Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών

Τη γνωστή πονεμένη ιστορία, με τα γνωστά παραπονεμένα λόγια, είχαμε πάλι
στο Αμβούργο, στην αναμέτρηση της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου με τη Γερμανία.
Δηλαδή, ότι ηττηθήκαμε άδικα από τους …γαλατάδες και τους μονόχνοτους Γερμανούς

Ο Λάμπρος Χούτος, ο μοναδικός παίκτης που θα μπορούσε να κάνει τη ζημιά στους Γερμανούς, έμεινε ξεχασμένος από τον Δανιήλ, στον πάγκο, μέχρι το 65’…

Οτι η άτιμη μπάλα δεν μας έκανε πάλι τα κέφια, ενώ αντιθέτως «θώπευε» συνεχώς
τους αντιπάλους μας. Ότι ενώ θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε αήττητοι, γυρίσαμε
χαμένοι και με κατεβασμένα αυτιά. Ότι ενώ μας δόθηκαν οι ευκαιρίες, δεν τις
αξιοποιήσαμε από κάποιο… βάσκανο μάτι. Ότι ενώ θα μπορούσαμε να αποφύγουμε
τα γκολ, τελικά δεχθήκαμε δύο αστεία. Χίλιες-δυο(πάλι) δικαιολογίες επειδή τα
πράγματα δεν ήλθαν όπως τα περιμέναμε και η ομάδα συνελήφθη «ανεπίδεκτη
μαθήσεως». Στο Αμβούργο μείναμε μετεξεταστέοι σ’ ένα ακόμη ξεκίνημα μιας
μεγάλης διοργάνωσης και οι χιλιάδες ομογενείς, που έδωσαν εντυπωσιακό «παρών»
και συμπαραστάθηκαν έως το τελευταίο λεπτό στις προσπάθειες της «γαλάζιας
ομάδας», με την πίκρα του πληγωμένου εγωισμού.

Τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν πήγε καλά από τον ετήσιο σχεδιασμό, την οργάνωση
και τα προγράμματα για την Εθνική μας. Απ’ όσα είχαν διδαχθεί οι παίκτες και
από όσα είχαν διατυπωθεί όλη τη βδομάδα, ελάχιστα πράγματα λειτούργησαν στα
κρισιμότερα λεπτά της αναμέτρησης με τη Γερμανία.

*Το ποδοσφαιρικό θράσος που χρειαζόταν, αποδείχθηκε «φούσκα».

*Η πίστη και η αισιοδοξία των παικτών ότι σοβαρά, ψύχραιμα, απλά και δυνατά θα
«χτυπούσαν» το παιχνίδι για να πάρουν το αποτέλεσμα που ήθελαν, έμειναν στα
λόγια.

*Η τόλμη ότι «ήρθαμε να παίξουμε μπάλα και όχι να κρυφτούμε», μάλλον περί
κακόγουστου αστείου επρόκειτο.

*Η πεποίθηση ότι η ομάδα διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για τη διάκριση και το
καλό αποτέλεσμα, δεν φάνηκε όταν έπρεπε.

* Ότι η ομάδα μας είχε δουλέψει αρκετά καλά, σωστά και μεθοδικά για τον αγώνα,
ότι σεβόταν άλλα δεν φοβόταν τη Γερμανία, διαπιστώθηκε την ώρα της… αλήθειας
με ποδόσφαιρο προπολεμικής εποχής.

Παραμονή του αγώνα, ο ομοσπονδιακός προπονητής Βασίλης Δανιήλ υποστήριξε ότι:
«Απέναντι σ’ έναν δύσκολο αντίπαλο, όπως η Γερμανία, πρέπει να παίξεις με
θάρρος, με ψυχή. Αν φοβηθείς και κάτσεις πίσω, είσαι καταδικασμένος από χέρι».
Και διατύπωνε την άποψη ότι για να ξεπεράσεις με επιτυχία τις όποιες δυσκολίες
του αγώνα και του αντιπάλου, χρειάζονταν ταχύτητα, ηρεμία, σιγουριά,
σοβαρότητα.

