ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φύκια για… μεταξωτές κορδέλες

Έναν «κανίβαλο» είδα τις προάλλες να περπατάει αμέριμνος στη Σκουφά.

Κύριος «κάποιας ηλικίας», πετυχημένος ­ με την εξουσία να ξεχειλίζει από το
κολλαριστό πουκάμισο με το μονόγραμμα και τα επιμελώς ατημέλητα γκρίζα μαλλιά
­, φαινόταν να πουλάει κουλτούρα σε μια παρατρεχάμενη τριαντάρα που τον
κοιτούσε με λατρεία. Κατευθυνόμενος προς γνωστό καφέ, όπου συνωστίζονται όλοι
οι μεσόκοποι κυριλέ που ­ όταν δεν πρόκειται για δουλειά ή χρήματα ή κάποια
υπόθεση κύρους ­ θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ακόμα επαναστατημένα τζόβενα
και απελευθερωμένα πνεύματα, ο «κανίβαλος» σήκωσε το χέρι του, με
αυτοκρατορική καταδεκτικότητα, σε μια πενηντάρα κυρία ­ αγαπημένη και
κερατωμένη σύζυγος ­ που καθόταν καρτερικά απέξω, περιμένοντάς τον. Την ίδια
ώρα «κάρφωνε» μια μινιφορούσα περαστική, που ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων.

Τρελάθηκα. Κι άλλος ξεφύτρωσε. Σκέτη επιδημία έχουν γίνει αυτά τα σαρκοβόρα.
Ποιος τους κλωνοποιεί; Δεν λέω, και παλιότερα υπήρχαν τέτοιοι, αλλά τώρα
μιλάμε για κοσμοπλημμύρα. Τους βλέπεις παντού όπου μυρίζει εξουσία: σε
κορυφαίες επιχειρήσεις, σε υψηλά κυβερνητικά αξιώματα, σε πανεπιστημιακά
αμφιθέατρα, στο δρόμο καθ’ οδόν προς κάποια «επίσημη» δεξίωση, μαζί με τους
εκάστοτε διανοουμένους «του συρμού»…

Επανέφερα την προσοχή στη φίλη που μου μιλούσε. «Ορισμένες φορές αισθάνομαι
σαν να πνίγομαι, χάνομαι, χάνεται η φωνή μου, το βλέμμα μου, η ουσία μου».
(Δεν μου μιλούσε για ατύχημα στη θάλασσα, αλλά για άντρα…).

Τι μου λέει η παλαβιάρα! Απευθείας για το Δρομοκαΐτειο είναι. Σήμερα, πλέον, ο
κανιβαλισμός έχει γίνει ήθος, και θύματα είναι εκείνοι που αρνούνται να δουν
το προφανές.

Αν, πάλι, εσείς το βλέπετε, αλλά οι «κανίβαλοι» σας έχουν γίνει φετίχ ­
ωφεληθείτε τουλάχιστον. Βγάλτε δίσκο, ή γράψτε κανένα βιβλίο, και γίνετε
τουλάχιστον πλούσιες. Τι παραπάνω, δηλαδή, έχει υποστεί γνωστή «σταρ» της
ελληνικής ποπ που άδει: «Θα βγάλω τα μάτια μου για να μη σε ξαναδώ. Θα κάψω το
κορμί μου για να μη σε αγγίξω πάλι…»;

Γι’ αυτό σας λέω, παραφράζοντας γνωστό τραγούδι: «Πάρ’ τον Λίζα και κάν’ τον
κορνίζα και βάλ’ τον στην πρίζα να γίνει σουξέ!».