Το κορίτσι που εκπαιδεύτηκε να σκοτώνει

Κατεστραμμένη εφηβεία. Η 14χρονη Αρουμουγιάμ Μαλάρ συμπεριφέρεται σαν Τίγρις των Ταμίλ

Από επτά χρόνων άρχισε να συμπεριφέρεται σαν Τίγρις. Χειριζόταν ημιαυτόματο
και χειροβομβίδες κι έμαθε, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, πως έπρεπε να
αυτοκτονήσει παίρνοντας υδροκυάνιο. «Αν είχα ένα χάπι όταν με συνέλαβαν, θα το
είχα καταπιεί»… Η Αρουμουγιάμ Μαλάρ είναι 14 χρόνων. Εκπαιδεύτηκε από τότε
που ήταν 7 ετών να μάχεται μέχρι ολοκληρωτικής νίκης ή ήττας. Η ζωή της
Αρουμουγιάμ Μαλάρ είναι μια θλιβερή ιστορία απαγωγής και χαμένης παιδικότητας,
κατεστραμμένης εφηβείας… Αποκαλύπτει επίσης τις μεθόδους που χρησιμοποιεί το
αποσχιστικό κίνημα των Τίγρεων Ταμίλ, που για να ενισχύσει τις δυνάμεις του
απάγει μικρά παιδιά τα οποία και μετατρέπει σε αντάρτες.

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα εκτιμά ότι το ένα τρίτο από τα περίπου 5.000 μέλη
των Ταμίλ είναι παιδιά κάτω των 18 ετών. Τα περισσότερα από αυτά πέφτουν στη
μάχη με το πάθος και τον ζήλο που διακρίνει κανείς μόνο σ’ αυτές τις ηλικίες.
Ο 17χρονος πόλεμος για ανεξάρτητο κράτος στο βορειοανατολικό τμήμα της Σρι
Λάνκα, στα μάτια τους αποτελεί πρόκληση.

Ντροπαλή

Στριφογυρίζοντας στην πλαστική καρέκλα της κάτω από ένα δέντρο μάνγκο, η
Αρουμουγιάμ μοιάζει με ντροπαλό κορίτσι στις αρχές της εφηβείας… Μάτια που
αποστρέφονται και ένα χαμόγελο γοητευτικό. Συμπεριφέρεται αμήχανα και
εμφανίζεται απρόθυμη να μιλήσει για όλα όσα ξέρει για το αντάρτικο κίνημα στο
οποίο ανήκει. Επτά χρόνια… σίγουρα γνωρίζει αρκετά. Συνελήφθη τέλη Ιουλίου
έπειτα από μία μάχη με τις κυβερνητικές δυνάμεις που άφησε σχεδόν όλες τις
υπόλοιπες γυναίκες της μονάδας της νεκρές. Ήταν η πρώτη της φορά σε
πραγματικές πολεμικές συνθήκες.

Τραυματίστηκε στο δεξί ισχίο. Η νεαρή δεσποινίς Μαλάρ κρατείται τώρα σε
στρατιωτικό συγκρότημα υψίστης ασφαλείας στη Χερσόνησο Τζάφνα. Μια μικρή ομάδα
δημοσιογράφων, οι πρώτοι στους οποίους επετράπη η είσοδος στη Χερσόνησο από
τον Απρίλιο, της πήρε συνέντευξη. Η είσοδος στο εσωτερικό της φυλακής της δεν
επετράπη.

Οι ερωτήσεις απευθύνονταν σ’ αυτήν μέσω μεταφραστή του στρατού… Οι συνθήκες
δεν ήταν οι καλύτερες.

Τις περισσότερες φορές οι απαντήσεις ήταν μονολεκτικές. Συχνά αντικρουόμενες.
Η έλλειψη μόρφωσης δυσκόλευε την επικοινωνία. Όταν ήθελε να μιλήσει για
μεγάλους αριθμούς περιέγραφε τα πάντα ως «χίλια ή χιλιάδες». Δεν γέλασε ούτε
μία φορά. Όταν στρατολογήθηκε στις τάξεις των Τίγρεων των Ταμίλ βρισκόταν υπό
την επιτήρηση του θείου της.

