήνα. Μας άρεσε το
σορμπέ καπουτσίνο που συνόδευε την τάρτα μπανάνας, ενώ το μήλο με κρούστα
μπίρας και παγωτό κανέλας δεν μας έπεισε ούτε υπέρ ούτε κατά. Για όλα αυτά τα
καλά, και ένα μπουκάλι κρασί του Μπουτάρη, ακουμπήσαμε 44 ολόκληρες χιλιάδες
δραχμές. Ο Tempora o More!

Central: Πλ. Φιλικής Εταιρείας 14, Κολωνάκι τηλ. 7245.938.