ΔΡΟΜΟΙ

Αν ο Φρόιντ…

… είχε γνωρίσει την Ίζαμπελ Σουίφτ, θα ήξερε τι ακριβώς είναι εκείνο
που θέλουν οι γυναίκες. Διευθύντρια του μεγαλύτερου εκδοτικού οίκου
«αισθηματικής λογοτεχνίας», η Σουίφτ βγάζει το ψωμί της πουλώντας στις
γυναίκες όλου του κόσμου τις τέλειες φαντασιώσεις. Τι σκαρώνει πάλι; Πάντως
όχι το «Lone Star»: «Όταν, ένα κυριακάτικο πρωινό, βρήκαν ένα μωρό να κοιμάται
μέσα στο καροτσάκι με τα μπαστούνια, στην ένατη τρύπα του γκολφ, πανδαιμόνιο
ξέσπασε στη λέσχη. Σίγουρα ένας από τους τέσσερις άξιους εργένηδες ήταν ο
πατέρας, αλλά ποιος; Ο εκατομμυριούχος γαιοκτήμονας Φλιντ Κάρσον; Ο
καρδιοχειρουργός με τα ατσαλένια νεύρα Τάιλερ Μουρ; Ο μεγαλοδικηγόρος Σπενς
Χάρισον; Ο λαμπρός αρχιτέκτονας Μάικλ Οντέι;». Η λύτρωση από αυτή την αγωνία,
του χρόνου, όταν θα εκδοθεί το βιβλίο.

Τα Άρλεκιν…

… πουλιούνται σαν ζεστό ψωμί στην Αμερική: πέντε το δευτερόλεπτο,
γράφει το «New York Magazine». Εκδίδονται εξήντα τίτλοι τον μήνα, σε εκατό
χώρες του κόσμου, από το Ομάν μέχρι το Ναούρου. Όμως, ακόμη και αυτοί οι
αριθμοί, που είναι μεγάλοι, κάποτε ήταν μεγαλύτεροι. Τα Άρλεκιν βρίσκονται σε
κάμψη. Στην Αμερική χάνουν δέκα εκατομμύρια αντίτυπα ετησίως. Και σαν να μην
έφτανε αυτό, «χάνουν» και συγγραφείς. Οι συγγραφείς των Άρλεκιν έχουν γεράσει,
το ίδιο και οι αναγνώστες τους. «Δεν έχουμε πια αρκετούς συγγραφείς που να
είναι κάτω των τριάντα», ομολογεί η Σουίφτ. Όμως, αυτή ακριβώς είναι η
αποστολή της. Να οδηγήσει τα Άρλεκιν στον εικοστό πρώτο αιώνα. Χωρίς την παλιά
συνταγή: «Καουμπόηδες, κουκλάρες, ερωμένες… αμνησία, γάμοι σκοπιμότητας,
δίδυμα, σεΐχηδες».

Ο πρώτος κανόνας…

… στα ρομάντζα είναι πως όλα ­ μα όλα ­ πρέπει να έχουν αίσιο τέλος. Και
ο δεύτερος κανόνας ­ χωρίς εξαιρέσεις ­ είναι πως η υπόθεση πρέπει να
περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα και μία γυναίκα. Χωρίς καταθλιπτικά ερωτικά
τρίγωνα. Εδώ έρχεται η Σουίφτ να ταράξει τα νερά. Ελπίζει να σπάσει και τους
δύο κανόνες. Από τους συγγραφείς της ζητάει τώρα «βιβλία με ηρωίδες γυναίκες
εικοσάρες και πάνω, που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, που μοιράζονται το ίδιο
σπίτι με άλλους, γνωρίζουν άνδρες, κάνουν φίλους, αγωνίζονται επαγγελματικά,
ψάχνουν την τέλεια δίαιτα και αναζητούν τον άνδρα της ζωής τους, χωρίς να
ξέρουν πως πολλές φορές είναι ο άνδρας της διπλανής πόρτας».

Για τα ήθη…

… των Άρλεκιν, αυτό ήδη αποτελεί μια επανάσταση ανάλογη με τις 95
θέσεις του Μαρτίνου Λουθήρου. Πάνε πια τα «χάπι εντ»; Πάει πια η πλοκή που
στηρίζεται σε έναν άνδρα και μία γυναίκα; Και πού στο καλό είναι το Τέξας; Τι
απέγιναν όλοι εκείνοι οι καουμπόηδες; Πού είναι όλα εκείνα τα εξώγαμα, οι
γυναίκες με την αμνησία και οι πλαστικοί χειρουργοί που ερωτεύονται δίδυμες;
Ας πάνε στο καλό, λέει η Σουίφτ. Και υπολογίζει πως οι νέες ιδέες της θα
«πιάσουν» κυρίως στις πόλεις. Άλλωστε η νέα της σειρά θα επιγράφεται «Κορίτσι
της πόλης». Ένα τέτοιο κορίτσι είναι και η Ίζαμπελ Σουίφτ. Ένα κορίτσι που
φιλοδοξεί να κάνει τα Άρλεκιν αυτό που ήταν πάντα: τα Μακντόναλντς της λογοτεχνίας.