Χωρίς ίχνος μετάνοιας

«Ναι, είμαι μέλος του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού». Με αυτά τα λόγια
ξεκίνησε την κατάθεσή της η Μαρίκο Γιαμαμότο ενώπιον του Ιάπωνα δικαστή.

Ίχνος μετάνοιας. Τα μέλη του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού Μαρίκο Γιαμαμάτο, Μασάο Αντάτσι, Χαρούο Γάκο, Κόζο Οκαμότο και Καζούο Τοχίρα (από αριστερά προς τα δεξιά) μετά τη σύλληψή τους στον Λίβανο, το 1997

Λόγια ειπωμένα με τρόπο προκλητικό, χωρίς κανένα δισταγμό, και χωρίς ίχνος
μετάνοιας. Και εντούτοις· οι κατηγορίες που βαραίνουν τόσο την Γιαμαμότο όσο
και τα άλλα τρία μέλη του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού, που δικάζονται αυτές τις
ημέρες στο Τόκιο, είναι σοβαρές: πλαστογράφηση επίσημων εγγράφων, σύσταση
συμμορίας, συνενοχή σε φόνο… Τρία χρόνια μετά τη σύλληψή τους στο Λίβανο,
έξι μήνες μετά την έκδοσή τους στην Ιαπωνία, οι τέσσερις πρώην τρομοκράτες
αντιμετωπίζουν ακόμα και την ποινή του θανάτου.

«Δεν είχατε το δικαίωμα να μας φέρετε στην Ιαπωνία. Το αεροπλάνο που ναυλώσατε
ήταν ρωσικό και όχι ιαπωνικό. Κι εμείς συλληφθήκαμε σε ξένο έδαφος»: Ο Μασάο
Αντάτσι, ο Καζούο Τοχίρα, ο Χαρούο Γάκο και η Μαρίκο Γιαμαμότο δεν μιλούν παρά
μόνο για τις «παρατυπίες» της σύλληψης και της έκδοσής τους από τον Λίβανο -τη
χώρα που τους προστάτευε επί τριάντα, περίπου, έτη.

Μόνο ο Κόζο Οκαμότο, ο πλέον καταζητούμενος της ομάδας τους, κατόρθωσε να
εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο από τον Λίβανο, τον περασμένο Μάρτιο.

Ο Οκαμότο είναι ο μοναδικός επιζών από τους τρεις Ιάπωνες τρομοκράτες που
άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους στο αεροδρόμιο Λοντ του Τελ Αβίβ, στις 30
Μαΐου του 1972, προκαλώντας τον θάνατο είκοσι έξι ατόμων και τον τραυματισμό
άλλων εκατό. Πριν από λίγο καιρό δήλωσε ότι αισθάνεται περήφανος για αυτή του
την πράξη: «Είχα μία αποστολή. Δεν μετανιώνω για τίποτε».

Πρόσφατα, και αφού είχε εκτίσει μία τετραετή ποινή φυλάκισης στην Καμπότζη,
συνελήφθη στην Ταϊλάνδη και επαναπατρίσθηκε στην Ιαπωνία ακόμα ένας
τρομοκράτης: ο Γιοσίμι Τανάκα. Λίγο νωρίτερα είχε δηλώσει ότι θα επέστρεφε
οικειοθελώς στην Ιαπωνία για να δικαστεί. Μήπως, λοιπόν, έχει σημάνει το τέλος
του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού; Αμφίβολο. Μ’ όλο που πολλά από τα μέλη του
μοιάζουν να θέλουν να σβήσουν τα ίχνη τους, η ιστορική ηγέτις του κινήματος, η
αυτοαποκαλούμενη «ηγερία του χάους», Φουζάκο Σιγκενόμπου, παραμένει ασύλληπτη.
Επιπλέον, μ’ όλο που ο Κόκκινος Στρατός έχει να αναλάβει την ευθύνη για κάποια
επίθεση από το 1988, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι παραμένει, έκτοτε, σε
αδράνεια.