Ο πατέρας της είχε πεθάνει. Η μητέρα της βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ένα κορίτσι
με το όνομα Σίλβι πέρασε από το σπίτι… «Η Σίλβι είπε ότι θα πηγαίναμε στα
μαγαζιά να αγοράσουμε κάτι. Όμως με έφερε στους Τίγρεις. Μου είπαν ότι πρέπει
να πολεμήσω για την πατρίδα. Έζησα μαζί τους όπως ζουν τα αδέρφια».

Οι Τίγρεις των Ταμίλ τής είπαν ότι η μητέρα της είχε ενημερωθεί για την ένταξή
της στον αντάρτικο στρατό, ωστόσο η ίδια ποτέ δεν έλαβε γράμματα ή όποιο
μήνυμα από κάποιον από την οικογένειά της. Αρχίζει να λέει ότι οι στρατιώτες
που την συνέλαβαν τη χτύπησαν, αλλά η φράση κόβεται απότομα από τον
μεταφραστή.

Όταν βρισκόταν στο στρατόπεδο των ανταρτών ξυπνούσε κάθε μέρα στις 4.30 το
πρωί. Έκανε ένα μπάνιο και φορούσε τη στολή της τίγρεως: πουκάμισο και
παντελόνι με πράσινο και κίτρινο για καμουφλάζ. Συνήθως μελετούσε δύο ώρες
ασύρματη επικοινωνία πριν από το πρωινό. Στις 8.00 άρχιζε η εκπαίδευση, με
μόνο ένα μικρό διάλειμμα για γεύμα. Στρατιωτικές ασκήσεις, επιθέσεις, χρήση
χειροβομβίδων και ημιαυτόματων Τ-56, όπλων παρόμοιων με τα ΑΚ-47.

Στις αρχές, ως το μικρότερο παιδί της μονάδας της, είχε πρόβλημα να βαδίζει
στην ίδια γραμμή με τους υπόλοιπους στις ασκήσεις πυκνής τάξεως.

Ήταν μικρά τα πόδια της, μικρά τα βήματά της. «Δεν ήμουν και πολύ καλή στα
γυμνάσια», λέει με τη βεβαιότητα του σκληραγωγημένου βετεράνου. «Συχνά, με
τιμωρούσαν». Με χαιρέκακο χαμόγελο, συνεχίζει: «Έκανα πολλά μικρά βήματα για
να τους προλαβαίνω».

Η τιμωρία για τα παιδιά στρατιώτες ήταν η εξής: Κρατούσαν με τα χέρια
τεντωμένα ένα 4κιλο Τ-56 και έκαναν «χιλιάδες» καθίσματα βαθιά.

Μέντοράς της η Σίλβι, το κορίτσι που είχε αναλάβει την απαγωγή και
στρατολόγησή της. Εκπαιδεύτριά της η Άννα. «Η Άννα είχε πει ότι οι νεώτερες
της μονάδας δεν θα πολεμούσαν εκτός κι αν οι μάχες έφταναν πολύ κοντά».

Αναμνήσεις

Οι πιο έντονες αναμνήσεις της από ανθρώπους να σκοτώνονται στις συγκρούσεις με
τα κυβερνητικά στρατεύματα, «ο θάνατος της Σίλβι και όταν η Σουσίλα κατάπιε
υδροκυάνιο, ύστερα από τραυματισμό στο κεφάλι. Το χρώμα της άλλαξε, έγινε μπλε
30 λεπτά αφού πήρε το χάπι υδροκυάνιου».

Σήμερα, περιμένει να δικαστεί. Η δεσποινίδα Μαλάρ κρατείται μόνη της σε ένα
κτίσμα στο συγκρότημα υψίστης ασφαλείας. Δεν μιλά σε κανέναν. Κανείς δεν ξέρει
τη γλώσσα της. Πριν από μερικές εβδομάδες η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού
Σταυρού έστειλε στη μητέρα της μια επιστολή για την κατάστασή της. Μέχρι
στιγμής δεν υπάρχει απάντηση.

Πώς νιώθει; «Μοναξιά».