ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι άλλοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Γνωρίζετε τον Καϊλάς Σατυάρτι; Ή την Τζουλιάνα Ντογκμπατζί; Έχετε ακούσει
να μιλούν για τη Μαρίνα Πισκλάκοβα; Ή τη Σενχάλ Σαριχάν;

Φωνή διαμαρτυρίας. Αυτό που φοβούνται περισσότερο οι ανώνυμοι ήρωες της εποχής μας είναι η αδιαφορία (σκίτσο από το «Νιου Στέιτσμαν»)

Κανείς από εμάς δεν έχει ακούσει τα παραπάνω ονόματα. Και δεν τα είχε ακούσει
ούτε ο Χιλιανός συγγραφέας Άριελ Ντόρφμαν πριν έλθει σε επαφή μαζί του η Κέρυ
Κέννεντυ Κουόμο, κόρη του δολοφονηθέντος Ρόμπερτ Κέννεντυ και δικηγόρος στον
τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο βιβλίο της «Speak Truth to Power» (Να
Λέμε την Αλήθεια Μπροστά στην Εξουσία), η Κέρυ έχει συγκεντρώσει γνωστούς και
λιγότερο γνωστούς ήρωες της εποχής μας. Τον Νοτιοαφρικανό επίσκοπο Ντέσμοντ
Τούτου, αλλά και τον Ινδό Καϊλάς Σατυάρτι που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να
σώσει εκατομμύρια παιδιά από τη δουλεία της εργασίας. Τη Νομπελίστα
Ριγκομπέρτα Μεντσού, αλλά και τη γενναία Τουρκάλα Σενχάλ Σαριχάν που
υπερασπίζεται τους πολιτικούς κρατουμένους και πηγαίνει λουλούδια στα
φυλακισμένα παιδιά για να μην ξεχνούν τον κόσμο που τα περιμένει. Τον Κινέζο
διαφωνούντα Ουέι Τζινγκσένγκ, αλλά και την Τζουλιάνα Ντογκμπατζί από την Γκάνα
που αγωνίζεται να σώσει χιλιάδες Αφρικανές από τη σεξουαλική σκλαβιά ή τη
Μαρίνα Πισκλάκοβα από τη Ρωσία, που έχει οργανώσει ένα δίκτυο αλληλεγγύης προς
τις γυναίκες που κακοποιούνται.

Η Κέρυ Κέννεντυ ζήτησε από τον Ντόρφμαν να γράψει ένα θεατρικό έργο με
πρωταγωνιστές αυτούς ακριβώς τους ξεχασμένους ήρωες. Εκείνος δέχθηκε αμέσως.
Τον απασχολούν άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια οι αιτίες αυτού του μυστηρίου που
λέγεται θάρρος, το γιατί ορισμένοι άνθρωποι αντιδρούν στην αδικία
διακινδυνεύοντας τη ζωή τους ενώ άλλοι προτιμούν να σωπάσουν. Συναντήθηκε έτσι
και μίλησε για μήνες μ’ αυτούς τους φύλακες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και
διαπίστωσε ότι δεν φοβούνται τόσο τον θάνατο όσο την αδιαφορία, αυτόν τον
κρύο, διεστραμμένο, επικίνδυνο θάνατο που εγκαθίσταται στην ψυχή μας όταν
βλέπουμε κάτι ωμό και παράλογο και μας επιβάλλει να το ξεχάσουμε, αντί να
ξεσηκωθούμε και να διαμαρτυρηθούμε.

Το έργο, όπου τους ρόλους υποδύθηκαν εννιά γνωστοί ηθοποιοί, ανέβηκε την
περασμένη εβδομάδα στο Κέντρο Κέννεντυ της Ουάσιγκτον. Κι όταν τελείωσε,
συνέβη κάτι συγκλονιστικό: εμφανίστηκαν μπροστά στο κοινό οι ίδιοι οι ανώνυμοι
ήρωες του σημερινού κόσμου. Η Φαουζίγια Κασίντζα, που ζήτησε άσυλο στις
Ηνωμένες Πολιτείες για να μην υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή στο Τόγκο, στάθηκε
δίπλα στη Σιγκούρνι Γουίβερ. Η Νταϊάνα Όρτις, η Αμερικανίδα καλόγρια που
βασανίστηκε στη Γουατεμάλα, δίπλα στη Ρίτα Μορένο. Ο Αιγύπτιος δικηγόρος Χαφέζ
Αλ Σαγιέντ Σεάντα δίπλα στον Τζων Μάλκοβιτς. Και αγκαλιάστηκαν, πολλαπλοί
καθρέφτες μιας κοινής υπόθεσης, σώματα και λέξεις, λέξεις και σώματα, και
χόρεψαν μαζί, ενώ το κοινό, όρθιο, χειροκροτούσε.

Το θέαμα αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί οι Ηθικοί Ολυμπιακοί Αγώνες της
Ανθρωπότητας, γράφει ο Ντόρφμαν στην «Ελ Παΐς». Άλλωστε, γιατί το ποιος είναι
ο ταχύτερος άνθρωπος ή ο καλύτερος άλτης του πλανήτη να έχει μεγαλύτερη
σημασία από το ποιος είναι ο πιο γενναίος στον αγώνα κατά της φτώχειας, ο πιο
μαχητικός στην υπεράσπιση των αδυνάτων;