Χαμηλές επιδόσεις, υψηλό θέαμα

Αν και ο στίβος (βασιλιάς της Ολυμπιάδας) στο Σίδνεϊ δεν προσέφερε ούτε ένα
παγκόσμιο ρεκόρ, θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις διοργανώσεις όπου νέα
πρόσωπα έκαναν την εμφάνισή τους «κλέβοντας» την παράσταση από τους
πρωταγωνιστές που ήταν τα φαβορί. Ο δικός μας Κώστας Κεντέρης, ο οποίος νίκησε
όλους τους Αμερικανούς και τον Άτο Μπόλτον από το Τρίνιταντ και Τομπάκο στα
200 μέτρα, και η άγνωστη Αλγερινή Νούρια Μεράχ Μπενίντα, η οποία έκανε την
έκπληξη στα 1.500 μέτρα κερδίζοντας τις μεγάλες αντιπάλους της από τη Ρουμανία
Σέκελι και (κυρίως) Σάμπο, ήταν τα πρόσωπα που ξεχώρισαν.

Όπως και τα κορίτσια από τις Μπαχάμες, που πήραν το χρυσό στη σκυταλοδρομία
4Χ100.

Όμως πέρα από τις εκπλήξεις, αυτό που δημιούργησε εντύπωση είναι το γεγονός
ότι όχι μόνο δεν σημειώθηκε παγκόσμιο ρεκόρ ούτε σε ένα αγώνισμα (στην Ατλάντα
είχαμε και στα 100 μ. από τον Μπέιλι και στα 200 μ. από τον Τζόνσον καθώς και
πολλά Ολυμπιακά ρεκόρ), αλλά και ότι οι κούρσες αλλά και γενικότερα οι
επιδόσεις στα αθλήματα του στίβου ήταν χαμηλές.

Είναι χαρακτηριστικό πως από 37 αγωνίσματα σε άνδρες και γυναίκες στον στίβο,
μόνο σε 9 οι επιδόσεις ήταν καλύτερες από αυτές της Ατλάντα το 1996.

Οι Αμερικανοί αν και είχαν τη Μάριον Τζόουνς, που έγινε η πρώτη γυναίκα στην
ιστορία των Ολυμπιακών με πέντε μετάλλια σε μία διοργάνωση (έστω και αν αντί
για πέντε χρυσά που ήθελε πήρε τρία χρυσά και δύο χάλκινα), τον Μόρις Γκριν,
που πήρε άνετα τα 100 μ., και τον Μάικλ Τζόνσον που κέρδισε άνετα τα 400 μ.,
κατέκτησαν 20 μετάλλια στον στίβο. Δηλαδή ήταν η δεύτερη χειρότερη επίδοσή
τους στην ιστορία μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας το 1896 (είχαν πάρει 16),
πέφτοντας κάτω και από τα 22 που είχαν πάρει στις Ολυμπιάδες του Μονάχου
(1972) και του Μόντρεαλ (1976).

Ο συνδυασμός αυτού του γεγονότος με τις ­ γενικά ­ χαμηλές επιδόσεις έχει να
κάνει σίγουρα με το κλίμα που παρατηρήθηκε εδώ στο Σίδνεϊ (2-3 μέρες έβρεχε,
ενώ η υγρασία ήταν ανυπόφορη πολλές φορές) αλλά και με την περίοδο στην οποία
έγιναν οι Αγώνες. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του αρχιπροπονητή των
Αμερικανών σπρίντερ Τζον Σμιθ:

«Για μένα αυτοί δεν ήταν θερινοί αγώνες, αλλά χειμερινο-ανοιξιάτικοι. Για μας
το τέλος Οκτωβρίου είναι το φινάλε και δεν είμαστε συνηθισμένοι να
αγωνιζόμαστε στο τέλος της χρονιάς. Συνήθως οι καλύτερες επιδόσεις μας είναι
μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο», τόνισε ο Σμιθ που χαρακτήρισε ιδιαίτερα
αργό τον στίβο του Σίδνεϊ, αν και αυτός είχε κατασκευαστεί από την ίδια
εταιρεία που έφτιαξε τον στίβο στην Ατλάντα το 1996 αλλά και πέρυσι στη
Σεβίλλη για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Αντιθέτως, στην κολύμβηση τα ρεκόρ έπεφταν βροχή και η άποψη του Τζον Σμιθ
έχει και εδώ ενδιαφέρον: «Πιστεύω πως οι Αυστραλοί χρησιμοποίησαν την
τεχνολογία τους μόνο στο κολύμπι και στην πισίνα.

Αντιθέτως, ο στίβος τους δεν ήταν γρήγορος σε συνδυασμό με τον αλλοπρόσαλλο
καιρό. Βάλτε και μας σε έναν όμορφο και ζεστό χώρο και τότε θα δείτε τις
επιδόσεις μας», κατέληξε ο Σμιθ.

Ανεξάρτητα από το αν οι επιδόσεις ήταν χαμηλές, το σασπένς των Αγώνων ήταν
υψηλό και υπήρξαν κούρσες όπου «έσπασαν» καρδιές, με αποκορύφωμα τον θρίαμβο
του Κώστα Κεντέρη στα 200 μέτρα. Αυτές οι στιγμές περνούν στην Ιστορία και
μετά ακολουθούν οι επιδόσεις.