ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αγωνία, το στρες, οι ώρες απασχόλησης δεν αποτιμώνται σε χρήμα

Διπλωμάτης σχολίαζε, πικρόχολα θα έλεγα, τους μισθούς των δημοσιογράφων και
τους συνέκρινε με εκείνους των συναδέλφων του διπλωματών. Ατύχησε, βέβαια,
στην επιχειρηματολογία του, καθώς οι υπέρογκες αμοιβές, αυτών των
δημοσιογράφων, για τις οποίες διαβάζει στις εφημερίδες, αποδίδονται σε
ελάχιστους και δεν αφορούν σε καμία περίπτωση τη συντριπτική πλειονότητα του
κλάδου. Όσο για τα τυπικά προσόντα και τις εξετάσεις που απαιτεί η είσοδος των
μεν στο Δημόσιο που τους εξασφαλίζει μονιμότητα ­ αδιανόητο για τους
δημοσιογράφους ­ μάλλον δεν έχει γίνει αντιληπτό επαρκώς πως και τα προσόντα
δεν λείπουν από τους ανθρώπους της ενημέρωσης και εξετάσεις δίνουν όχι εφάπαξ
αλλά καθημερινώς. Πολύ δε αυστηρότερες από ό,τι όλοι οι άλλοι κλάδοι μαζί. Όσο
για τους υπόλοιπους μύθους που καλλιεργούνται γύρω από τη δήθεν «εξουσία», την
προβολή και την καλοπέραση με ταξίδια και δεξιώσεις, πάλι μακράν της
πλειοψηφίας βρίσκονται. Όταν ένα πάρτι ή μία δεξίωση για τους καλεσμένους
είναι ένα ευχάριστο γεγονός, για τους δημοσιογράφους δεν είναι τίποτε άλλο
παρά εργασία. Καταγράφουν τους μπουφέδες και τα ποτά, χωρίς να τους αγγίζουν,
τις χειραψίες και τις δηλώσεις, τα μοντελάκια και τα κουτσομπολιά, και
επιστρέφουν, στη συνέχεια, ασθμαίνοντας στο γραφείο ή στον σταθμό ­
ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό ­ για να γράψουν, να μοντάρουν, να σπικάρουν.
Ταξιδεύουν, κυνηγώντας τον κάθε αξιωματούχο από πίσω. Ξεροσταλιάζουν έξω από
αίθουσες πολυτελείς έως ότου τελειώσει το γεύμα ή το δείπνο εργασίας. Τρέχουν
στα τηλέφωνα, στα φαξ, στο Ίντερνετ για τη μετάδοση της είδησης και γυρνούν
πίσω με την ψευδαίσθηση ότι επισκέφθηκαν έναν άλλο τόπο. Η αγωνία, το στρες,
οι ώρες απασχόλησης και οι κίνδυνοι δεν αξιολογούνται, δεν υπολογίζονται και,
πάντως, δεν αποτιμώνται σε χρήμα…