Το ταλέντο περισσεύει…

Έναν παλιό της γνώριμο θα βρει η Εθνική μας, στην προσπάθειά της για
πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ του 2002. Η Αλβανία ήταν αντίπαλός μας και
στην προκριματική φάση του πρόσφατου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, κόβοντάς μας,
μάλιστα, δύο βαθμούς στα Τίρανα που αργότερα στοίχισαν πολλά…

Η «Χώρα των Αετών» έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο

Είναι, όμως, η Αλβανία ο εύκολος αντίπαλος που όλοι φαντάζονται; Η «Χώρα των
Αετών» έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο
είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο μικρό αυτό κράτος (το «Κεμάλ Στάφα» ­ 20.000
θέσεις ­ γεμίζει σε κάθε ματς της Εθνικής), αλλά το παλμαρέ του παραμένει
αυστηρά λευκό. Η Αλβανία τοποθετείται ανάμεσα στους αδυνάτους της Γηραιάς
Ηπείρου μαζί με χώρες όπως η Ισλανδία, το Λουξεμβούργο ή η Μάλτα. Αν, όμως,
κανείς φέρει στο μυαλό του τους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί στο
ελληνικό πρωτάθλημα (Μπλένταρ Κόλα, Φώτης Στρακόσια, Αριάν Μπελά, Σοκόλ
Κούστα, Αριάν Τζουμπά, Αρτούρ Λοκ Μπέλο, Αριάν Μπεκιάι και παλαιότερα Λουζλίμ
Μπερσεμί, για να αναφέρουμε μερικούς) καταλαβαίνει πως οι δυνατότητες και το
ταλέντο υπάρχουν εν αφθονία.

Αποκομμένη

Η Αλβανία πέρασε δεκαετίες αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, σε συνθήκες
μεγάλης φτώχειας. Ο αθλητισμός δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος από
αυτό. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό πως η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας
(FAF, ιδρύθηκε το 1930) είχε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90
διακοσμητικό ρόλο, αφού το ποδόσφαιρο τελούσε υπό την αιγίδα της Ολυμπιακής
Επιτροπής και του υπουργείου Αθλητισμού. Το άθλημα εξακολουθεί να κινείται σε
απολύτως ερασιτεχνικά επίπεδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της FAF και των
52 συλλόγων που υπάρχουν στη χώρα.

Το παλεύει

Ο Φώτης Στρακόσια, ένα από τα ταλέντα που έκαναν καριέρα στην Ελλάδα, ξεσηκώνει τους φίλους της Εθνικής Αλβανίας

Μπορεί η αλβανική Εθνική να μην καταφέρνει σχεδόν ποτέ να παίρνει το
αποτέλεσμα που θέλει (το 2-0, στα Τίρανα, επί του Βελγίου, των Σίφο Βαν ντερ
Μπεργκ και Κέλεμανς, για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1986, είναι μια
λαμπρή εξαίρεση), αλλά δέχεται σπάνια συντριβές, παλεύοντας όλα τα ματς.
Έχουμε και λέμε: Στα προκριματικά Εύρω 1992, η Γαλλία, που τότε είχε κερδίσει
όλα τα ματς του ομίλου επικρατώντας σε Ισπανία και Τσεχοσλοβακία, νίκησε στα
Τίρανα με την ψυχή στο στόμα και ένα γκολ του Μπαζίλ Μπολί. Ανάλογα προβλήματα
αντιμετώπισε και η Ουκρανία των Ρεμπρόφ, Σεφτσένκο που κέρδισε δύσκολα 1-0,
εντός-εκτός, στην προκριματική φάση του Μουντιάλ ’98. Χειρότερα πήγαν τα
πράγματα για τη Βουλγαρία των Στόιτσκοφ, Μπαλάκοφ και Ιβάνοφ (1-1, Τίρανα,
προκριματικά Εύρω ’96) και τη Νορβηγία (2-2, Όσλο, Εύρω 2000). Αυτή, όμως, που
τη βλέπει στον ύπνο της (!) είναι η Γερμανία.

Σε έξι αγώνες (προκριματικά Εύρω ’84, Εύρω ’96, Μουντιάλ ’98) η «Νάσιοναλ
Μάνσαφτ» κέρδισε έξι φορές. Όλες με ένα γκολ διαφορά… Δεν πρέπει να ξεχνάμε,
πέρα από το περυσινό 0-0 στα Τίρανα, πως στη ρεβάνς στην Αθήνα, η Αλβανία
έπαιξε πολύ καλά και μάλλον, αδικείται από το τελικό 2-0, αλλά και μια
ήττα-σοκ της Εθνικής μας, στο ΟΑΚΑ (0-2, 1991). Η παράδοση, μάλιστα, είναι,
σχεδόν, μοιρασμένη: τρεις νίκες για την Ελλάδα, δύο ισοπαλίες και δύο ήττες.

Είναι δύσκολο για έναν Αλβανό ποδοσφαιριστή να κάνει καριέρα στο εξωτερικό και
τα ανάλογα παραδείγματα είναι λίγα. Το πρωτάθλημα της γειτονικής μας χώρας,
λόγω των πενιχρών οικονομικών μέσων, είναι παντελώς άγνωστο στην Ευρώπη.

Ακόμα, όμως και αν κάποιος κατορθώσει να περάσει τα σύνορα αντιμετωπίζει
αμέσως μεγάλα προβλήματα στο να προσαρμοστεί στην έννοια του επαγγελματισμού
που του είναι παντελώς άγνωστη. Το γεγονός πως η Αλβανία δεν υπόκειται στον
νόμο Μπόσμαν μπερδεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Πολλοί από τους παίκτες
που ήρθαν το ’91 στην Ελλάδα αγωνίστηκαν ως Βορειοηπειρώτες και άρα Έλληνες
κάτι βέβαια που δεν μπορεί να συμβεί σε άλλες χώρες… Δύο περιπτώσεις Αλβανών
που διακρίθηκαν στο εξωτερικό (πλην Ελλάδας) είναι αυτές του Σουλεϊμάν
Ντεμολάρι που αγωνίστηκε στη Δυναμό Βουκουρεστίου (αργότερα πέρασε και από τον
Πανιώνιο) και του Αλτίν Ρράκλι (με δύο ρ!).

Ο 30χρονος αυτός επιθετικός, λάτρης του τένις, του μπιλιάρδου και του Mr Bean
(!), έκανε (και κάνει) μεγάλη καριέρα στην Μπουντεσλίγκα, φορώντας τη φανέλα
της Φράιμπουργκ και της Χέρτα Βερολίνου και βάζοντας τη σφραγίδα του στην
προπερυσινή άνοδο και την καλή περυσινή πορεία της Ουντερχάχινγκ, στην πρώτη
κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος.