ΔΡΟΜΟΙ

Η φιλοξενία…

… των Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί να προκαλέσει άγχος ακόμη και στις χώρες με
τη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Να τις κάνει να προβληματισθούν για τον δρόμο που
ακολουθούν και να αναζητήσουν τον πραγματικό τους εαυτό στη σκιά των πέντε
συνδεδεμένων δακτυλίων. Έτσι, μία ημέρα προτού αρχίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες
σε μια χώρα που ψάχνει ακόμη την ταυτότητά της, το ερώτημα που τίθεται είναι:
Θα αλλάξει η Αυστραλία μέσα από αυτούς τους Αγώνες, ή θα συνεχίσει να
ψάχνεται; Το ζήτημα της «ωρίμανσης» τίθεται ξανά και ξανά αυτόν τον αιώνα στην
Αυστραλία. Τέθηκε το 1901, μετά την ανακήρυξη της ομοσπονδίας των πρώην
βρετανικών αποικιών. Τέθηκε στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η
Αυστραλία έχασε μερικές χιλιάδες στρατιώτες στην Καλλίπολη. Τέθηκε μετά τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η Αυστραλία δέχθηκε, για πρώτη φορά, επιθέσεις από μια
ξένη δύναμη. Τίθεται καθημερινά στη σημερινή εποχή, όταν η αυτο-ανάλυση
μοιάζει να αποτελεί για τους Αυστραλούς ένα άθλημα εξίσου σημαντικό με το
κρίκετ, το ράγκμπι ή το τένις.

Η Αυστραλία…

… Δεν θα έπρεπε κανονικά να τρέφει καμιά ανησυχία για τη θέση της στον
σύγχρονο κόσμο. Εκκρεμούν ασφαλώς κάποια προβλήματα που αφορούν τις σχέσεις
της με τους γείτονές της και τον αυτόχθονα πληθυσμό της. Είναι όμως γενικά
αποδεκτό ότι η Αυστραλία είναι μια κοσμοπολίτικη, οικονομικά ανθηρή, δυτική
δημοκρατία, με ισχυρούς δεσμούς με την Ασία. «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δίνουν την
ευκαιρία στο Σίδνεϊ να αποδείξει ότι είναι μια διεθνής πόλη» σημειώνει ο Μπομπ
Καρ, πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, που επέβλεψε τις προετοιμασίες για
τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πλησιάζοντας τα εκατό χρόνια από την ίδρυση της
Ομοσπονδίας, η Αυστραλία είναι ένας έξυπνος, ανταγωνιστικός, ζωντανός και
ελκυστικός για τους επενδυτές τόπος, με το Σίδνεϊ να αποτελεί την οικονομική
της ατμομηχανή. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η αναζήτηση ταυτότητας και
κατεύθυνσης έχει λάβει τέλος.

Δύο…

… είναι τα ζητήματα που οι περισσότεροι Αυστραλοί θεωρούν κλειδιά για να
αποκτήσουν μια πραγματική αυτοπεποίθηση: η συμφιλίωση με τους βασανισμένους
Αβοριγίνες και η εγκαθίδρυση μιας δημοκρατίας, που όλοι μοιάζει να θέλουν,
αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί γι’ αυτήν. Για έναν ξένο, η
απάντηση στα δύο αυτά προβλήματα είναι προφανής. Είναι δύσκολο να καταλάβει
κανείς γιατί ο συντηρητικός πρωθυπουργός Τζων Χάουαρντ αρνείται να απολογηθεί
επισήμως στον αυτόχθονα πληθυσμό για την κρατική πολιτική που είχε ως
αποτέλεσμα να απομακρυνθούν χιλιάδες παιδιά Αβοριγίνων από τις μητέρες τους,
στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Εξίσου περίεργο είναι το γεγονός ότι οι
Αυστραλοί ψήφισαν πέρυσι να παραμείνει αρχηγός του κράτους η βασίλισσα της
Βρετανίας, μολονότι στις δημοσκοπήσεις οι περισσότεροι τάσσονταν ­ και
συνεχίζουν να τάσσονται ­ υπέρ της κατάργησης της βασιλείας.

Χαρακτηριστικό…

… της σχιζοφρένειας, που χαρακτηρίζει αυτή τη χώρα, είναι ότι την έναρξη των
Ολυμπιακών Αγώνων θα κηρύξει ο γενικός κυβερνήτης της Αυστραλίας, ο σερ
Ουίλιαμ Ντην, και όχι η βασίλισσα. Οι οργανωτές των Αγώνων προσπάθησαν επί
μήνες να πείσουν τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να τροποποιήσει τους
κανονισμούς, ώστε την έναρξη των Αγώνων να κηρύξει ο πρωθυπουργός, που είχε
εκφράσει σχετική επιθυμία. Τελικά, ο Χάουαρντ, που είναι μοναρχικός,
υποχώρησε. Τη θέση του όμως δεν πήρε η βασίλισσα, όπως θα ήταν το λογικό, αλλά
ο αντιπρόσωπός της.