Είχε απόλυτα δίκιο. Ωστόσο:

Στα πρώτα είκοσι λεπτά του παιχνιδιού, διαπιστώσαμε να γίνονται ακριβώς τα
αντίθετα. Και αφού δεχθήκαμε το γκολ, τότε σιγά σιγά συνειδητοποιήσαμε ότι η
Γερμανία δεν είναι το λιοντάρι που θα σε κατασπαράξει, ούτε το άλλοτε ανίκητο
και τρομερό θηρίο που σκορπούσε τον τρόμο και προκαλούσε τον φόβο στους
αντιπάλους της. Η ομάδα μας όταν διαπίστωσε ότι η Γερμανία παίζεται, απέβαλε
το κόμπλεξ κατωτερότητας που την διέκρινε και χτύπησε στα ίσια τον αγώνα. Ναι,
είχε την ατυχία να μην ισοφαρίσει νωρίς με το σουτ του Τσάρτα στο δοκάρι. Είχε
και άλλη ευκαιρία με τον Ζαγοράκη, που δεν αξιοποιήθηκε. Είχε κάνει, όμως, τα
τραγικό λάθος προηγουμένως, που κόστισε το πρώτο γκολ, ακολούθησε και το
αυτογκόλ του Ουζουνίδη όταν η ομάδα ανέβαινε, ακολούθησαν και οι δύο σούπερ
ευκαιρίες που χάσαμε φάτσα με τον τερματοφύλακα Καν, δεν κάναμε τη ζημιά, που
θα μπορούσαμε να κάνουμε, σ’ αυτή τη μέτρια Γερμανία, προς το τέλος του αγώνα,
αυτό ήταν. Πληρώσαμε, ως συνήθως ακριβά την απροσεξία μας και τα τραγικά λάθη
του δευτερολέπτου που φοβόταν ο Βασίλης Δανιήλ, όπως άλλωστε όλοι μας. Άλλα
όταν τονίζεις (διότι αυτό ισχυρίστηκαν ορισμένοι διεθνείς) ότι ηττήθηκες από
μια μέτρια Γερμανία, που έπαιξε ποδόσφαιρο όμοιο με εκείνο που παιζόταν πριν
από 30 χρόνια, θέλοντας να υποτιμήσεις την

αξία του αντιπάλου σου, τότε εσύ, που αποχώρησες με ήττα, ποιας δεκαετίας
ποδόσφαιρο έπαιξες;

Τα «πρέπει» και τα «έπρεπε»

Ο Γρηγόρης Γεωργάτος έκανε μερικές υπέροχες σέντρες για τον… Βιέρι. Στην επίθεση της Εθνικής υπήρχε μόνο ο Λυμπερόπουλος. Οι Γερμανοί νίκησαν γιατί οι Έλληνες παίκτες δεν πίστεψαν στον εαυτό τους

Βεβαίως ο εκλέκτορας της Εθνικής απέφυγε λίγα λεπτά μετά το παιχνίδι να
αποδώσει ευθύνες ή να αναλάβει αυτές που του αναλογούν και αρκέστηκε να
επικαλεστεί όσα είχε πει την παραμονή του αγώνα, διαγράφοντας μια λέξη. Αντί
«πρέπει» τόνισε «έπρεπε» να κάνουμε αυτό, να προσέξουμε αυτό κ.λπ., κ.λπ.
Σωστά άλλο το «πρέπει» και άλλο το «έπρεπε», για τη θλιβερή όμως εικόνα,
κυρίως, του πρώτου εικοσαλέπτου, έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης. Η ομάδα μας
μπήκε φοβισμένη, ανέτοιμη, απροετοίμαστη, αδιάβαστη, ενώ ήταν ενημερωμένη για
τα πάντα και περίμενε την πίεση των Γερμανών. Τους «φιλοξένησε» στην περιοχή
της, οι περισσότεροι από τους παίκτες της άμυνας και του κέντρου, πολλές φορές
και χωρίς αντίπαλο, έχαναν εύκολα την μπάλα. Δεν είχαν ψυχή, μυαλό, ηρεμία,
σοβαρότητα. Αυτά δεν μας έλεγαν ότι θα είχαν;

Και με τον Μαυρογενίδη; Τι έγινε με τον Μαυρογενίδη; Γιατί από το 9ο λεπτό
προθερμαινόταν ο Πατσατζόγλου ως αντικαταστάστης του; Και αφού εμμέσως (πλην
σαφώς) αποδίδεται στον παίκτη του Ολυμπιακού ότι ήταν αδιάφορος και νωθρός στο
πλάγιο, από το οποίο προήλθε το πρώτο γκολ, γιατί δεν αντικαταστάθηκε
γρηγορότερα ή γιατί τέλος πάντων χρησιμοποιήθηκε από την αρχή ο Μαυρογενίδης,
καθώς είναι γνωστό ότι ο παίκτης ψυχολογικά δεν είναι σε καλή κατάσταση;

Φυσικά δεν αναζητά κανείς «ψύλλους» στα άχυρα, αλλά το παιχνίδι του Γεωργάτου
δεν είναι παιχνίδι για την Εθνική και κάποτε ο ομοσπονδιακός πρέπει να
προβληματιστεί σοβαρά. Ο τρόπος που αγωνίζεται, οι σέντρες και οι… γιόμες
του Γεωργάτου είναι για τον Βιέρι και όχι για τον Γεωργιάδη ή τον
Λυμπερόπουλο.

