[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η φίλη μου η Μαρία είναι 25 ετών και δουλεύει γραμματέας σε μία μεγάλη
ελληνική ιδιωτική εταιρεία. Αν και η σύμβαση που έχει υπογράψει μιλάει για
8ωρο εργασίας και για την καταβολή υπερωριών στις περιπτώσεις που υπάρξει
υπέρβαση του ωραρίου της, εν τούτοις δουλεύει καθημερινά κατά μέσο όρο 10 ώρες
χωρίς ­ φυσικά ­ να πληρώνεται υπερωρίες. Η επιχείρηση στο τέλος κάθε χρόνου,
εφ’ όσον έχει κέρδη τής δίνει κάποιο πριμ ή της προσφέρει ένα δωρεάν ταξίδι
στο εξωτερικό.

Τα ίδια ισχύουν πάνω – κάτω και για τον συμμαθητή μου τον Τάσο, ο οποίος
δουλεύει στο λογιστήριο μιας πολυεθνικής και τη φίλη μου την Ανθή που
ξημεροβραδιάζεται στα γραφεία διαφημιστικής εταιρείας.

Η Μαρία, ο Τάσος και η Ανθή είναι τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα από τους
εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που δουλεύουν
καθημερινά εδώ και χρόνια σε ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες, σε μία αγορά εργασίας
με ανεργία πάνω από 10% και με ανύπαρκτο, πλέον, συνδικαλισμό.

Οι εργαζόμενοι αυτοί αισθάνονται πως η συζήτηση που έχει αρχίσει μεταξύ
κυβέρνησης και συνδικάτων για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ­ ελαστικό
ωράριο, μερική απασχόληση κ.λπ. ­ τους αφορά πολύ λίγο. Είναι μία συζήτηση που
απασχολεί κυρίως τους εργαζόμενους των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών,
οι οποίοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν δικαιώματα που κατακτήθηκαν σε άλλες
εποχές και υπό άλλες συνθήκες. Δικαιώματα τα οποία θα περάσουν εκ των
πραγμάτων από κόσκινο στη νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Μέσα στα επόμενα χρόνια, παραδείγματος χάριν, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η Ολυμπιακή και τα
ΕΛΤΑ θα περάσουν κατά πλειοψηφία στον ιδιωτικό τομέα. Και αναπόφευκτα ­ στην
προσπάθειά τους να επιβιώσουν στον αμείλικτο διεθνή ανταγωνισμό ­ θα αρχίσουν
να λειτουργούν ως ιδιωτικές επιχειρήσεις. Που σημαίνει ότι θα αναγκαστούν να
υιοθετήσουν, εκτός των άλλων, και ευέλικτες εργασιακές πρακτικές που σε
κάποιες χώρες, όπως π.χ. στις ΗΠΑ ή στη Βρετανία, είναι κοινός τόπος εδώ και
χρόνια.

Δεν πρόκειται ασφαλώς για μονόδρομο και είναι πολύ λογικό οι εργαζόμενοι να
θέλουν να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Αυτό, όμως, σε καμία
περίπτωση δεν ισοδυναμεί με την υπεράσπιση από μέρους τους αναχρονιστικών
αντιλήψεων για κεκτημένα, πολλά από τα οποία δεν θα μπορέσουν, έτσι κι αλλιώς,
να σταθούν στην ελεύθερη αγορά εις βάρος πολλές φορές της οικονομικής
επιβίωσης της ­ δημόσιας σήμερα άλλα ιδιωτικής αύριο ­ επιχείρησης στην οποία
εργάζονται.