Και με τον Ζαγοράκη και με τον Πουρσανίδη; Και οι δύο την ώρα της «βρώμικης»
δουλειάς ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Και ο Σολ (ειδικά αυτός) και ο Μπόντε,
τους έβγαλαν τη… γλώσσα. Και μετά όταν συνήλθαν και η ομάδα άρχισε να
ελέγχει το παιχνίδι και να κυνηγά την ισοφάριση, γίνεται η αλλαγή προκειμένου
να αποκτήσει πιο επιθετικό νεύρο και ρυθμό η ομάδα, ο Ζαγοράκης πέρασε μπακ
δεξί, ο Πατσατζόγλου από μπακ δεξί στη φυσική του θέση, στο κέντρο, ο Σολ
έμεινε αφρούρητος να οργιάζει, έκανε και το δεύτερο γκολ. Τα χάλια όμως χάλια
από την αριστερή πλευρά, όπου στην ουσία ο Γεωργάτος δεν είχε βοηθό και ο
Ντάισλερ (Νο 8) έμπαινε και έβγαινε όποτε ήθελε. Από την αριστερή πλευρά μας,
συνήθως, γινόταν το έλα να δεις, αλλά ουδείς… είδε.

Και ο Πουρσανίδης; Γιατί βγήκε ο Ηλίας, όταν η Εθνική ανέβαινε; Όταν ο πολύς
Σολ άρχισε να αισθάνεται ότι δεν είναι μόνος του για να συνεχίσει τα όργιά
του;

Ο χρόνος που περνάει και χάνεται…

Και ο Χούτος, γιατί άργησε να μπει; Ο «Ιταλός» είναι ένας παίκτης που μπορούσε
να κάνει τη ζημιά στους Γερμανούς, και παραλίγο να την κάνει.

Στο Αμβούργο χάθηκε χρόνος, πολύτιμος χρόνος στο παιχνίδι από το οποίο,
πάντως, αναδείχθηκαν τρία νέα παιδιά. Ο Πατσατζόγλου, ο Λάκης και ο Χούτος,
που μπήκαν στο παιχνίδι, δεν φοβήθηκαν και πολέμησαν γενναία. Οι αλλαγές του
ομοσπονδιακού ήταν άκρως επιτυχημένες, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήλθε. Φυσικά με
τη Γερμανία, το μεγάλο φαβορί (μαζί με την Αγγλία) του ομίλου μας παίζαμε και
μάλιστα στο γήπεδό της. Αλλά όταν έχεις όραμα, έχεις φιλοδοξίες λες οτι διψάς
για διάκριση, μάχεσαι για την αξιοπρέπεια της χώρας σου και πιστεύεις ότι δεν
είσαι υποδεέστερος από τους άλλους, Γερμανία φανερά σμπαραλιασμένη από το σοκ
του Euro 2000 δεν θα ξαναβρείς.

Ο υψηλός δείκτης ετοιμότητας, η αισθητά βελτιωμένη εικόνα που παρουσιάσαμε
στην προετοιμασία μας, γενικά το καλό κλίμα στις σχέσεις του προπονητή, των
παικτών και της ομοσπονδίας, βεβαίως μπορεί να μην απέφεραν το θετικό
αποτέλεσμα στο Αμβούργο, ωστόσο πρέπει να συνεχιστούν.

Είναι απαράδεκτο και αντιδεοντολογικό, βάσει ενός αρνητικού αποτελέσματος, να
«σκοτώσει» κανείς όποια καλή προσπάθεια δημιουργίας, πολύ δε περισσότερο όταν
πρόκειται για την Εθνική ομάδα. Τομές ναι, χρειάζονται να γίνουν και
γενναιότητα για να στηριχθούν κυρίως τα νέα παιδιά. Και πάντα με τη σκέψη ότι
πρέπει να προετοιμάσουμε μέσα από τις σημερινές διαδικασίες την ομάδα του
επόμενου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Χωρίς εγωισμούς και αποκλεισμούς, διότι
κανείς δεν περισσεύει.